De Sprong naar Ierland

Sorry...

2008-11-24T10:32:00.002+01:00

Mijn belangstelling om de weblog nog bij te houden is verdwenen. De weblog was opgezet om verslag te doen over de voorbereidingen van mijn emigratie. Nu, een kleine drie jaar later, kan ik stellen dat mijn emigratie succesvol is verlopen. ook kan ik veilig stellen dat het de beste beslissing in mijn leven was die ik ooit heb genomen. Zowel moreel, mentaal, lichamelijk en financieel ben ik er op vooruit gegaan.

Maar de eigenlijke emigratie ligt al geruime tijd achter mij. Een dagboekschrijver ben ik niet.

En dus sluit ik bij deze de weblog.

De zomer gaat weer van start

2008-05-12T21:29:00.004+02:00

Eindelijk begint de zomer door te krijgen dat de zomertijd al geruime tijd geleden is ingegaan. De laatste week hadden we hier prachtig zomer weer, echter de laatste paar dagen afgewisseld met een flinke bui.

Dat de zomer aan het beginnen is, is ook te merken op het werk. Het aantal huwelijk neemt toe dus ben ik weer vaker aan het werk. Ik kijk het nog even aan deze maand alvorens ik mijn aanvullende uitkering (die gebonden is aan een maximum aantal dagen) weer op zeg. Ondanks de stuitende kritieken die ik kreeg van een aantal dodo's heeft het mij toch door de krappe winterperiode heen geholpen. En ik zie nog steeds niet in waarom ik als belasting-betalende werknemer geen recht heb op een aanvullende (geen volledige!) uitkering als mijn werkgever mij part-time aan de dijk zet!

In ieder geval heb ik de "May Bank Holiday Weekend" weer overleefd. Dit uis een weekeinde met een extra vrije dag (Bank Holiday) er achteraan. Met het mooie weer, twee huwelijken, het Johnny Burke Memorial Ball en krap personeel moest iedereen even op zijn tenen lopen. Ik had vier nachtdiensten van elk acht uur op het rooster staan maar mijn salarisstrookje heeft het over 39.5 gewerkte uren...

Vooral het Johnny Burke Memorial Ball was weer de gebruikelijke puinhoop. Dit bal is een zogenaamd "Black Tie"-evenement waarbij alle heren in jacquet dienen te verschijnen. Natuurlijk ga je er dan vanuit dat het gaat om Heren en Dames van een wat Betere Stand maar aan de bar is daar weinig van te merken. Het was gewoon ouderwets doorbuffelen.
Extra complicatie is dat de gehele eigenaars-familie (wijlen Johnny Burke was de oprichter van het hotel) aan de toog komt te hangen. En probeer dan maar eens de bar te sluiten. Goed, normaal sluit de nachtbar om 04.30 uur, nu was het 06.30 uur. En toen moest de hele tent nog schoon gemaakt worden, bijvoorkeur voor het einde van mijn dienst om 07.00 uur. Het zal niemand verbazen dat dat niet lukte. Uiteindelijk was het 09.30 uur voor ik klaar was. Ik zeg nadrukkelijk "voordat ik klaar was" en niet "voordat wij klaar waren". Normaal gesproken werk ik op dit soort drukke avonden onder leiding van de nachtmanager. Met mijn vorige manager was het zo dat wij samen aan het zwoegen waren om zo snel mogelijk klaar te zijn. De recent gestartte nachtmanager lijkt bang te zijn vuil en moe te worden en heeft het grootste deel van het schoonmaakwerk aan mij over gelaten. En wat hij wel gedaan had was van een bedroevende kwaliteit.
Ik zal wel zien of hij het lang vol houd maar intussen heb ik weer twee sollicitaties de deur uit...

Intussen is mijn ouwe moedertje ook goed bezig. Ze heeft laatst uitgeprobeerd hoe heet stoom was, wat haar een uitbrander van de huisdokter opleverde.
Veel fraaier is echter dat zij een probleem had met haar zicht. Reeds geruime tijd had zij problemen met verslechtering van haar ogen. De eerste afspraak met de oogkliniek kon niet doorgaan omdat mijn moeder toen in het ziekenhuis lag. En dus werd zij op Valentijsdag alsnog onderzocht en kreeg een recept voor een nieuwe bril. Het duurde een paar weken voor de glazen klaar waren en het ziekenfonds begreep dat zij daarvoor moesten betalen. Goed, voor een bescheiden bedrag had mijn moeder eindelijk een nieuwe bril. Alleen, ze kon nog steeds niet scherp zien. Dus na een maandje weer terug naar de winkel om de bril na te laten kijken. Die bleek in orde. Dus maar weer een afspraak gemaakt met de oogkliniek. En wat schets mijn verbazing: haar rechter oog is VOORUIT gegaan met een tamelijk flinke score. En dus hebben wij afgelopen donderdag haar nieuwe bril opgehaald, geheel gratis.
De moraal van dit verhaal: ernstige uitdroging heeft een flink effect op je ogen. Na opheffing van de uitdroging herstellen de ogen zich weer.

Ik ben nu weer aan het zwoegen met mijn website http://www.holidayinclare.ie. Nieuwe abonnee's, wijzigingen, aanvullingen en dergelijke. Maar met mijn nieuwe internetaansluiting gaat het allemaal veel makkelijker worden om dit op internet te krijgen. En het noodzakelijke onderzoek kan ik nu vanaf huis verrichten op de tijden die ik wil...

Slainte!

Storm en The Burren

2008-04-11T18:15:00.007+02:00

Zoals beloofd komen hier weer een aantal plaatjes. Veel tijd voor verdere verkenningen zal ik de komende tijd niet hebben omdat het seizoen in het hotel weer begint te lopen. Het neemt wel veel tijd in beslag :-) maar het is aanzienlijk beter dan een uitkering van de sociale dienst. Zelfs als het alleen maar een aanvulling is.

Storm

Een foto gemaakt in de vroege morgen. Duidelijk is te zien doe de golven inslaan op de klippen en hoog opspatten. Niet zichtbaar op de foto is een stacaravan die juist links van de foto staat. Daar vloog het schuim regelmatig overheen!

Het riviertje (slecht zichtbaar) is totaal buiten beeld verdwenen door de grote hoeveelheid schuim.

Een foto iets verderop gemaakt. Het lijkt een kalme zee maar sommige golven verder uit in zee waren minstens tien meter hoog...

Spanish Point Beach: geen sneeuwlaag maar een grote laag schuim. Niet alleen op het strand zelf maar ook op de parkeerplaats en de weg die beiden al niet meer op de foto staan.

The Burren

The Burren is één van de meest fascinerende landschappen die ik ken. Het is een zogenaamd Karst-landschap dat al heel lang bewoond is.

Poulnabron Dolmen.
Vermoedelijk een grafkamer of een religieuze lokatie. Volgens onderzoek zo'n 4000 jaar oud!

Het landschap kan er bar en kaal uitzien maar zit in feite vol met leven. Op de meest onmogelijke plekjes kun je struiken en bloemen vinden.

Mis.

2008-03-11T03:02:00.002+01:00

Tja, geen ruige plaatjes van de storm. Het grootste en zwaarste deel van de storm is precies langs Ierland gegaan. De zee was wel enorm wild maar niet zo erg als verwacht.

Binnenkort zal ik weer wat foto's plaatsen.

Het leven is soms een achtbaan…

2008-03-10T02:16:00.002+01:00

Januari en februari zijn twee rare maanden geweest. Er is zoveel gebeurd dat ik er gewoon niet aan toe ben gekomen hier even een bericht over te schrijven. Nu maar even een samenvatting van die maanden.

Hotel over de kop.
Nee, de tent is niet failliet. Ik heb al eerder geschreven dat men bezig was met uitbreiding en renovatie. Ondanks al het slechte weer (veel regen en stormen) zijn de bouwvakkers flink opgeschoten met de nieuwe vleugel van het hotel. Inmiddels zit het dak er op en is de grote hijskraan gedemonteerd. De nieuwe suites moeten in april klaar zijn dus dat gaat nog flink aanpoten worden.
Het “oude” hotel is ook flink aangepakt. Alle kamers zijn voorzien van nieuwe tapijten, lampen, bedschotten (of hoe noem je die schotten aan de muur bij een bed?) en lampen. Een groot aantal kamers is ook voorzien van nieuwe badkamers, televisies en ander meubilair. De superieur kamers zijn nu voorzien van audioapparatuur en grote plasmaschermen voor de TV. De nieuwe suites gaan nog veel luxer worden.
Gelijkvloers is ook de heleboel overhoop gehaald. Voor zover ik na kan gaan zijn er slechts vier ruimten aan de aanval ontsnapt: een opslagruimte voor elektrisch spul, de stoelenopslag, de opslagruimte voor wijn en sterke drank alsmede het damestoilet bij de feestzaal.

Een paar dingen die gedaan zijn:
Lobby: het tapijt is vervangen door marmerachtige tegels
Flagship Bar: de klassieke (en ellendig schoon te maken) tegels zijn vervangen door vrij ruwe zwarte tegels (die veel beter schoon te maken zijn). De bar zelf is gemoderniseerd in donker fineer met veel meer opslagruimte voor glazen.
Lower Bar: is opgeheven. De Ocean Bar is een stuk kleiner geworden (er is een stuk vanaf gegaan voor een gang naar de nieuwe vleugel) en door een soort kastenwand in tweeën gedeeld. De Carvary (lunchbuffet) en de bar zijn nu verscholen achter één lange bar.
Pearl Restaurant: niet alleen heeft het restaurant een nieuwe naam gekregen maar ook nieuwe faciliteiten. Voorheen was het één grote, koele ruimte maar door nieuw tapijt, een soort scheidingswand en nieuw meubilair is het veel intiemer geworden. Er is ook een hellingbaan aangelegd en een geheel nieuwe voorziening voor het warm- en koud ontbijtbuffet.
Atlantic Suite: deze feestzaal heeft een nieuwe bar gekregen alsmede een nieuwe voorziening voor koffie – en thee. Er zijn ook nieuwe kroonluchters gekomen die door de Huishoudelijke Dienst niet met onverdeeld enthousiasme werden bekeken…
Toiletten: zijn geheel opgeknapt en van een nieuw uiterlijk voorzien.

Op dit moment is men nog steeds bezig met allerlei kleine klusjes. Zo had men bedacht om de bar in de Flagschip Bar af te sluiten met een verticale schuif. Na enige protesten van mij wordt deze schuif nu wat aangepast. Ik vind een doorloophoogte van 195 centimeter niet ruim maar aanzienlijk beter dan 185 centimeter (ik ben op blote voeten 188 centimetertjes hoog).
De binnenplaats, verschillende opslagruimten, het computersysteem (o.a. een nieuw reserveringssysteem), de telefooncentrale en dergelijke min of meer “achter de schermen” zaken worden de komende tijd aangepakt.

Oh ja, en men is bezig het hotel op te waarderen van een 3 sterren hotel naar een 4 sterren hotel!

Zelf zien? Burke’s Armada Hotel is gevestigd in Spanish Point, Milltown Malbay, county Clare. Website: http://www.armadahotel.com

Werk op en werk af
Het altijd stille winterseizoen levert mij altijd reductie op in het aantal te werken dagen. Zo ga ik in januari ineens terug van vier nachten naar twee nachten werken. Dit keer werd het iets anders en moest ik in januari steeds vijf nachten werken. Dat was niet altijd even plezierig aangezien ik ook bij moest dragen aan de bouwwerkzaamheden. Zo is het beslist niet leuk om een ruimte min of meer stof vrij te maken wanneer men daar de tegels weg gesloopt en sleuven in het beton gefreesd heeft. Zelfs met een mondkapje op was het nauwelijks te doen. Het werd nog minder plezierig toen eerst de verwarming uit ging (de olie was op en de tank zou vervangen worden) en daarna het gas uit ging (tank leeg en vervangen). Ik zat dus lekker in de koude en had ook geen warme maaltijd tot mijn schikking. En aangezien alle koffiemachines vervangen werden moest ik mij behelpen met oploskoffie. Maar goed, vijf nachten werken is altijd beter dan twee. Na de heropening van het hotel kwam de slag echter alsnog. En nu ben ik ijverig bezig een aanvullende uitkering los te peuteren van het “Department of Social and Family Affairs”. Rottige ambtenaren ook, het lijkt wel of zij dit uit eigen zak moeten betalen zo moeilijk als zij doen. Ze probeerden mij eerste gewoon af te poeieren (ik woon nog geen twee jaar in Ierland, das pas 17 maart a.s.), daarna werd ik door kantoor Ennistymon naar kantoor Ennis gestuurd (en terug, zoals je al verwacht), verkeerde formulieren, aanvullende formulieren en paperassen. AAAAAAAAARRRGGHH. Het lijken verdraaid wel Hollandse ambtenaren. :-)

Ziekenhuis
In januari kon ik ook ineens mijn opwachting maken in het ziekenhuis van Ennis. Niet voor mijzelf (ik wacht al een half jaar op een oproep voor de diabeteskliniek) maar voor mijn moeder. Haar diabetes sloeg ineens op hol en zij reageerde niet meer op de medicijnen. Flink ziek (waarden van 25+) werd zijn vlot doorgestuurd naar het ziekenhuis waar ze haar een weekje vastgehouden hebben. Ze reageert gelukkig goed op de insuline en de waarden zijn al veel beter. Het was wel even schrikken.

Auto
In januari moest ik mijn auto wegbrengen voor de APK. Daar zag ik flink tegen op aangezien ik wist dat het mij veel geld zou gaan kosten om hem daar doorheen te krijgen. Uiteindelijk heb ik gewoon een andere auto gekocht. Dit was goedkoper en eenvoudiger. En nu rijd ik dus rond in een wat kleiner karretje. Vooral interessant is dat de motor ook wat kleiner is wat hen goedkoper maakt in benzineverbruik, motorrijtuigenbelasting en verzekering.
Ik was wel wat laat met het omzetten van de verzekering van mijn oude auto naar de nieuwe wat mij op een ernstige waarschuwing van een agent kwam te staan. Hij had mijn auto in beslag kunnen nemen maar liet mij gaan omdat ik op weg was naar het ziekenhuis. Ehm, oeps. Moraal van dit verhaal: zet de verzekering van je auto snel om wanneer je een andere auto koopt. Met één telefoontje is dit te regelen en het is beter voor het humeur van Oom Agent (en je eigen zenuwen).

Holiday in County Clare
De laatste tijd heb ik ook werd hard gewerkt aan mijn website. Niet alleen heeft er een artikel in de plaatselijke krant gestaan maar ik heb ook een paar nieuwe adverteerders binnen. De ontwikkeling van de website (http://www.holidayinclare.ie) gaan natuurlijk gewoon door. De pagina Attracties en Voorzieningen begin nu tot leven te komen wat een hoop werk oplevert aan onderzoek maar potentieel ook adverteerders op kan leveren.

Op dit moment (8 maart) stormt het hier flink. Volgens de kenners de zwaarste storm in 15 jaar. Men voorspelt golven van zo'n 10 meter hoog met het hoogtepunt van de storm om 7 uur in de ochtend. Ik moet eens kijken of de golven vannacht over de klippen heenkomen. En aan het einde van mijn dienst (dan is het hopelijk redelijk licht buiten) ga ik eens met mijn camera zwaaien.

Eddy

Gelukkig Nieuwjaar

2008-01-08T22:29:00.000+01:00

Zo, de kerstdrukte is weer voorbij en het slappe seizoen is in volle gang. Eens even kijken wat dat op gaat leveren.

De Kerstdagen worden hier in Ierland altijd wat anders gevierd dan in Nederland, is mij opgevallen. Natuurlijk, ook hier ligt de nadruk op het vreselijke geld uitgeven maar toch liggen de accenten wat anders.

Zo ligt op Eerste Kerstdag (Christmas Day) Ierland gewoon stil. Geen bussen, geen treinen, de meeste hotels gesloten, restaurants dicht, pubs en winkels gesloten. Er is niet veel anders te doen dan met de hele familie bij elkaar te kruipen en het Kerstfeest te vieren. (Uitzonderingen zijn fondsenwervingsactiviteiten zoals de “Christmas Day Swim” in verschillende plaatsen.) Tweede Kerstdag (St. Stephens Day) zijn de meeste winkels gesloten maar voor de rest functioneert Ierland weer normaal. Hotels heropenen, pubs heropenen, taxi’s rijden weer. En niemand draagt meer zijn zondagse goed…
Zelfs de kerkdiensten zijn anders dan in Nederland. Goed, de boodschap is hetzelfde maar het heeft een ander karakter. Tot mijn verrassing (nu voor de tweede keer) zat de kerk in Mullagh slechts voor iets meer dan de helft vol. Blijkbaar is de dienst op Kerstmorgen veel belangrijker maar die heb ik tot nu toe nog nooit bijgewoond. Ik was echter in Nederland gewend aan stampvolle kerken. Doorgaans bezochten wij de kerk in Oudorp, Alkmaar, aangezien dat een redelijk klassieke kerk was. (De katholieke kerk in Huiswaard, Alkmaar, is een opgewaardeerde vergaderzaal met een nogal sterke nadruk op het Vietnamese deel van de bevolking.) In Oudorp was het echter noodzakelijk om van tevoren kaarten te bestellen om nog een plaatsje te kunnen krijgen.
Aan de andere kant is de benadering in Ierland veel speelser. In Nederland staat meestal iemand gewoon het Kerstverhaal op te dreunen. In Mullagh werd het kerstverhaal opgevoerd in een toneelstukje, uitgevoerd door een aantal zes- of zevenjarige kinderen van de plaatselijke lagere school. Schattig, vooral omdat er soms iets niet helemaal volgens het boekje gaat. (Eén van de herder kwam een lam cadeau doen maar kon niet bij de stal komen. Toen wierp hij het lam maar naar binnen. :-) )
Wat ik eigenlijk in Nederland nog nooit gezien heb was de kerstboom met namen. Niet alleen de gebruikelijke lichtjes, slingers en ballen maar ook bordjes met de namen van de overledenen van het afgelopen jaar. Een heel aparte manier van het herdenken van hen die ons ontvallen zijn!

Meer traditioneel was het Kerstdiner op 1e Kerstdag. Ma en ik waren na de Kerstnachtdienst bij mijn zus en zwager blijven slapen zodat wij niet met een slok op hoefden te gaan rijden. En het bracht ons tijdig in stelling voor het kerstdiner. Nu moet men niet denken dat het diner ook op dinertijd opgediend wordt. Elke warme maaltijd, genuttigd na elf uur in de morgen, wordt hier “dinner” genoemd. En dus werd het “Christmas Dinner” ook opgediend om twee uur in de middag! Op zich geen slecht idee want je kunt nu ongestoord lang tafelen en daarna lekker rustig hangen. Mijn zuster had zich flink uitgesloofd voor het diner. Om te beginnen had ze het voorgerecht al weg gelaten om er zeker van te zijn dat hoofdgerecht en toetje nog naar binnen gingen. Om eerlijk te zijn: dat haalden we maar net en dat terwijl het gewoon Vienetta ijs was! Maar het hoofdgerecht was verrrukkuluk. De kalkoen, traditioneel aangeleverd door mijn zwagers broer, was perfect gaar en sappig. En de spruitjes, doperwten, wortelen en aardappelpuree waren ook prima. En met de bijgeleverde cranberry-sauce (veenbessen gelei) gleed alles soepel naar binnen. Het als toetje geleverde ijs kon maar moeilijke een plaatsje vinden in mijn maag. :-)

En nu is alle drukte voorbij. Oud en Nieuw stelt hier helemaal geen bal voor (een toast en “Auld Long Syne” is alles) en iedereen is blut (teveel uitgegeven aan kerstcadeaus). Het slappe seizoen doet zijn intrede en om het lastig te maken sluit ook het hotel voor renovatie. Volgens de ene manager houd ik twee werkdagen over en volgens de ander behoud ik gewoon mijn vier werkdagen. Ik zal wel zien wat er gaat gebeuren en wat voor klussen er liggen te wachten.

Intussen kan ik wel een hoop geld gaan besteden aan mijn auto. De één of andere grapjas heeft mijn spatbord verkreukeld terwijl ik de zeventiende januari op moet komen voor mijn APK-keuring (hier NCT, National Car Test, geheten). Sowieso moet ik wat laten doen aan een sensor van de luchtinlaat aangezien die laatst na een zwempartijtje (= zeer zware regenval met ondergelopen wegen) beschadigd is. Das al goed voor een deuk van ongeveer 350 euro. Plus een nieuwe bumper, plus een pre-NCT-test, plus het verhelpen van gebreken om mijn auto door de NCT-test te halen, plus de NCT-test zelf. Hmmm, niet geheel verenigbaar met mijn gevoel voor humor…

Maar goed, de elfde januari hebben wij het jaarlijkse Nieuwjaarsfeestje van het werk., de marketingcampagne voor “Holiday in Clare” (mijn website) is van start en binnenkort ga ik de eerste rekeningen versturen voor die website.

En in de tussentijd geniet ik gewoon van verder van Ierland en county Clare. Zelfs in drukke tijden is iedereen nog gewoon vriendelijk en ontspannen. Vandaar dat ik hieronder een paar plaatjes gezet heb.

Foto 1: Het was niet altijd mooi weer. Een storm zweepte de zee hoog op!

Foto 2: Normaal gesproken is dit riviertje nauwelijks een meter breed. Maar na de zeer zware regenval van een aantal dagen eerder was ook dit riviertje flink gezwollen.

Foto 3: Een foto van de Kerstdienst in de kerk van Mullagh. Helaas ging de vrouw net in de weg zitten en een betere mogelijkheid kreeg ik niet om de kinderen op de foto te zetten.

Foto 4: Overdadige Kerstverlichting in Milltown Malbay. Vreemd genoeg zijn er dan mensen die starten te klagen over de hoge energierekeningen…

Foto 5: Zonsondergang over Mutton Island

Foto 6: Iets later op dezelfde avond. Geen schilder die zo’n kleurenspel na kan maken!

Soep, heet, eten en zo...

2007-12-07T18:00:00.000+01:00

Inderdaad, de soep wordt niet zo heet gegeten als hij in mijn vorige verhaal opgediend werd. De tijdelijke sluiting van het hotel gaat inderdaad door maar de situatie is niet zo beroerd als ik dacht. Ook tijdens de sluiting is er 's nachts nog beveiliging nodig. Ik kan dus ook in de maand januari gewoon nachtportier blijven spelen. Hoogstwaarschijnlijk voor twee nachten per week, maar waarschijnlijk meer. Ik kan in ieder geval ook kijken of er naast deze twee nachten nog wat bij te klussen valt in Hotel Doolin, ons zusterhotel, of dat ik mijzelf toch maar op de lijst laat zetten van mensen die in het hotel mee willen klussen. De directeur garandeert werk voor iedereen die dat wilt!

Toch staan er de komende weken grote veranderingen op stapel in het hotel. De verbouwing is reeds in volle gang en dus bleek op één van mijn beveiligingsronden ineens een nooduitgang gejat te zijn. Toen ik van de verrassing bekomen was realiseerde ik mij dat er een aantal kleine uitbouwtjes van het hotel gesloopt waren om ruimte te bieden aan de nieuwe vleugel. Dat de "Dry Food Store" (opslagruimte voor het restaurant voor o.a. papieren placemats, kaarsen, koekjes, pakken jus d'orange etc. Allerlei dingen die niet gekoeld hoeven te worden tijdens opslag) gesloopt zou worden wist ik wel. Dat de buitendeur van de nooduitgang vanaf de verdiepingen met kamers ook zou sneuvelen wist ik niet. Echt vrolijk word ik er niet van dat er nu gewoon een gat in de zijkant van het hotel zit, maar wat doe je er aan. Wat meer patrouilleren door de gangen is wat ik doe...

Het hotel gaat ook werken aan een promotie. Op dit moment is het hotel een driesterren hotel en heeft te kampen met een moordende concurrentie. Nu men het hotel toch overhoop aan het halen is, heeft men besloten een vierde ster aan te vragen. Niet alleen komt er dus meer werk (nu 62 kamers, straks 86 kamers en suites) in de bedienen van de kamers maar ook de standaard gaat omhoog. Hebben wij nu gedurende de nacht eigenlijk alleen sandwiches in de aanbieding, na de upgrade komt er een ruimer aanbod aan voedsel beschikbaar. Maar aangezien ik een tamelijk matige kok ben betekent dat dat mijn kwaliteiten ook een upgrade moeten ondergaan. Interessant! Ik meld mij nu al aan voor cursussen "hoe fatsoenlijk patat te bakken" (ik heb ze altijd te slap of te hard) en "hoe fatsoenlijk champagne te serveren" (nooit eerder gedaan). Wat voor andere aanpassingen in de service er gaan komen weet ik op dit moment nog niet. Ik heb geruchten gehoord over auto's parkeren, gasten naar de kamers begeleiden (en koffers sjouwen), uniforms (scheelt mij een vermogen aan kostuums!), sneller in- en uitchecken en beter adviseren over toeristische en andere attracties. Met name dat laatste kan boeiend worden. Ierland staat bekent om zijn golfbanen en wij krijgen dan ook veel golfers op bezoek. Alleen vind ik golf een uitermate zouteloze sport...

De toekomst is nogal vaag maar ziet er wel spannend uit!

Lollig, op dit moment raast er een leuke storm over county Clare. Windkracht acht (of meer), vrijwel horizontale regen, hagelbuien, temperaturen van slechts een paar graden boven nul. Gisteren moest ik even naar Ennis voor nieuwe inkt en wat Miskaarten van de Franciscan Friary {Miskaart = Kaart die aangeeft dat iemand een Noveen voor je gekocht heeft, waardoor bij 9 achtereenvolgende Missen Gods Hulp voor je wordt aangeroepen. Ik lever geregeld Noveens aan vrienden...}.
Het was ongelovelijk takkenweer. Stromende regen en dan ook echt ruig stromende regen. De eerste helft van de route was door de vele regen al niet best (rivieren aan de zijkanten van de weg) maar het stuk tussen Connolly en Ennis was echt erg. Mistens vijftig keer was de weg geheel of grotendeels overstroomd. Bepaald een griezelige ervaring.
Toch bleek ook nu weer dat een Ier nergens voor terug schrikt en altijd de humoristische kant van de zaak weet te vinden. Terwijl de waarschuwingen voor overstroomde wegen aan de lopende band over de radio werden doorgegeven, vergat men de humor niet. Zo kwam men met het verhaal dat in Lissycasy iemand op de bon was gegaan omdat hij met zijn boot door het rode verkeerslicht was gevaren. En in Sixmilebridge is de officiële inschakeling van de kerstverlichting afgelast. Getuigen verklaarden dat zij de Kerstman hadden gezien terwijl hij weggespoeld werd door Main Street...

Ow, en ik ben ook een paar centimeter kwijt geraakt. Vorige week heb ik mij een nieuw kostuum gekocht voor een kleine 400 euro. Een maatje 54 dit keer, mijn vorige kostuum was een maatje 56 en het kostuum wat ik gekocht had voor mijn zusters huwelijk in 2003 was een maatje 62!

En nu even de sluikreclame:
http://www.landzaat.info voor informatie over mijn genealogisch onderzoek
http://www.holidayinclare.info en http://www.holidayinclare.ie voor een overzicht van verblijfsaccommodaties in county Clare. De nadruk ligt op de goedkopere gelegenheden (Bed & Breakfast, Hostel, Camping) maar ook de luxere gelegenheden komen aan bod (Guesthouses en Vakantiehuizen). En het hele scala aan hotels van het bescheiden Central Hotel in Milltown Malbay (1 ster) via het Armada Hotel in Spanish Point (nu nog 3 sterren) tot het posh Dromoland Castle Estate nabij Newmarket on Fergus (5 sterren).

Niet spannend genoeg?

2007-10-29T02:51:00.000+01:00

De afgelopen tijd was niet bijzonder inspirerend voor het schrijven van wijdlopige verhalen in mijn weblog. Niet dat er niets gebeurd is maar mijns inziens was het niet spannend genoeg om de hele wereld mee te vervelen. :-)

In ieder geval is het “I Do”-seizoen weer bijna voorbij. De goede doch drukke weken van drie huwelijkspartijen per week is vrijwel voorbij. De top was wel het “Bank Holiday Weekend” in juli. Vanwege de extra vrije dag en het te verwachten mooie weer (dat viel wat tegen) hadden wij vijf huwelijken op rij. De - over het algemeen -mooie bruiden en bruidsmeisjes wegen toch niet helemaal op tegen het geregeld nogal vervelende gedrag van mannelijke (knetterzatte) bezoekers. Wat dat betreft is er geen verschil tussen Holland en Ierland!
Maar goed, drie tot vijf huwelijken op rij betekent voor mij toch behoorlijk stevig doorwerken. De gewone taken blijven immers gewoon doorgaan: veiligheid en schoonmaken. Het verschil zit er met name in dat ik ook ingezet word op de bruiloft zelf (oppikken lege glazen, flessen en kopjes; uitserveren late-avond-snacks; opruimen zaal na afloop), de meeste roomservices uit kan voeren (= klaarmaken en naar de kamer brengen) en de ongevalletjes in het herentoilet schoon kan maken. [Mijn collega-nachtportier vermaakt zich op receptie onder meer met het tellen van 7 kassa’s, inchecken van late aankomsten, opzetten van wektelefoontjes, regelen van taxi’s, uitgeven van sleutels en dergelijke.] En aan het einde van de rit blijven wij, de beide nachtportiers, over om de laatste mensen naar hun kamers of in een taxi te bezemen, de ontbijtkaarten te verzamelen en de lobby, gang, toiletten en bar weer gebruiksklaar te maken voor de ochtendploeg.

Toch is dit zeer zeker geen vervelend werk. Ik vind het heerlijk om contact te hebben met de gasten en daar heb ik natuurlijk alle gelegenheid voor. Veel meer dan een leidinggevende ben ik iemand die het heerlijk vind om anderen te faciliteren. Geen betere beloning voor mij dan een bruid en bruidegom die aan het einde van de dag hartelijk bedanken voor al het werk verricht!

Website

De afgelopen tijd heb ik ook nog tijd kunnen vinden om mijn websites grondig te restylen. Het is de bedoeling de nieuwe versie op 1 november te lanceren. Meest opvallende verschillen met de voorgaande versie: een frisser kleurenschema (dan donkergroen naar lichtgroen), geen frames meer en betere zoekmogelijkheden. Ik ben nog volop bezig met het ontwikkelen van een mailformulier voor de abonnees. Dat loopt wat stroever dan gepland. Als het mailformulier werkend is ga ik weer volop aan de gang met het toevoegen van gegevens en kan de marketingcampagne (low-key!) gaan starten. Och, het houd mij van de straat en uit de kroeg. En misschien dat het een paar centen binnen gaat brengen in het laagseizoen.

Moeders

Zoals eerder aangeven heeft mijn ouwe moedertje ook Nederland achter zich gelaten. In eerste instantie woonde zij in bij mijn zuster (wat ik ook gedaan heb na mijn aankomst) maar gelukkig vonden wij vrij vlot een eigen appartement voor haar. Dat appartement bleek toch niet zo fijn te zijn als het leek. Het was niet duur (70 euro per week voor een volledig ingericht appartement) maar de kwaliteit bleek tamelijk hopeloos. Maar er is in Milltown Malbay gedurende de zomer geen appartement te vinden dus ze blijf er noodgedwongen maar zitten. Met aflopen van het seizoen loopt echter ook de hoeveelheid buitenlands personeel terug en komt er ruimte op de woningmarkt. Tijd voor een babbeltje met mijn huisbaas dus. En zie: begin oktober is mijn moeder verhuisd van haar koelkast naar een veel mooier appartement. Voor een tientje in de week meer heeft zij nu een goed, warm appartement met een fantastisch uitzicht (gelukkig niet meer op mijn huis). Het bevalt haar uitstekend is zij is duidelijk gelukkiger nu.

Wintertijd

Gisteravond is ook hier de wintertijd weer begonnen. Voor mij een teken dat ik mijn kerstpakketjes voor moet gaan bereiden. Maar ook een teken dat magere tijden in aankomst zijn. Afgelopen winter werd mijn aantal uren gedurende de winter gehalveerd en nu ziet het er nog somberder uit. Gedurende de winter gaat er namelijk gebouwd en geknutseld worden aan het hotel. Consequentie daarvan is dat het hotel vrijwel de hele maand januari gesloten is. Geen hotel = geen werk = geen salaris. Nu heb ik nog een aantal betaalde vakantiedagen over van dit jaar maar toch gaat het erg zuinig worden. Misschien kan ik nog wat bijklussen in ons zusterhotel in Doolin maar ik ga toch ook maar eens informeren voor een uitkering. Er moet toch brood op de plank komen…

Om toch positief te eindigen plaats ik maar een paar fotootjes:

Afgaand tij op Spanish Point Beach

Armada Hotel vanaf Spanish Point Beach

Auto rijden is hier iets specialer dan in Holland

Ballyvaskin

Ballyvaskin, kijkend op Milltown Malbay

Gewoon wat onkruid langs de weg

Nog wat onkruid

Natuur krijgt hier de ruimte

Nieuwsgierige paardjes nabij Moy

De pont van Killimer over de Shannon (overtocht 20 minuten)

Een stukje Shannon bij de pont van Killimer

Huisje aan de Shannon

Laaghangende bewolking bij Rockmount

Een plaatje van ons achtertuintje :-) (vanaf Rockmount naar Mutton Island)

Recycling op kattemanier

Een plaatje van mijn auto

Zonsopgang over Mount Callan

Veranderingen op til

2007-07-30T16:55:00.000+02:00

Na geruime tijd stilte is hier eindelijk weer eens een update van mijn weblog. Er gebeurden te veel zaken om mij heen om mij hier mee bezig te houden.

Een kort overzicht van de belangrijkste zaken:
- geheel onverwacht werd ik eind mei al opgeroepen voor mijn rijexamen. Toen ik in januari de aanvraag deed was de wachttijd 8 maanden. Ruim voldoende voor nog een flink aantal lessen. Echter, ik werd half juni al verwacht. Tot mijn spijt gingen mijn zenuwen echter met mij op de loop. Een flink aantal dubbele lessen (à € 30 per uur) kon de rampspoed echter niet meer voorkomen. Eén zware fout en een serie kleintjes waren fataal...
- Firebird Design & Service, mijn in januari opgezette eigen bedrijfje, begint langzaam aan te lopen. De eerste klanten voor visitekaartjes en promotiemateriaal zijn er al en ik heb verschillende offertes uitstaan. De promotie voor het bedrijf zelf loopt ook heel aardig.
- De websites "http://www.holidayinclare.ie" en "http://www.holidayinclare.info" zijn herbouwd aangezien het resultaat met FrontPage ronduit dramatisch was. Verdere studie voor verbeteringen loopt. De eerste nieuwsbrief voor de abonnementhouders voor deze site is ook recentelijk verstuurd en goed ontvangen.
- sedert afgelopen vrijdag ben ik de trotse bezitter van een auto. Jaja, zonder volledig rijbewijs toch een auto. Je kunt hier met een voorlopig rijbewijs al een auto kopen om daarmee te oefenen. Het is wel ontzettend wennen na al mijn rijlessen in een dieseltje om nu ineens in een benzineauto rond te rijden. De motor slaat nog wel eens af. Maar goed, ik rij en dat is het belangrijkste. Het gaat trouwens om een rode Mazda 323 GLX 1.5l, bouwjaar 1997. De krassen en deuken waren gratis bij de prijs inbegrepen maar ik ben er van overtuigd dat ik er nog wel een paar bij zal maken.
- een oom van mijn zwager is onlangs met gillende sirenes afgevoerd naar Ennis Hospital na een tweetal zware beroerten. Hij lag werkelijk op het nippertje. Terwijl één broer al liefdevol zijn huis begon leeg te plunderen startte Anthony echter met zijn herstel. De kans is klein dat hij zonder blijvende schade herstelt maar zijn spraakvermogen en beheersing van zijn handen en armen is al grotendeels terug. In een goed revalidatiecentrum (en niet patiëntenopberghuis wat broerlief geregeld heeft) zal er nog veel meer resultaat te behalen zijn!
- begin juli hadden wij hier in Milltown Malbay en wijde, wijde omgeving ook weer de Willie Clancy Week (officieel Willie Clancy Summer School). Goed voor 120 verschillende cursussen in traditionele muziek, ongeveer elke vijftig passen een traditionele sessie en in het hotel waar ik werk een setdance week. Na tien dagen traditionele Ierse muziek en setdancing had het hele personeel er zo’n beetje genoeg van. Het enthousiasme van de bruid voor het setdancen op de vrijdag na het Willie Clancy Week werd dan ook niet door het personeel gedeeld :-)
- sommige weken in het hotel kunnen zeer afwisselend zijn. Onlangs werd er namelijk een huwelijk afgezegd wegen het overlijden van de bruidegom, slechts 2 weken voor zijn grote dag. Het vrijgezellenfeest op die avond en een (aangenomen) huwelijksaanzoek een dag later konden de sombere stemming echter niet verdrijven.
- mijn huisbaas heeft haar winkel en een aantal van haar woningen verkocht. Das lastig, want normaal gesproken bracht ik mijn huur nu gewoon naar de winkel. Nu moet ik de enveloppe met het geld wekelijks aan een haakje in mijn halletje ophangen waar zij het op komt pikken. Ik vind dat nogal een inbreuk op mijn privacy en ga dus wat regelen dat ik via de bank kan betalen.
- mogelijk ga ik een promotie krijgen van ons Burke's Armada Hotel (3 sterren) in Spanish Point naar Hotel Doolin (4 sterren) in Doolin. Ondanks dat het een promotie zie ik het toch niet erg zitten. Ten eerste is het veel verder weg (een half uur rijden in plaats van 5 minuten), ten tweede is het hotel veel kleiner (17 kamers tegen 62 kamers). En aangezien ik leef op het contact met mensen zal ik zeker de zeer regelmatige huwelijksfeesten en reisgezelschappen gaan missen. Ik hoop dan ook van harte dat de promotie niet door gaat en ik lekker hier kan blijven zitten.

En zo gaat het leven kalmpjes voorbij…

Het drietal weer compleet

2007-04-03T16:24:00.000+02:00

Het drietal weer compleet

Eén van de redenen van mijn tijdelijke afwezigheid was het arriveren van mijn Moeder in Ierland. Na het vertrek van mijn zuster (in 2002) en van mij (2006) was duidelijk dat er voor haar in Nederland niets meer te halen viel. Het was mij trouwens al opgevallen dat haar gezondheid achteruit begon te gaan zodra ik mijn definitieve beslissing had genomen om te vertrekken. En zo viel met Kerstmis de beslissing: Moeders zou op 1 maart in Ierland arriveren!

Goed, Moeders kon nu dus ook zelf ervaren hoe ingrijpend een uitverkoop van je huishouden is. Ze is er stoerder in geweest dan ik verwacht had! Dat ze haar eetkamertafel en 1 boekenkastje mee zou nemen was wel duidelijk. De eerste is zo’n 45 jaar oud, de ander zo’n 60 jaar. Dat is moeilijk scheiden dan. Maar tot mijn grote verbazing heeft zij ook de linnenkast verkocht, die zij samen met wijlen mijn vader gekocht heeft kort voor haar huwelijk. Die kast was dus ook al zo’n 45 jaar oud. En zo heeft zij meer offers gebracht. Een geluk was wel dat de nieuwe bewoonster van haar huis een aantal zaken wel over wilde nemen. Dat bespaarde ons bijvoorbeeld de verkoop / verwijdering van de wasmachine en de koelkast.

Toch is de verhuizing niet helemaal goed gegaan. Op het einde werd mijn moeder door de drukte een beetje onder de voet gelopen en kon ze het papierwerk niet meer aan. Dat werd dus vriendelijk voor mij bewaard (das dus niet echt hiephoi…) Na een tamelijk dramatische reis naar Nederland (vliegtuig met technische storing in Shannon EN – na overstap – in Dublin, tas tijdelijk zoek op Schiphol, lunch en diner gemist, trein gemist, ongeval in Alkmaar) kwam ik met zo’n drie uur vertraging toch eindelijk eens aan in Alkmaar. Natuurlijk uitgeput en uitgehongerd, maar een bord stamppot boerenkool verhelpt gelukkig veel! En de volgende dag kon ik lekker gaan klussen om alle administratieve zaken af te werken en adreswijzigingen te verzenden [pas altijd op voor zaken die opvallend soepel gaan]. De volgende dagen zijn wij hard aan het werk geweest. Zeil uit het huis verwijderen, gordijnen weghalen, inpakken en schoonmaken. De gebruikelijke riedel. Het zweet stroomde rijkelijk en de voorraad vuilniszakken en verhuisdozen slonk met een noodtempo. Niets vreemds aan.

En toen kwam de gebruikelijk klap: huis weg. Nee, geen geintje. Het appartement in Kilmihil wat mijn zuster en zwager geregeld hadden werd ineens vergeven aan een stel Polen. De eigenaar kon van deze mensen namelijk drie keer zoveel krijgen als wat mijn Moeder zou gaan betalen. En zo was mijn Moeder een week voor zij zou emigreren ineens haar huis kwijt omdat een (censuur) verhuurder ineens eurotekens in zijn ogen kreeg. Mijns inziens zijn zowel mijn Moeder als die Polen opgelicht maar bewijs dat maar eens. De verhuur was geregeld op handdruk…
Wat te doen nu? Je kan een 71-jarige vrouw niet echt op straat zetten. En dus kwam mijn zuster met dezelfde oplossing als toen ik arriveerde: trek maar bij mij in en daarna zien we wel verder. Maar intussen waren natuurlijk wel al mijn adreswijzigingen (zo’n vijf dagen eerder verzonden) gelijk waardeloos. Daar moest dus ook wat op gevonden worden.

Afijn, daags na het fijne bericht van de valse huisbaas arriveerde mijn zuster ook in Nederland. En gezamenlijk hebben wij de boel verder afgewerkt. Er was een heel klein probleempje toen de verhuizers (Gul en Alberts, aangesloten bij Euromovers) op woensdag kwamen om de spullen op te halen. Er was ons gezegd dat zij tussen 14.00 en 16.00 uur zouden arriveren. Dus om 16.30 uur maar gebeld. Het bleek dat de verhuizers nog een ander klusje voor ons hadden wat iets groter bleek te zijn dan verwacht: geen tien kubieke meter maar dertig kubieke meter plus veel inpakwerk. Gul en Alberts stuurden prompt een andere wagen en rond 17.30 begon het inladen in de stromende regen. Maar met vereende krachten was na twee uur noeste arbeid alles gelabeld, beschermend ingepakt en ingeladen. Dat Moeders 16 kubieke meter spullen had in plaats van de geschatte 10 kon haar niet zoveel schelen. De boel was onderweg.

Daags na de verhuizers zou de gemeente Alkmaar zich ontfermen over het grof vuil. En dus was iedereen weer vroeg paraat om de rommel netjes voor tien uur aan de straat te zetten. Natuurlijk kwamen die jongens pas om twee uur…
Intussen liepen alle buren in en uit om afscheid te nemen. Ze bleek tamelijk gezien in de buurt dus dat afscheid nemen ging met aardig wat tranen gepaard (jakkie). En na veel veeg en stofzuigwerk hadden wij dan toch de boel leeg en veegschoon. Dat woningbouwcorporatie Vitalis vervolgend de meest schandalige en hufterige opzichtster langs stuurde voor de oplevering kon de pret niet drukken. Zelfs niet toen dat (censuur) wijf mijn Moeder dwong nog even de schuur en de schutting af te breken die de nieuwe bewoonster dolgraag over wilde nemen. Een goede kennis heeft gelukkig dat vuiltje voor zijn rekening genomen.

Goed, daarna hebben wij Moeders de auto ingegooid en hebben haar meegesleept naar vliegveld Weeze/Düsseldorff (nabij Venraij). Afgezien van een file tussen Haarlem en Arnhem ging alles soepel. Het vinden van het vliegveld liep wat moeizamer door de slechte bebording maar ook dat liep goed af. Dat RyanAir geen luxe vliegtuigen heeft veronderstel ik bekend maar in ieder geval brachten zij ons vlotjes naar Shannon. Daar werden wij opgepikt door mijn zwager.

En zo stond op 1 maart mijn ouwe Moedertje op Ierse grond, als wannabee-Ierse.

Nu was het wachten nog op de vrachtwagen met spullen. Het was moeilijk te zeggen wanneer die precies zou arriveren. Men zou dus even bellen. Goed, de verhuizers bleken dus door een storm twee dagen vastgezeten te hebben in Holyhead (wat een nog saaiere plaats is dan Herman Finkers’ Almelo). En dus kwamen zij aan op de meest beroerde tijd die ze konden bedenken: woensdagmorgen. Na een rustige nachtdienst (van 23.00 tot 07.00 uur) dook ik dus vlot mijn bed in om zoveel mogelijk slaap te krijgen voor we de verhuizers op moesten gaan pikken. Dat werd dus een heerlijk nacht van welgeteld één (1) uur. En toen belde zuslief dat de verhuizers eraan kwamen. Zucht. De verhuizers werden netjes opgepikt en naar het huis van een goede vriend geleid. Deze vriend had welwillend een flinke zolderkamer voor onbepaalde tijd ter beschikking gesteld. Dat ik na een paar uur werken ongeveer instortte zal waarschijnlijk niemand verbazen.
Soms moet je echter geluk hebben. Mijn Moeders laarzen bleken te klein en dus kwamen ze naar Milltown Malbay om nieuwe te kopen. En wat zien ze bij de winkel hangen: een advertentie dat er een appartement te huur is. Bij noodgevallen kun je vlot zaken doen en dus pikten wij netjes dat appartement in. Dat de huurder er nog uit moest en dat er flink schoongemaakt moest worden was een detail. Maar afgelopen zaterdag is mijn Moeder in het appartement getrokken na slechts 1 maand bij mijn zuster gewoond te hebben (ik heb er tien weken gewoon voor ik een appartement had). Klein probleem: mijn Moeder is nu mijn buurvrouw… :-)

Einde van de winterpauze / End of the Winterbreak

2007-03-22T20:49:00.000+01:00

Excuseert u mij dat ik even een kleine pauze ingelast heb voor wat betreft het bijhouden van dit weblog. Een groot aantal ontwikkelingen maakte dat ik moeite had mijn persoonlijke schip op koers te houden. Ik ben op dit moment in kalmer water gekomen en dus volgen er weer updates.

Het was even schrikken begin januari toen ik van de general-manager te horen kreeg dat er de komende maanden onvoldoende werk voor mij zou zijn. Effect was dat ik in januari en februari geen 4 nachten hoefde te werken maar slechts twee. Ongelukkigerwijs betekent dat ook dat ik slechts voor 2 avonden betaald wordt en niet voor vier. Met een financieel patroon dat gebaseerd is op minstens 3 nachten werk per week, betekende dat een probleem.

Gelukkig had ik wat spaarcenten opgebouwd de afgelopen maanden (iets wat mij in Nederland nooit lukte) dus een acuut probleem was er niet. Maar moest ik nu rustig op mijn spaarcenten in gaan zitten te teren en wachten tot het seizoen weer oppikte of moet ik iets anders gaan doen?

Goed, als gevolg van het verlies van de helft van mijn werkuren ben ik nu dus eigenaar van een heeeeeeeeeel klein eigen bedrijfje. En nu hoop ik de komende tijd voldoende aan het weg te timmeren met grafisch design, services en webdesign om volgende jaar fluitende de winter door te komen. Gegarandeerd dat ik niet rijk wordt van “Firebird Design & Services” maar daarvoor heb ik het ook niet opgezet. Het doel is een inkomen genereren voor het slappe seizoen. En hoe het zich gaat ontwikkelen moet ik nog bezien. De eerste klanten zijn er…

Andere dingen zijn nog steeds hetzelfde. In het Central Hotel smaakt het bier en de whisky nog steeds best. De rijlessen gaan nog steeds prima. En de receptioniste behandeld mij nog steeds ijzig (zou ze weglopen voor haar eigen gevoelens?). Ow, we hebben hier voldoende regen zodat alle velden er prachtig groen bijliggen.

Jaaroverzicht 2006 / Year Review 2006

2007-01-11T17:04:00.000+01:00

De standaard jaarverslagen hobbelen doorgaans van feit naar feit. Maar aangezien 2006 een ongewoon jaar was voor mij, heb ik voor mijn jaarverslag ook voor een ongewone vorm gekozen: een tweetalig interview.
A standard year review is normally jolting from fact to fact. But because 2006 was an unusual year to me, I have chosen un unusual form for my year revieuw: a bilingual interview.

Vraag: Was het voorbereiden van je emigratie zwaar?
Antwoord: Elke verhuizing is fysiek een zware klus. Ik heb echter dit keer niet zoveel spullen van A naar B hoeven te verslepen als bij eerdere verhuizingen. Maar het leegruimen van je huis blijft een enorme klus.
Wat echter een echt zware klus was, was het kiezen wat ik wel en niet mee wilde nemen. Dat heeft mij veel telefoontjes naar mijn zuster in Ierland opgeleverd om te bepalen wat nuttig was om mee te slepen en wat niet. Het betekende ook afscheid nemen van spullen waar je aan gehecht bent. Het afstoten van 30 van de 35 meter boeken en tijdschriften die ik had was heel ingrijpend, vooral met mijn jeugdboeken. Aan de andere kant heb ik veel mensen blij gemaakt met mijn spullen. Zo is mijn slaapkamerameublement vlak voor Kerst 2005 naar een jong stel gegaan dat net hun eerst gezamenlijke woning had gehuurd. Maar het blijft een akelig gezicht om je huis steeds leger te zien worden.
Question: Was it a heavy job to prepare for your emigration?
Answer: Every movement is physically a heavy job to do. But this time I didn't need to move much stuff from A to B as I had with earlier movements. But clearing out your house is always a giant undertaking.
But the real tough job was choosing what I wanted to bring with me and what not. I costed me a lot of lengthy phone calls to my sister in Ireland to determine what was useful to bring and what was useless. It meant parting of stuff where I was attached to. Getting rid of 30 metres of my 35 metres of books and magazines I possessed was quite far-reaching, especially with my childhood books. On the other side I know that I made a lot of people happy with stuff. For instance: just before Christmas 2005 I sold my bedroom suite to a young couple that had just rented their first house together. But it is a dreary sight to see your house getting empty.

Vraag: Het gerucht gaat dat zelfs jij eens sprakeloos was. Is dat waar?
Antwoord: Ik geef toe dat het heel opvallend is maar het is werkelijk waar. Ik heb van mijn voormalige werkgever Wijkcentrum Het Dok een afscheidsreceptie aangeboden gekregen bij mijn vertrek. Ik was al hooglijk verbaasd dat er zo'n 70 mensen op af kwamen: vrienden, wijkbewoners, zakelijke contacten en collega's. Op een gegeven moment werd mij gevraagd een speech af te steken. Dat heb ik natuurlijk braaf gedaan maar na een paar minuten was mijn voorraad woorden toch echt even op. Dat verraste een flink aantal van mijn collega's.
Question: There is a rumour that even you was once speechless. Is that true?
Answer: I admit that it very unlikely but it is really true. My former employer Community centre "Het Dok" gave me a farewell party when I left. I was highly surprised to see a turn out of about 70 people: friends, locals, business contacts and colleagues. At one time I was asked to speech. Of course I did that honestly but after a couple of minutes speeching my supply of words was completely gone. That surprised quite a number of collegues.

Vraag: Naar het buitenland vertrekken is een grote stap. Riep de reis veel emoties op?
Antwoord: Jawel! Het is natuurlijk niet niks om je vaderland op te geven voor onbekende verten. Ik begrijp nu ook de pijn in Ierland achter de "American Funeral" (een afscheidsfeest voor een emigrant, die in vroeger tijden zelden nog zijn/haar neus in Ierland liet zien.)
De reis zelf was ook vol met emotionele momenten. Het deed best wel pijn om bij het vertrek mijn Moeder achter te laten in Groningen. Was eerst haar dochter al naar Ierland vertrokken, nu vertrok ook haar zoon. Als een moedige Moeder heeft zij niet gehuild bij het vertrek! (Maar het vergt weinig voorstellingsvermogen om te raden wat zij deed toen zij weer in huis was.) Volgens mijn kameraad en chauffeur Aldert Jan was ik trouwens opvallend stil gedurende de etappe in Nederland...
Ook het vertrek vanuit Hoek van Holland was een emotioneel moment. Met het wegglijden van de havenlichten gleed ook 40 jaar historie weg. Het deed vreemd genoeg geen pijn maar ik kreeg het gevoel in een soort mist terecht gekomen te zijn. Ik was niet hier en ik was niet daar.
Aldert Jan keek echter best wel verbaasd toen ik een dag later met tranen in de ogen de havenlichten van Dun Laoghaire zag verschijnen in de duisternis. Mijn reis was bijna compleet (alhoewel er nog een complete dagreis voor de boeg lag) maar ik had het gevoel thuis te komen. Maar nog veel mooier dan de lichten van Dun Laoghaire was het ontvangst bij mijn zuster in County Clare: een groot bord met daarop "Welcome Home, Eddy". En zo voelde het ook werkelijk. De knuffels van mijn zuster en zwager vertelden heel duidelijk hoe welkom wij waren.
Question: To move abroad is a big step. Was the journey very emotional?
Answer: Yes! Of course it isn't easy to give up your homeland for strange horizons. I must say that I now understand the pain behind the "American Funeral" as celebrated in Ireland. The journey itself was also filled with emotional moments. It was quite painful to leave my Mother behind in Groningen First her daughter left for Ireland and now her son. Like a brave Mother she didn't weep when I departed (but one doesn't need much imagination to what she did when she was back in the house.) According to my friend and driver Aldert Jan I was also remarkable quiet during the leg in The Netherlands...
The departure from Hook of Holland was also an emotional moment. With the fading of the harbour lights also 40 years of personal history was fading away. Strange enough it didn't hurt but I got the feeling of getting into a kind of fog. I wasn't here and I wasn't there. Aldert Jan looked quite surprised when I got tears in my eyes when I saw the harbour light of Dun Laoghaire appearing from the darkness a day later. My journey was almost complete (but I knew that there was a full day of travelling still waiting) but I had the feeling of coming home. But much more beautiful then the light of Dun Laoghaire was the reception at my sisters house in county Clare: a big sign with the text "Welcome Home, Eddy". And it felt truly that way. The hugs afterwards of my sister and brother-in-law told me clearly how welcome we were.

Vraag: Volgens jouw blog was je verwikkeld in een geruchtencircuit. Wat was er aan de hand?
Antwoord: Bij Het Dok had ik altijd een nogal kleffe manier van omgaan met mijn naaste (vrouwelijke) collega. Dit tot groot ongenoegen van andere collega's die er werkelijk misselijk van konden worden. Ongelukkigerwijs gebruikte ik hetzelfde kleffe taalgebruik in Ierland om een (vrouwelijke) collega te bedanken nadat er een roosterfoutje was gemaakt. Ik promoveerde plotseling tot "geheime aanbidder". Reden voor verschillende collega's om er maar van uit te gaan dat ik een relatie had met de bewuste knappe receptioniste. Tragisch genoeg was zij minder enthousiast. Toen ik een date probeerde te maken voor een knus diner kreeg ik rap een niet mis te verstane afwijzing te verwerken. Pech! Aan de andere kant probeert zij mij nu zo degelijk te ontlopen dat het een grap op zichzelf geworden is.
Eén van mijn andere collega's probeerde mij te troosten door te beloven met een interessant alternatief te komen. Blijkbaar was ik iets te kieskeurig want ik heb daarna niets meer gehoord. Of is mijn verlanglijstje echt te moeilijk? Ik zoek een rijke, welgemanierde, roodharige, goed kokende, interessante (moet een eigen leven hebben, ik wil geen dienstbode), knappe, slanke (maar niet mager), intelligente Ierse vrouw met een kinderwens en in het bezit van eigen huis en auto. (“You can’t always get what you want”; Rollin’ Stones)?
[Hey, voor men begint te gillen: dit is ongeveer een wensenlijstje voor Sinterklaas. Je krijgt zelden alles wat je wilt maar bent altijd tevreden met wat je wel krijgt.]
Question: According to your blog you got involved in a gossip circuit. What was going on?
Answer: At "Het Dok" I had always a rather sticky way of handling my closest (female) colleague. This much to the annoyance of my other colleagues, who sometimes really became sick of it. Unfortunately I used the same sticky language in Ireland to thank a (female) colleague after a roster mistake. Suddenly I promoted to "secret lover". A good reason for some colleagues to assume that I had a relationship with the beautiful receptionist involved. Tragically she was less enthusiastic. When I tried to make a date for a cosy dinner I quickly received a rejection, which left no room for misunderstanding. Bad luck! On the other hand is she now so busy with avoiding me, that it is becoming a joke on his own.
One of my other colleagues tried to comfort me and promised me to come up with a suitable alternative. Apparently I was a bit to choosy because I didn't hear anything afterwards. Or is my wish list really too difficult? I am looking for a wealthy, well mannered, red haired, good cooking, interesting (must have a life of her own, I don't want a servant), handsome, slim (but not skinny), intelligent Irish woman with child wish and in the possession of a house and car. (“You can’t always get what you want”; Rollin’ Stones)?
[Hey, before everybody start screaming: this is almost a wish list for Santa Claus. You seldom get everything what you want but you are always satisfied with the things you get.]

Vraag: De dieptepunten van het jaar?
Antwoord: Een tweetal eigenlijk. Het rap wegglijden in dementie van mijn lievelingstante bezorgd mij veel verdriet. Zij is nu in goede handen in een verpleegtehuis maar het is werkelijk akelig.
En het andere dieptepunt is het overlijden van Thijs IJzerman, één van de afdelingsbestuursleden van de afdeling Groningen van de Nederlandse Genealogische Vereniging. Wij hebben intensief samengewerkt met de organisatie van de Landelijke Genealogische Dag in 2001 te Stadskanaal. Een ziekte werd hem fataal terwijl hij slechts 52 jaar jong was. Moge hij rustte in vrede.
Question: The low point of the year?
Answer: In fact two low points. The rapid sliding down into dementia of my favourite aunt causes me a lot of grieve. She is now in the good care of a nursing home but it is still horrible.
The other low point is the passing away of Thijs IJzerman, one of the committee members of the branch Groningen from the Dutch Genealogical Society. We have worked together intensively when organizing the National Genealogical Day 2001 at Stadskanaal. An illness became fatal at the rather young age of 52. May He Rest In Peace.

Vraag: Zijn er nog dingen vanuit Nederland die je mist in Ierland.
Antwoord: Niet zo heel veel eigenlijk. Wat ik eigenlijk met name mis is een degelijke cafetaria. Er zijn hier wel patatzaken te vinden maar die zijn niet te vergelijken in kwaliteit en uitgebreidheid van het assortiment. Kleffe patat met azijn en zout is walgelijk. Geef mij maar het traditionele patatje speciaal van de Smulcorner in mijn oude wijk Lewenborg, Groningen. En van een Berehap of Pikanto hebben ze hier ook nog nooit gehoord.
Voor de rest: stroopwafels en zachte zoete drop.
Question: What kind of Dutch things do you miss in Ireland?
Answer: No so very much, to be true. What is in fact miss most is a decent cafeteria. There are here several chip shops, but they are not comparable in quality and extensiveness of their assortment. Sticky chips with salt and vinegar are disgusting. I prefer the traditional "Chips Special" (chips with mayonnaise, ketchup and onion cuttings) of the Smulcorner in my old neighbourhood Lewenborg, Groningen. And the have never heard of a "Bearbite" (fried and skewered slices of meatball and onion with satay sauce) or a "Pikanto" (roll of spicy minced meat).
Further: treacle waffles and soft sweet liquorice.

Vraag: Wat vind je leuk aan Ierland?
Antwoord: De ruimte, rust en natuur.
Ruimte: Je leeft hier niet op elkaar gestapeld als in Nederland. Nu is Ierland ook 4 maal zo groot als Nederland doch heeft slechts kwart van de bevolking. En van die 4 miljoen mensen leeft een miljoen in en rond Dublin. Buiten de zogenaamde grote steden (o.a. Galway, Limerick en Cork) zie je geen hoogbouw. Recentelijk is in Ennis nog een bouwaanvraag afgewezen voor een complex van 6 verdiepingen omdat het te hoog was...
Rust: In Nederland heb je vrijwel consequent wel het geluid van auto's, brommers, fabrieken of anderszins op de achtergrond. Hier in Milltown Malbay is het rustig genoeg om de oceaan te kunnen horen drie kilometer verderop. (Klinkt een beetje als een passerende goederentrein). Bovendien is men hier niet zo opgefokt bezig. Okay, men werkt hier hard en het komt vrij vaak voor dat men meerdere banen heeft. In Nederland leeft men om te werken, in Ierland werkt men om te leven. En leven doet men dan ook met vol enthousiasme!
Natuur: Ierland is veel rijker qua natuur dan Nederland. En dan bedoel ik niet zo zeer de natuurgebied maar de gewone, alledaagse natuur. De vorm van landbouw en veeteelt die in county Clare beoefend wordt, laat ruimte voor de natuur. Het onderhoud en de aanleg van heggen en wallen rond velden wordt ook gestimuleerd. Ook wordt het voorkomen van slechte gronden (moerasland, veen, natte velden etc.) getolereerd en in een aantal gevallen beloond vanwege hun natuurwaarde. In Nederland worden dat soort gronden genadeloos plat gewalst en productief gemaakt. En vervolgens moet men veel geld uitgeven en speciale maatregelen nemen tegen wateroverlast en dreigende uitsterving van diersoorten.
Question: What do you like about Ireland?
Answer: The space, tranquillity and nature
Space: You are not living on top of each other like in Holland. I must say that Ireland is four times as big as The Netherlands but has just one quarter of the population. And almost one million of those four million people are living in and around Dublin. Outside the so called big cities (like Galway, Limerick and Cork) you don't see any high-rise at all! Recently in Ennis they refused a planning permission for a six storey building because it was too high...
Tranquillity: In the Netherlands you always have a background noise of cars, mopeds, factories and something like that. Her, in Milltown Malbay, it is quiet enough to hear the sound of the ocean three kilometres away (sounds a bit like a passing freight train). On top of that: the people are not as hyped up. Ok, everybody is working hard and having more than one job isn't unusual. But in The Netherlands one lives to work, in Ireland one works to live. And living is something with most Irish man and woman to with big enthusiasm!
Nature: Compared to The Netherlands Ireland is much richer in his nature. And I don't mean the formal nature reservations but the normal everyday nature. De type of agriculture (tillage and cattle breeding) performed in county Clare leaves space for nature. The maintenance and construction of hedgerows and stone walls around fields is being supported. Also the existence of wastelands (marshes, bogs, wet fields and so on) is tolerated and in a number of cases even rewarded because of their value for nature. In Holland that type of lands will be mercilessly flattened and made productive. And afterwards one have to spent a lot of money and take special measures to cope with flooding and the threatening extinction of animals.

Vraag: Is Ierland zoals je je had voorgesteld of ben je nare verrassingen tegen gekomen?
Antwoord: Ierland is zoals ik het mij voorgesteld had uit de vele verhalen van mijn zuster en zwager. Het enige waar ik mij een tikje door heb laten verrassen was door de arbeidsmarkt. Die was krapper dan ik verwacht had door de grote toestroom van onder meer Polen en Litouwers. Voor de rest was Ierland zoals ik mij voorgesteld had: groen, winderig, regenachtig, vriendelijk, behulpzaam, hartelijk, aardig en gul!
Question: Is Ireland like you had expected it or did you encounter nasty surprises?
Answer: Ireland is like I expected it to be after hearing the many stories of my sister and brother-in-law. The only thing that took me a bit by surprise was the labour market. That was tighter than I expected, due to the many Polish and Lithuanian people coming in. For the remainder it was like I expected: green, windy, rainy, friendly, helpful, cordial, kind and generous!

Vraag: Zijn er opvallende verschillen tussen Nederland en Ierland?
Antwoord: Er zijn een groot aantal verschillen tussen Nederland en Ierland. Ik denk echter dat een deel van de verschillen die ik waarneem ook te maken hebben met mijn overgang van het stadsleven naar het plattelandsleven. Zo is de onderlinge behulpzaamheid in Milltown Malbay veel groter dan het was in Groningen. (Maar misschien zie je dezelfde verschillen tussen de stad Limerick en laten we zeggen het dorp Warffum.)
Er zijn echter ook opvallende verschillen in het schoolsysteem. De verschillend zijn te groot om ze volledig uit te diepen maar in een paar kreten: schooluniformen, jongens- en meisjesscholen, schoolbussen, gratis hoger onderwijs en de schoolresulaten van de middelbare school (praktijk en eindexamen) bepaald of je je kwalificeert voor een bepaalde studie. (Een medicijnenstudie vergt bijvoorbeeld minimaal 570 punten terwijl maximaal 600 punten te behalen zijn.)
Een ander verschil is te merken in het verkeer. Niet alleen rijdt men hier links, maar er zijn ook een aantal verkeersborden die in Nederland niet bestaan of niet gebruikt worden. Ik kan mij niet herinneren dat er in Nederland een bord bestaat met de betekenis "weg onder water, langzaam rijden". En borden met "vallend gesteente" heb ik ook nog nooit gezien in Nederland. Zeer zeker in Noord-Holland en Groningen (beide zo plat als een pannekoek) is dat ook enigszins onwaarschijnlijk...
Question: Are there remarkable differences between The Netherlands and Ireland?
Answer: There are a lot of differences between The Netherlands and Ireland. But I think that a lot of the differences I see are also caused by my change from city life to rural life. For instance the mutual helpfulness is far bigger in Milltown Malbay than is was in Groningen. (But maybe you will see the same differences between the city of Limerick and let's say the village Warffum.)
There are also a lot of remarkable differences between the school systems. Those differences are to big and to complicated to state them in detail, so just a few keywords: school uniforms, boys- and girls schools, school buses, free third level education and the qualification rules for third level studies. The results on your Leaving Cert are translated into points. A course medicines requires at least 570 points out of a maximum of 600, to name just one.
Another remarkable difference is the traffic. Not only is one driving here on the left hand side of the road, but there several road signs who are non-existed or just not used in The Netherlands. I can't remember the existence of a sign "road flooded". And signs to warn for falling rocks I have never seen in use in The Netherlands. Especially in North-Holland and Groningen (both as flat as a pancake) it is highly unlikely...

Vraag: Zijn er opvallende overeenkomsten tussen Nederland en Ierland?
Antwoord: Er is in ieder geval een grote overeenkomst tussen hoe county Clare en de provincie Groningen behandeld worden door respectievelijk Dublin en Den Haag. Zowel county Clare als de provincie Groningen worden behandeld als een verzameling achterlijke boeren die wonen op een plek die net goed genoeg is om vakantie te vieren maar verder niet serieus genomen hoeft te worden. "Niet zeuren maar belasting betalen" lijkt het motto te zijn. Elke reden die jaren geleden aangevoerd werd om de verplaatsing van overheidskantoren naar de provincies te saboteren, wordt nu in Ierland aangevoerd: slecht transport, slechte scholen, cultureel hopeloos, raar accent, te ver en zo voort. Grom!
Verdere overeenkomsten: een gezond gebrek aan respect voor politici, gezond gebrek aan respect voor bureaucratie, veel kritiek op het functioneren van de politie, veel kritiek op de manier waarop tieners zich kleden voor een avondje uit en veel kritiek op zwaar drinkende studenten (met name door oud-studenten).
Question: Are there striking similarities between The Netherlands and Ireland?
Answer: There are certainly strikingly similarities in the way county Clare and the province of Groningen are treated by respectively Dublin and The Hague. Both county Clare and the province of Groningen are treated as a collection of stupid farmers, living in a place that is barely good enough for holiday but not has to be taken seriously. "Don't whine but pay your taxes" seems to be the motto. Every reason used years ago in The Netherlands to sabotage the replacement of Government Offices to the countryside, is now in use in Ireland: bad transport, bad schools, culturally hopeless, strange accent, too far away and so on. Grumble!
Other similarities: a healthy lack of respect for politicians, a healthy lack of respect for bureaucracy and red tape, a lot of critics on police performance, a lot of critics on the way teenage girls are dressing for a night out and a lot of critics on binge drinking students (especially from former students).

Vraag: Zijn de Ierse vrouwen mooier dan Nederlandse vrouwen?
Antwoord: Ik ben nog niet echt ver gevorderd met het kwaliteitsonderzoek maar het ontloopt elkaar niet veel. Nederlandse vrouwen zijn wat knapper dan Ierse vrouwen maar alleen dankzij de hulp van veel cosmetica. Ierse vrouwen hebben een veel natuurlijker schoonheid. Belangrijk pluspunt van de Ierse vrouwen is dat zij veel gewoner zijn en die verschrikkelijke arrogante houding missen die veel mooie Nederlandse vrouwen hebben (ik-weet-dat-ik-knap-ben-en -dat-elke-man-mij-aanbid-en-zal-daar-dus-gebruik-van-maken). Brrr.
Een opvallend verschil is wel te merken in de wijze van kleding (in ieder geval in County Clare). Waar in Nederland de navel en onderbuik prominent in beeld komen, trekken in Ierland de borsten en borstspleet de aandacht. (En dat vind ik veel interessanter.)
Question: Are Irish women more beautiful the Dutch women?
Answer: I am not very advanced in the quality research on women, but there isn't much of a difference. Dutch women are a bit prettier then Irish women, but only thanks to the use of cosmetics. Irish women have a far more natural beauty. Important advantage for Irish women is that they are far more plain and lack that terrible and arrogant attitude of many beautiful Dutch women (I-know-that-I-am-beautiful-and -that-every-man-adores-me-so-I-shall-make-use-of-it). Brrr.
Another remarkable difference can be noticed in clothing (at least in county Clare). In the Netherlands the bellybutton and the lower belly are prominent in the picture, in Ireland the breasts and cleavage take the attention. (And I find that much more intresting.)

Vraag: Hoe is het Ierse eten?
Antwoord: Veel minder exotisch dan in Nederland. De buitenlandse invloeden op de keuken zijn nog steeds minimaal. Met name veel lokale producten verschijnen hier op tafel. Mijn favoriete Ierse gerecht is dan ook de betere boerenmaaltijd: bacon and cabbage. Aardappelen, witte (of groene) kool en bacon in de stoompan (geen kans op aanbranden) op laag vuur en de boer en boerin konden zich rustig aan de rest van de boerderij wijden. Beetje mosterd en een beker melk erbij een smullen maar.
Een andere favoriet is het Full Irish Breakfast. In het hotel krijg je dan Hash Browns (een soort aardappelkoekjes), Black Pudding (een neefje van de bloedworst), White Pudding (bevat o.a. varkensvlees, uien, havermout, paneermeel, gerst en peper), spiegeleieren, rashers (gebakken bacon), halve tomaten en kleine worstjes. Stevige kost voor de eerlijke hardwerkende man of vrouw.
Question: How is the Irish food?
Answer: Far less exotic then in The Netherlands. Foreign influences on the kitchen are still minimal. Foremost local products are here on the market. So my favourite Irish dish is the better farmers meal: bacon and cabbage. Potatoes, white (or green) cabbage and bacon in the steam pan (no chance of burning) on low fire and the farmer and farmers wife could take care of the farm without hassle. A bit of mustard and a mug of milk and the feasting is on.
Another of my favourites is the Full Irish Breakfast. In the hotel where I work they serve Hash Browns, Black Pudding, White Pudding, fried eggs, rashers (slices of bacon), halved tomatoes en sausages. Heavy food for the honest hard working man or woman.

Vraag: Is je huidige baan beter dan je vorige baan?
Antwoord: Administratief medewerker of nachtportier? Dat is gewoon geen eerlijke vergelijking. De verschillen zijn zo ontzettend groot. Natuurlijk, er zijn overeenkomsten tussen beide banen. Ik werk nog steeds met mensen en ik heb nog steeds een breed takenpakket. [Wijkcentrum Het Dok: onder meer administratie, telefoon, receptie, organisatie van cursussen en activiteiten, systeem beheer en informatieverstrekking. Burke's Armada Hotel: onder meer administratie, receptie, beveiliging, barman, schoonmaker en kelner] Maar verder is de context zo verschillend dat het geen vergelijken is. Wijkcentrum Het Dok is actief in de welzijnswerk wat heel andere uitgangspunten oplevert dan het volledig commerciële Burke's Armada Hotel. Bij Wijkcentrum Het Dok ligt de prioriteit op het uitvoeren van het opgelegde takenpakket terwijl bij Burke's Armada Hotel de prioriteit ligt op winst maken. Gelukkig doet men niet mee met de Nederlandse trend dat een manager asociaal moet zijn om een positieve beoordeling van de top te krijgen...
Toch ben ik dik tevreden met mijn baan. Afwisseling van taken, werken met mensen en leuke collega's vind ik heel belangrijk om mij goed te voelen.
Question: Is your present job better then your former job?
Answer: Administrative employee or night porter? That is just not a fair comparison. The differences are so huge. Of course, there are similarities between both jobs. I still work with people and I still have a broad package of duties [Community centre Het Dok: among others administration, phone answering, reception, organisation of courses and events, computer system administrator and supplying community information. Burke's Armada Hotel: among others administration, reception, security, bartender, cleaner and waiter.] But the environment I am working in is so different from my former job that a comparison is not wel possible. Community centre Het Dok is active in community work what gives a whole different set of starting points then the completely commercial Burke's Armada Hotel. The priority of Community centre Het Dok is fulfilling a set of tasks set by the government while the priority of Burke's Armada Hotel is making profit. Luckily the hotel does not apply the Dutch trend that managers have to be anti-social to get praise from the top brass...
But I am very happy in my new job. Various tasks, working with people and nice colleagues are things I find very important to make me feel good.

Vraag: Is de baan van nachtportier op managementniveau?
Antwoord: Nee, maar het zit er wel dicht tegen aan. Tijdens de rustige nachten ben ik de grote baas in het hotel. Eigenlijk met name omdat ik dan de enige werknemer in het gebouw ben. Maar tijdens drukke nachten is altijd wel de nacht-manager ook in dienst en vaak ook andere managers.
Tijdens de rustige nachten ben ik ook degene die beslist wanneer het rustig genoeg is om de barmedewerkers naar huis te sturen en zelf de bar ter hand te nemen. Dat is duidelijk een management taak. En om het akelig te maken spreekt het een van mijn zwakke punten aan: het managen van mensen.
Het is een fijne balans tussen voldoende mensen hebben om het werk te doen en voldoende geld te verdienen voor het hotel met het werk wat gedaan wordt. Ik heb zelf nogal de neiging barmedewerkers te lang aan het werk te houden, tot wanhoop van de managers. Ik hoop echter dat ik met het toenemen van mijn ervaring ook een beter zicht krijg op deze fijne balans...
En of ik zelf manager wil worden? Echt niet! Een goede manager is mijns inziens een natuurtalent waarvan de kwaliteiten door studie en ervaring aangescherpt zijn. Ik mis zelf dat natuurtalent en ben ook qua persoonlijkheid niet hard genoeg, nog afgezien van mijn onvermogen tot onderhandelen en het managen van personeel. Ik zou mijzelf en mijn werkgever geen genoegen doen door een managementfunctie te accepteren. Laat de manager de kar maar trekken, ik voel mij zelf veel prettiger met het effenen van het pad, het duwen van de kar en het gladstrijken van allerlei plooien...
Question: Is the job of night porter on manager level?
Answer: No, but it is close. During the quiet night I am the big boss in the hotel. In fact mainly because I am the only member of staff in the building. But on busier nights is almost always also the night manager and often other managers on duty.
During the quiet nights I am the one to decide when it is quiet enough to send the bar tenders home and take on the bar myself. That is obviously a manager's task. But to make it nasty it immediately appeals to on of my weak points: managing of people. It is a delicate balance between having enough people to do the jobs and earning enough money for the hotel by the jobs done. I have the habit of keeping people too long, much to the despair of the managers. But I hope that more experience will give me more sight on this delicate balance.
And do I want to be a manager myself? NO WAY! A good manager is in my opinion a natural talent whose qualities are sharpened by study and experience. I know that I miss that natural talent and also I am not tough enough qua personality. And that is apart from my inability to negotiate and to manage people. I wouldn't be a pleasure for myself and my employer when I ever accepted a managers job. Let the manager pull the cart; I feel much better with pushing the cart, smoothing the road and ironing out of glitches...

Vraag: Hoe is het met je gezondheid?
Antwoord: Mijn gezondheid is prima. Mijn zuster heeft de indruk dat de veel rustiger Ierse leefstijl een zeer positief effect op mij en mijn gezondheid heeft. Ik zou veel kalmer en meer ontspannen geworden zijn. Wat ik zelf merkte was dat mijn lichaam begon te reageren op de nieuwe omstandigheden. Ik heb dan ook in hoog tempo zo'n 13 kilo verloren en ben ettelijke centimeters afgeslankt (Mijn nieuwe kostuum was 2 maten kleiner dan de vorige!). Wat ik echter ook prettig (en lastig) vond was dat mijn diabetes begon te reageren. De glucosewaarden in mijn bloed zijn met een ongelovelijke vaart en aanzienlijk naar beneden gegaan. Een jaar geleden had ik waarden bij het ontbijt van rond de 10 mmol/l, nu scoor ik doorgaans 6.5 mmol/l. En de nachtwaarden gingen van doorgaans 17 mmol/l naar 10 mmol/l. Als gevolg daarvan is ook mijn insulinegebruik gehalveerd en voel ik mij veel energieker
Question: How is your health now?
Answer: My health is fine. According to my sister the much quieter Irish style of living has a very positive influence on me and on my healthy. I should have calmed down and became more relaxed. I noticed myself that my body was reacting on the new circumstances. In a fast pace I lost 13 kilo's (about 2 stone) en slimmed down several centimetres. (My new costume was 2 sizes smaller then the old one!) I also liked (and found it unhandy) that my diabetes started to react. The glucose values in my blood also dropped quickly and significantely. A year ago the value at breakfast was about 10 mmol/l, nowadays usually the value is around 6.5 mmol/l. And the values at night went down from around 17 mmol/l to 10 mmol/l. Because of this I have halved my insulin intake and feel much more energetic.

Vraag: Ben ju nu al een echte Ier?
Antwoord: Die vraag kun je beter aan mijn collega's en vrienden stellen. Die kunnen dat beter beoordelen dan ik. Ik merk wel van mijzelf dat ik aan het veriersen ben, met name qua taalgebruik en gewoonten.
Question: Are you already a real Irishman?
Answer: You could better ask my colleagues and friends about that. Their judgement will be much better then mine. But I do notice that I am "irishing", especially with language and habits.

Vraag: Heb je wensen voor 2007?
Antwoord: Verschillende natuurlijk, maar die ga ik lang niet allemaal vertellen.
De belangrijkste is dat mijn Moeder veilig arriveerd in maart. Na het goede voorbeeld van haar dochter en zoon om Nederland in te ruilen voor Ierland, gaat zij nu ook de stap zetten! (En ze is 71 nu...)
De wens om financieel rijk te worden heb ik allang opgegeven maar ik hoop het komende jaar weer veel rijkdommen in mijn hart te kunnen stoppen. En ik hoop natuurlijk dat mijn familieleden, vrienden en (ex-)collega's dat ook kunnen doen.
Question: Do you have wishes for 2007?
Answer: A couple of course, but I am not prepared to tell them all. My main wish is the save arrival of my Mother in March. After the good example of her daughter and son to trade in The Netherlands for Ireland, she will make the same move! (And she is now 71 years of age...)
The wish to become financially rich I have given up long ago but I hope to fill my heart with a lot of treasures this year. And I sincerely hope that all my family members, friend, colleagues and former colleagues can do the same!

Een woord van dank.
Het is vrijwel onmogelijk iedereen te danken die mij geholpen, gesteund of geadviseerd heeft gedurende de voorbereiding van mijn emigratie. Het is ook vrijwel onmogelijk iedereen te danken die mij geholpen, gesteund en geadviseerd heeft tijdens het opbouwen van mijn Ierse leven. Vandaar dat ik mijn woord van dank alleen richt aan mijn Moeder, Zuster en Zwager en voor hen en alle anderen een aantal kaarsjes opsteek in de kerk van Milltown Malbay.
A word of thanks.
It is almost impossible to thank everybody who helped, assisted or advised me during the preparations of my emigration. Nor is it possible to thank everybody who helped, assisted or advised me during this phase of building my Irish Life. That is why I send my words of thanks only to my Mother, Sister and Brother-in-law en for them and everyone else will light a couple of candles in Milltown Malbay Church.

Een stadsmens aan het boeren

2006-12-12T13:49:00.000+01:00

Nee, geloof mij, ik ben niet stapelkrankzinnig geworden! Ik ben gewoon aan het kijken hoe ik mijn zwager, veefokker van beroep, kan helpen. En dus ligt er bij mijn zwager een investeringsvoorstel waarbij ik voor 50% eigenaar word van een nog aan te schaffen stamboek Charolais-koe!

Het is een bekend gegeven dat boeren lang niet altijd tot de vroege vogels behoren wanneer er een nieuw idee op de markt komt. Het heeft dan ook enkele jaren geduurd voor mijn zuster echt invloed op de boerenpraktijken van haar man uit kon oefenen. En nog steeds is hij de boer in huis die met gepaste narigheid en trots bekijkt hoe mijn zuster haar groentekwekerij, huishouden en de financiële administratie van de boerderij runt. En zijn narigheid (en trots) werd nog groter toen er een hopeloos stuk stadsmens op zijn boerderij landde die geen idee had van wat er op de boerderij gaande was maar wel bereid was mee te denken (en werken) en zijn administratieve kwaliteiten ter beschikking te stellen. [Zoals de meeste boeren heeft mijn zwager een bloedhekel aan administratie en alles wat daar mee te maken heeft, iets waar mijn oud-collega’s van Het Dok mij zeker niet van zullen beschuldigen. :-)] En na enig aftasten over en weer begin ik ook invloed op zijn boerenpraktijken te krijgen, zij het dan wat meer op het gebied van administratie en lange termijnbeleid.

“Farm Waste Scheme”
Na enig trek- en duwwerk heeft mijn zwager toch een bouwvergunning en subsidie aangevraagd voor een nieuwe veeschuur. De huidige vijf schuren zijn of hopeloos verouderd of inefficiënt. Schuur 1 in bijvoorbeeld minstens 75 jaar oud en heeft geen stenen vloer of gesloten voorzijde. Schuur 2 is zo’n 50 jaar oud, wel gesloten maar heeft geen stenen of betonnen vloer. Schuur 3 is zo’n 40 jaar oud en is voorzien van een betonnen vloer. Helaas is de ruimte tussen de muur en de grup (afvoergoot) te klein voor de huidige maat koeien waardoor zij vrijwel permanent op het randje van de grup staan. Schuur 4 bestaat uit een drietal kleine ruimten die eigenlijk alleen geschikt zijn voor tijdelijke stalling wanneer een koe moet kalveren. En schuur 5, zo’n 20 jaar oud, is een half open schuur, goed genoeg voor de koeien maar voldoet niet meer aan de gewijzigde milieuwetgeving. Tot overmaat van ramp staan de vijf schuren ook nog eens op drie verschillende locaties enige kilometers van elkaar vandaan. Nu heeft de Ierse regering een leuke subsidieregeling bedacht voor nieuwe gebouwen die voldoen aan de laatste milieueisen (denk aan mest, gier en stank). Deze gebouwen, mits aangevraagd voor 1-1-2007 en gebouwd voor 1-1-2009, kunnen een subsidie krijgen van 60% van de bouwsom.

En dus zijn de plannen de deur uit voor een nieuwe schuur groot genoeg voor al zijn koeien. Het blijft een flinke investering maar door de grotere efficiency zal het hem ook een boel tijd en arbeid schelen. Schuur 1 zal in de toekomst alleen nog gebruikt worden voor “silage”-opslag (een soort kuilgras) en als schuilplaats voor het vee. Schuur 2 wordt waarschijnlijk plat gemept of grondig verbouwd tot paardenstalling. Schuur 3 zal gebruikt worden als opslagruimte deel verbouwd worden tot paardenstalling. Wat er met schuur 4 gaat gebeuren is in hoge mate onduidelijk. Hier moet eigenlijk een nieuw dak op en ook de hoogte van de deuren is niet helemaal op de moderne mens berekend. Plat meppen is een reële optie! Schuur 5 gaat waarschijnlijk het nieuw thuis worden van de ezels.

"Rural Environmental Protection Scheme"
Deze regeling staat beter bekent als “REPS”. Het is een regeling waarbij boeren beloond worden voor hun bijdrage aan het milieu, natuur, toerisme en de leefbaarheid van het platteland in het algemeen. Er zijn nu een viertal deelregelingen, waarbij de vierde de meest vérstrekkende is. Over het algemeen “promoveren” de boeren dan ook geleidelijk naar de meer vérstrekkende regelingen. Er zijn een groot aantal subregelingen waar je aan moet voldoen (zoals diverse milieumaatregelen) maar andere subregelingen zijn optioneel (zoals het stimuleren en openstellen van het land voor wandelroutes).
Voor deelname aan REPS is het noodzakelijk dat een boer een ontwikkelingsplan schrijft waarin hij aangeeft welke maatregelen hij wilt “adopteren” en op welke manier hij deze wil bereiken. Onderdeel van dit plan is een tijdschema van hooguit 5 jaar. Voor mijn zwager is het noodzakelijk dat hij binnen vijf jaar de opvang van gier en mest verbetert. [Ow, best wel handig dat Farm Waste Scheme!] Een andere maatregel is dat hij de kwaliteit van de huisvesting van zijn dieren moet verbeteren [had ik al gezegd hoe handig dat Farm Waste Scheme was?]. Een ander grappig effect is dat de Ierse Wet met ingang van 2007 het onderhoud en de conservering van de heggen en veldmuren verplicht stelt en wel voor rekening van de boer. REPS kent echter een subsidieregeling voor de conservering van heggen en veldmuren…
De inschrijving voor de oudere regelingen (REPS 1 en REPS 2) sloot op 1 december 2006. En in een razendsnelle actie heeft mijn zwager in samenwerking met de Taegasc (landbouwadvies-instelling) in krap drie weken tijd een plan in elkaar geramd en ingediend. En zo wordt hij dus gesubsidieerd voor maatregelen die hij toch al wettelijk verplicht was te ondernemen. :-)

Mijn rol
Actief boeren zal het beslist niet worden. Op zijn best zal mijn zwager mij beschouwen als een nuttige knecht op afroepbasis. Ik ben het nooit uit de weg gegaan om mij bij tijd en wijle eens grondig in het zweet te werken maar met mijn gezondheid en bureaucratische neigingen ben ik zeker niet geschikt als boerenknecht, laat staan boer. Toch zijn er een aantal factoren die bepaald hebben dat ik mij nu wat meer met het boeren, en met name de veerfokkerij, bezig wil gaan houden.

Doorstroompremie
Zoals eerder gemeld heb ik eindelijk de doorstroompremie van de Gemeente Groningen ontvangen. Dat heeft maar een half jaar geduurd. Gezien de vele onduidelijkheden en rare bokkensprongen van de Overheid waar ik in het verleden mee te kampen had, werd ik daar akelig voorzichtig mee. En door zuinig leven (en tien weken inwonen bij mijn zuster en zwager) wist ik dan ook een flinke buffer voor ongevallen op te bouwen. Nu de premie binnen is, is het niet meer noodzakelijk zo’n grote buffer aan te houden. En dus wordt de buffer omgezet in een “halve koe”, rijlessen en een auto alsmede een spaarplan.

Poldermodel
Ook Ierland heeft een vorm van het poldermodel geadopteerd. Echter, hier heet het een “Partnership-deal” waarin overheid, vakbonden en het bedrijfsleven participeren. Na maanden van praten, boycotten, weglopen en terugkeren, financiële eisen en financiële realiteiten, zeuren, neuzelen en moeilijk doen is in oktober toch eindelijk de “Partnership-deal” gesloten. Een bijzonder groot aantal maatregelen op alle gebieden van het maatschappelijk veld is daarbij afgesproken en voorzien van financiële plaatjes. Niet iedereen is natuurlijk blij (er zijn wat groepen naar de achtergrond gedrukt) maar over het algemeen is men toch tevreden. En persoonlijk vind ik dat een hele prestatie met alle conflicterende belangen!

De boerenbelangen zijn natuurlijk ook aan bod gekomen. Als sterke economische sector kan dat ook niet anders. Een groot aantal afspraken zijn gemaakt, samen goed voor een bedrag van 1.2 biljoen euro over 7 jaar. Onder meer extra geld voor de eerder genoemde REPS-regeling, een fonds voor de modernisering van de zuivel-sector, stimulering van de bosbouw en subsidie voor toeristische initiatieven zijn voortgekomen uit het overleg tussen de regering en de Irish Farmers Association.

“Beef Quality Scheme”.
Een groot deel van de afgesproken maatregelen zijn niet interessant voor mijn zwager. Steunmaatregelen voor schapen- of varkenshouders houden hem niet wakker. Ook steunmaatregelen voor boeren in kwetsbare heuvelgebieden voor bergachtige gebieden wekken zijn belangstelling niet. Wat wel zijn aandacht trok was een maatregel met de naam “Beef Quality Scheme”. Dit is een maatregel om de kwaliteit van het slachtvee te verbeteren. Normaal gesproken werd er met name gekeken naar het gewicht van een koe die ter slachting word aangeboden, waarbij de kwaliteit van het vlees van relatief minder belang is. Deze nieuwe maatregel maakt het echter financieel aantrekkelijk om kwalitatief goed vee te fokken. Nu staat mijn zwager toch al bekend als een fokker die goede kwaliteit levert maar tot nu toe bracht dat nauwelijks extra geld op. Als hij zich kwalificeert voor deze maatregel kan hij (als ik het goed heb) ongeveer 80 euro bonus per koe extra krijgen voor de hoogste kwaliteit koe. En dit naast een hogere prijs per kilogram koe. Nogal wiedes dat mijn zwager ineens klaar wakker werd toen hij deze maatregel aangekondigd zag!

Intermezzo
Op dit moment fokt mijn zwager vooral zogenaamde kruisingen. Met name de rassen “Belgian Blue”, “Friesian” en Charolais zijn vaak in zijn stallen aan te treffen. Alle drie de rassen staan bekend om hun goede fokkwaliteiten, tam karakter, goede groei-karakteristieken (hoe snel groeit een koe tot het door de slachterijen gewenste gewicht) en goede voer-vlees verhoudingen (de hoeveelheid voer die nodig is om een extra kilogram lichaamsgewicht te bereiken). Het is echter een bekend gegeven dat volbloed koeien extra goed presteren op het vlak van de groei-karaktistieken en voer-vlees verhoudingen. En met name de volbloed Charolais-koeien staan daarbij bekend om de prima kwaliteit van hun vlees. Een nadeel is echter dat volbloed-koeien minder vruchtbaar zijn dan hun gekruiste zusters (ca. 50% score tegen ca. 75% score). Met name voor fokkers zoals mijn zwager is dat een stevig nadeel aangezien hij het met name moet hebben van de hoeveelheid kalveren die zij “produceren” voor hun aftocht richting de slachterij of “finisher”.
Het bestaan van volbloed rassen was allang tot een einde gekomen wanneer er niet ook een aantal buitengewone voordelen aan zat. Over het algemeen zijn gekruiste stieren niet echt bijzonder waardevol voor fokkers en gaan dan ook voor een schappelijk prijsje van de hand richting slachterij of liefhebber. Volbloed stieren zijn, mits van goede afkomst en kwaliteit, echter bijzonder waardevol. Echter niet vanwege hun vleesopbrengst maar vanwege de fokkwaliteiten. Waar je een goede kwaliteit gekruiste stier op de veemarkt kan kopen voor ongeveer 650 euro moet je voor een zelfde kwaliteit volbloed Charolais-stier toch al heel snel 2500 euro betalen. En prijzen van 5000 tot 20.000 (!) euro zijn zeker geen uitzondering voor de topkwaliteiten. Ik moet erbij zeggen dat de hoogste prijzen betaald worden door de KI-stations. Die vragen daarna rustig 35 tot 250 euro voor een dosis zaad…
Een andere reden van het succesvolle bestaan van volbloed rassen zijn de zogenaamde “finishers”. Dit zijn boeren die jonge koeien of stieren inkopen en vervolgens zo snel mogelijk opfokken tot het grootst mogelijk gewicht in de beste mogelijke kwaliteitsklasse. Zij zijn niet gericht op de fokkwaliteiten maar willen alleen een optimale groei bereiken. Zij leggen de kwaliteiten van hun koeien dan ook vast in “aantal kilogram groei per dag” en doen veel onderzoek naar de beste kwaliteit voer om een zo hoog mogelijke groei tegen een zo laag mogelijke prijs te bereiken.

Nieuwe boerenpraktijken
Onder invloed van de “Beef Quality Scheme” ben ik mijn zwager eens een beetje op de zenuwen gaan werken met suggesties over specialisatie. Ik ben van mening dat met zijn puike boerenpraktijken er een hogere opbrengst te bereiken valt als hij zich in plaats van op gekruiste koeien gaat richten op volbloed koeien. En na een aantal suggesties is hij er toch eens in positieve zin over na gaan denken. Voor zijn boerenpraktijken heeft specialisatie in 1 ras nauwelijks consequenties. Hij mag zijn koetjes graag knuffelen en verwennen wat resulteert in een prima kwaliteit, daar verandert niets in. Daarnaast koopt hij geregeld “heiffers” (2-jarige "maagdelijke" koeien) in om mee te fokken. Het enige wat hij nu moet doen is zijn inkoopbeleid bijstellen. Hij koopt nu 2 tot 4 koeien per jaar en allen zijn gekruiste koeien. Als hij nu in 50% van de gevallen volbloed koeien (die veel duurder zijn dan gekruiste koeien) gaat kopen ten bate van de fokkerij en alleen gekruiste koeien afstoot naar de slachterij, zal zijn kudde steeds meer gaan bestaan uit volbloeds. Het zal een meerjaren plan worden maar dat is niet zo erg. Ook voor een boer geldt dat hij rustig en verstandig moet investeren…

Toch maar eens kritisch kijken…
En nu ligt er bij mijn zwager een investeringsvoorstel waarbij ik voor 50% eigenaar word van een nog aan te schaffen stamboek Charolais-koe! Hij vond het idee bijzonder amusant en wees het beslist niet af. Wel had hij het idee dat ik geen idee had waar ik in hemelsnaam aan begon…
Na enig inleidend gerommel ben ik geneigd hem daarin gelijk te geven. Recentelijk heb ik namelijk een catalogus opgevraagd van de “Irish Charolais Cattle Society” over jaarlijkse verkoopdag in Ennis. Tot groot vermaak van mijn zuster en zwager beoordeelde ik die verkoopdag als “leerzaam en desastreus”. De aangeboden koeien en stieren waren zeer zeker interessant. Probleem was echter de prijzen die gevraagd werden. Ik verwachtte dat een interessante “heiffer” ongeveer 1000 tot 1200 euro zou gaan kosten, wat mijn 50%-aandeel op zo’n 500 tot 600 euro zou brengen. (Exclusief voer, veearts, medicijnen, testen en dergelijke, begroot op zo’n 250 euro jaarlijks) Groot was dan ook mijn schrik toen bleek dat de minimumprijs voor willekeurig welk beest al op 1000 euro stond. De minder bijzondere koeien verwisselden dan ook van eigenaar voor zo’n 1400 tot 1700 euro, voor de betere koeien werden boden van 2000 euro geweigerd…

Nu moet ik toch nog maar eens even na gaan denken over mijn investeringsplan. Gaat het van tafel, ga ik er meer geld aan besteden of ga ik mijn eisen verlagen....

Jaarverslag (voorbereiding)

2006-12-07T14:56:00.000+01:00

Het is een goed gebruik in het begin van het jaar met een jaarverslag over het afgelopen jaar te komen. Nu is er heel erg veel gebeurd met mij en rond mij en dus kan een jaarverslag makkelijk een onleesbaar lang verhaal worden.

Dus: mail mij even welk onderwerp je behandeld wil zien. Dat maakt het voor mij simpeler om het jaarverslag te schrijven. Vooral omdat de nodige mensen ook een Engelse versie willen zien...

De wensen kunnen gestuurd worden aan het mailadres: nieuwsgroep@landzaat.info. Vermeld wel even heel duidelijk in het onderwerp "Weblog" omdat het een mailadres is wat vergeven is van de spam (De spamfilter loopt geregeld te vragen om hij nu ook eens op vakantie mag! Nee dus, in de CAO voor Robots en Regels zijn geen vakantiedagen opgenomen.)

Rijlessen

2006-12-07T14:53:00.000+01:00

Het heeft even geduurd maar ik ben eindelijk met mijn rijlessen begonnen.

Het was de bedoeling dat ik er eerder mee zou gaan beginnen maar ik wilde niet een financiële verplichting en last aangaan voor er een ander afgelost was. En na het nodige internationale geharrewar heb ik eindelijk mijn oprotpremie (officieel: doorstroompremie) van de gemeente Groningen binnen. Het bedrag is leuk genoeg om in 1 keer de kosten van mijn emigratie af te kunnen lossen. Een flexibel krediet op je nek wanneer je gaat emigreren is niet leuk maar dit behoorde nog tot de rampspoed uit het verleden. Nu eens kijken wat voor nare verrassingen er nog gaan komen vanuit Nederland ten aanzien van de zorgpremie (zal ik wel voor 75% terug moeten betalen), belasting (blijven ze met hun vingers van mijn premie af?) en studiefinanciering (hoe hoog gaat de aflossing worden voor mijn laatste aflosjaar?). Ik ben niet van plan er wakker van te liggen…

Positiever is dus dat ik eindelijk met mijn rijlessen ben begonnen. In Nederland struikel je ongeveer over de rijscholen maar in county Clare is dat zeker niet het geval. Na enig zoeken bleken er drie alternatieven te zijn: 1 rijschool in Killernan (helaas van een neef waar ik geen cent aan wil besteden), 1 rijschool in Kilrush (een half uur rijden verderop) en 1 nieuwe rijschool in Mullagh (ca. 15 minuten verderop). De laatste heeft uiteindelijk mijn klandizie gewonnen.

Door een klein misverstand had ik nog dezelfde middag dat ik haar belde mijn eerste rijles en dat ging vrij aardig. Dat wil zeggen: enigszins tot mijn verbazing stonden het hek en de muur nog na mijn uurtje oefenen. Voor de muur had ik door een paar meter gras moeten ploegen maar het hek stond gelijk aan de parkeerplaats. Maar goed, ik had geen noodingrepen van de instructrice en liet slechts 1 keer de motor afslaan (ik vergat gas te geven bij het schakelen naar de tweede versnelling). Ze was er blij mee dat ik nog nooit eerder gereden had want vanwege het Ierse systeem met tijdelijke rijbewijzen moet zij doorgaans eerst een aantal nare gewoonten zien af te leren. Daar heb ik geen last van…

In ieder geval is mijn aanvraag voor het theorie-examen de deur al uit. Dat duurt een week of drie voor ik daar terechtkan en als ik het haal krijg ik mijn tijdelijk rijbewijs al. Ik mag dan de weg al op mits vergezeld van een ervaren chauffeur. Het aanvragen van het examen kan direct na mijn theorie-examen maar duurt vervolgens nog ongeveer een jaar. Voldoende tijd om een hoop rijlessen te nemen en ervaring op te doen!

Toch zal ik nog een hoop moeten leren. Op dit moment moet ik vooral aan zelfvertrouwen (altijd al een zwak punt van mij, hinderde mij ook met de danslessen) werken. En ik moet afleren om mijn kracht te gebruiken mij gas geven en remmen. Zodra ik op het gaspedaal trapte schoot de motor naar 2000 toeren terwijl de instructrice niet meer dan 1400 wilde zien. Lastig! En mijn snelheid van handelen moet wat omhoog (ik moet nog nadenken voor ik handel aangezien het automatisme er nog niet is). De instructrice is echter hoopvol en bereid mij meer lessen te geven.

In ieder geval heb ik een aardig ezelsbruggetje om te onthouden welk pedaal waar zit (niet onbelangrijk lijkt mij): het ABC-systeem. Van rechts naar links: Accelarator (gas pedaal), Brake (rempedaal), Clutch (koppeling).

Ow, en de lessen zijn een fractie goedkoper dan in Nederland. Ik betaalde voor deze eerste les niet meer dan 30 euro voor een vol uur les. De aanvraag voor mijn theorie-examen kostte mij slechts 35,50 euro. Ik cross nu nog mijn rondjes op een grote parkeerplaats (maatje voetbalveld) maar de instructrice denkt dat ik met een les of drie vier veilig genoeg ben voor de openbare weg. We zullen zien…

[Update]
Ook de tweede les heb ik overleefd. Rijden in de tweede versnelling is nog een probleem. Ik reageer nog te abrupt daarvoor. Maar een testje in achteruit rijden ging heel aardig, behalve dat ik even niet meer wist hoe te stoppen (ik liet eerst de koppeling los in plaats van hem geheel in te trappen). De noodstop ging echter perfect en volstrekt gedachteloos. Zonder er bij na te denken ramde ik de rempedaal in toen een idioot pal voor mijn neus ineens de parkeerplaats op kwam scheuren…

Identiteitspapieren: geneuzel op de vierkante millimeter

2006-12-07T14:48:00.000+01:00

Tjonge, wat een gedoe om aan nieuwe identiteitspapieren te komen. Ik was mij er van bewust dat op 30 november mijn identiteitskaart zou verlopen en dus moest er wat gebeuren.

Ongelukkigerwijs heeft de Nederlandse regering in augustus een nieuw paspoort met nieuwe voorschriften ingevoerd en dat gaf nogal problemen. In eerste instantie leek het er op dat ik voor nieuwe papieren naar de ambassade in Dublin moest. Dat zag ik niet zo erg zitten. Het betekende namelijk zoveel als het regelen van een lift van Milltown Malbay naar het treinstation in Ennis (ca. 30 minuten) en daar de trein pakken naar Dublin met overstappen in Limerick of Limerick Junction (ca. 4 uur). Klein detail is dat de ambassade alleen papieren verstrekt tussen 9.00 en 12.00 uur wat ik dus van z’n langzalzeleven niet halen kan. Nu zijn er twee ex-collega’s voor het vervolg van hun studie neergestreken in Dublin, dus daar viel misschien nog wel onderdak te regelen. Maar goed, het is niet echt optimaal te noemen.

Gelukkig hebben ze de meeste begin problemen opgelost en nu verstrekken de consulaten ook weer identiteitspapieren. Dus maar even gebeld om te vragen wat voor paperassen ik mee moest brengen en wat voor maten de pasfoto moest hebben. Daar hebben ze immers grandioos mee lopen rommelen, dus beter te veel gevraagd dan voor joker staan. Goed, adres-identificatie (bankafschrift of energierekening), 3 pasfoto’s, mijn oude ID-kaart en mijzelf was alles wat ik nodig had. En zo toog ik goedgemutst met mijn tedergeliefde zuster (en haar auto) op maandag naar Limerick, alwaar het consulaat is gevestigd.

Nou, dat goedgemutste was tamelijk snel over. In Ennis wilden wij namelijk “even” pasfoto’s laten maken bij een fotograaf met een goede staat van dienst. Ongelukkigerwijs was hij niet aanwezig en moesten wij een uur wachten. Afijn, wij maar een kop koffie wezen pakken want rondslenteren voor een uur is ook niet zo zinvol. Wij hadden min of meer geluk want reeds na drie kwartier belde de fotograaf dat hij aangekomen was en dat ik kon komen voor de foto’s. Na enig gedebateer over de maten van de foto’s werden deze genomen en kon ik opnieuw een uur gaan wachten. Sugt! Goed, maar even een paar andere winkels en een supermarkt in voor wat boodschappen. En na amper een half uur belde de fotograaf alweer dat de foto’s klaar waren. Dus daar naar toe gerend en de foto’s bekeken. Ik had er ernstige twijfels over of ze de juiste maat waren maar ik heb ze toch maar genomen. Een deuk van 20 euro voor vier zwart-wit pasfoto’s. En zo konden wij met anderhalf uur vertraging op weg gegaan naar Limerick.

De rit naar Limerick ging op een minuscuul detail (gemiste afslag) prima en vlotjes arriveerden wij bij het consulaat. Voor de liefhebbers: dit consulaat is niet gevestigd aan de Dock Road, zoals aangegeven op de website van de ambassade, maar net om de hoek. Ik meen dat het de Anthony Street heet aldaar. De ingang van het kantoor is verplaatst maar de brievenbus zit nog steeds aan de Dock Road. In ieder geval: het zit naast een tweetal pubs en het gebouw is herkenbaar aan maar liefst vier wapenborden van landen. Het kantoor is namelijk niet alleen consulaat van Nederland maar ook van België, Finland en Denemarken. Mijn zuster wist dat gelukkig (die heeft zich eerder al de blauwe mazelen gezocht naar het consulaat) dus wij waren daar snel. Alleen bleek dat de dame van het consulaat inmiddels haar lunchpauze had en pas na een half uur weer terug zou zijn. De pub om de hoek serveert gelukkig ook maaltijden dus hebben wij ons maar tegoed gedaan aan een heerlijke maaltijd van zalm en mosselen in een smakelijk doch wat onduidelijk sausje.

Goed, na de lunchpauze dus maar weer naar het consulaat waar wij door een aardige en behulpzame dame ontvangen werden. Na het invullen van het aanvraagformulier (slechts een tamme vier kantjes lang) werden echter mijn pasfoto’s radicaal afgekeurd. Ze waren niet in kleur en de maten waren niet correct. GROM! Goed, de dame wist dat de pasfoto’s voor een hoop gezeur konden zorgen. Ik ga hier niet zitten te beschrijven aan wat voor idiote eisen de pasfoto moet voldoen omdat a) dan mijn gal spontaan overloopt en b) het artikel te lang en vrijwel onleesbaar gaat worden. Samengevat: het consulaat beschikt over een sjabloon waarbinnen de belangrijkste maten moeten vallen. Van kin-lijn tot voorhoofd tussen de 26 en 32 millimeter en van oor tot oor tussen de 16 en 22 millimeter. Mijn kop was dus net 1 millimeter te breed.
De dame was echter niet voor 1 gat te vangen en zij hadafspraken gemaakt met een drogist/apotheek in de buurt over de maten van de pasfoto’s. En dus waren mijn zuster en ik al snel op weg naar Pharmacy O’Sullivan in O’Connelstreet voor een nieuwe set pasfoto’s. Na de eigenaresse vertelt te hebben dat wij kwamen voor pasfoto’s voor Nederlandse identiteitspapieren (die hebben afwijkende specificaties dan Ierse) was zij zeer behulpzaam. De eerste foto leverde een prachtig plaatje van mijn onderkin op, de tweede werd goed genoeg geacht om geprint te worden. Helaas voldeed deze niet aan de voorgeschreven maten (de drogist beschikt ook over een sjabloon!!) en dus werd er een derde foto gemaakt. Deze voldeed gelukkig wel aan de eisen en dus kon ik na het aftikken van slechts 6 euro weer terug naar het consulaat. Aldaar joeg de dame mij volstrekt in de gordijnen door te melden dat mijn ogen niet perfect horizontaal waren, iets wat noch ik noch mijn zuster kon zien. Maar goed, de dame wilde het risico wel nemen, even betalen voor het paspoort (€ 55,90) en de papieren werden verzonden.

De moraal van dit verhaal:
- als je identiteitspapieren nog maar een paar maanden geldig zijn is het verstandiger en goedkoper deze reeds in Nederland te vervangen
- vergeet de gebruikelijk pasfoto-automaten want zij produceren geen foto’s meer die bruikbaar zijn voor paspoorten en ID-kaarten. Zij voldoen noch aan de Nederlandse noch aan de Ierse specificaties!
- vraag bij de ambassade of het consulaat of zij een fotograaf kunnen adviseren die pasfoto’s kan maken volgens de nieuwe specificaties.
- neem ruim de tijd om nieuwe papieren te krijgen. Ten eerste kan het flink duren voor je de aanvraag volledig op orde hebt, ten tweede duurt het geruime tijd voor je de nieuwe papieren in huis hebt (minimaal 14 dagen).
- neem vooral een portie humor en Ierse kalmte mee als je de strijd aan gaat met de bureaucratie

Ow, en internetstemmen voor de Tweede Kamer verkiezingen liep prima. Ik feliciteer mijn oude vriend Jan Marijnissen, Agnes Kant en de 24 (?) andere gekozenen dan ook met de daverende en onverwacht grote verkiezingszege!

Integreren

2006-10-17T04:28:00.000+02:00

Ik ben naar Ierland getrokken om een nieuwe toekomst op te bouwen. Mijn vooruitzichten in Nederland waren dankzij het fijne overheidsbeleid om zijn zachts gezegd tragisch te noemen. Een toekomst als levenslange bijstandstrekker leek daarbij voor mij weggelegd. En mijn werkgever was dan wel met een heroïsch gevecht bezig om mijn baan in stand te houden maar ik vreesde toch dat zij niet opkonden tegen het onbenul en de onwil van de overheid. Het gras van de buren was aanzienlijk groener (in dit geval letterlijk) en dus vertrok ik afgelopen maart naar Ierland.

In eerste instantie heb ik mij vastgelegd op het bereiken van drie doelen: huis, werk en transport. Het eerste doel bereikte ik op 26 april toen ik kon starten bij Burke’s Armada Hotel in Spanish Point. Het tweede doel werd (deels) bereikt op 24 mei toen ik een mountainbike aanschafte. En het derde doel werd op 28 mei bereikt toen ik verhuisde naar mijn eigen appartement in Milltown Malbay, op fietsafstand van het Armada Hotel. Daarna barstte het toeristenseizoen in volle hevigheid los en werd ik enigszins beperkt tot werken, slapen en de plaatselijke pub bezoeken.
Gedurende het seizoen begon de beperktheid van mijn leven al een beetje te kriebelen. Niet dat ik echt ontevreden was maar het begon mij te irriteren dat ik mijn vleugels niet uit kon slaan wat ik zo dolgraag wilde doen.

Nu het toeristenseizoen vrijwel afgelopen is en de studenten weer hun plaatsen in de collegebanken ingenomen hebben, komt ook het sociale leven weer vol op gang. Overal starten cursussen en clubs in een verscheidenheid die niet onder doet voor Nederland. En ik zat daar natuurlijk met mijn neus bovenop om te zien of er wat leuks tussen zat. Elke poster in de winkels en de twee (wekelijkse) lokale kranten werden grondig doorgespit. En al snuffelend kwam er inderdaad wat leuks bovendrijven. Uit hetzelfde nummer van de Clare Champion pikte ik een aankondiging op van een “setdancing”-cursus in Milltown Malbay en mijn zuster pikte een aankondiging op van een cursus “social and wedding”-dancing in Ennis.

Om een lang verhaal kort te maken: afgelopen dinsdag (3 oktober) zijn mijn zuster, zwager en ik afgereisd naar Ennis (25 minuten met de auto) voor de cursus “social and wedding”-dancing. Wat ik heel prettig vond was dat het een cursus was voor absolute beginners én dat er geen partner noodzakelijk was. En zo deed ik mijn eerst wankelige stapjes op het pad van de wals, de jive en de foxtrot. Ik zal nog veel moeten oefenen maar ik zal het vast wel onder de knie krijgen!
En 4 oktober probeerden wij (= mijn zuster en ik) de “setdancing”-cursus in Milltown Malbay. Ik had het idee dat het ook hier om een cursus voor beginners ging maar dat bleek niet het geval. Het bleek een cursus voor gevorderden te zijn waarbij de docent absoluut geen aandacht voor de beginners had. Na ongeveer een kwartiertje gaven wij het op om het geheel bij te benen en halverwege zijn we gewoon weggegaan. Jammer, want ik vind setdancing altijd leuk om naar te kijken. Ik ben nu maar weer op zoek gegaan naar een andere “setdancing”-cursus, hier in Milltown Malbay of elders in de county.

De beide danscursussen zijn voor mij een poging wat te integreren in het sociale leven in Milltown Malbay. Ik ben niet van plan om strikt een “Nederlander in Ierland” te blijven, wat sommige mensen proberen. Zo is er bijvoorbeeld een Nederlands echtpaar in County Clare die netjes dagelijks een Nederlandse krant lezen en speciaal een satellietschotel aangeschaft hebben om de Nederlandse TV-zenders te kunnen ontvangen. Volstrekt idioot! Wat heb je eraan om in Ierland te weten wat de Albert Hein in de aanbieding heeft? Nope, ik lees Ierse kranten (Clare Champion, Clare People en Irish Independent), kijk Ierse Tv-zenders (als de ontvangst tenminste goed is) en ik klets met iedereen op mijn werk en in de pub. Dat lijkt mij een veel betere manier om een sociaal netwerk op te bouwen dan op een “Hollands eilandje in Clare” te blijven zitten…

Inmiddels mag de plaatselijke bibliotheek óók op mijn aandacht rekenen. Deels voor de romans (om mijn Engels te verbeteren), deels voor hun studieboeken (voor mijn genealogisch onderzoek). En zo bouw ik langzaam maar gestaag mijn netwerk uit.

Natuurlijk ben ik nog lang niet geïntegreerd. Dat is een kwestie van een lange adem en noeste inspanning. Maar ik vertik het om als een buitenlander aan de zijlijn van het Ierse Leven te blijven staan. Ierland is tot nu toe gul geweest voor mij, nu moet ik gul zijn voor Ierland...

Stemmen

2006-10-06T14:17:00.000+02:00

Bij mijn vertrek uit Nederland heb ik er helemaal niet aan gedacht wat te doen met mijn stemrecht. Ik had net mijn stem uitgebracht voor de gemeenteraad in Groningen (weer een zetel winst voor mijn clubje) en vond het verder wel best. Ik had belangrijker zaken aan mijn hoofd…

Enige weken geleden werd ik echter geattendeerd op het nieuwe paspoort. Toen ik op internet na ging kijken wat de consequenties daarvan waren (zie een eerdere posting daarover), kwam ik ook een link tegen over de verkiezingen. En geïnteresseerd in politiek als ik ben heb ik die link even gelezen. Het bleek dat je zelf actie moet ondernemen om te kunnen stemmen. Goed, ik heb dus netjes een e-mailtje gestuurd met het verzoek mij op te nemen in het kiezersregister als “Nederlander wonend in het buitenland”. Als reactie daarop kreeg ik een flink formulier (Registratieformulier D 3-1) toegestuurd om in te vullen. Dat heb ik natuurlijk braaf gedaan en om het geheel wat vlotter te laten verlopen heb ik de enveloppe meegegeven aan mijn moedertje die net de terugreis naar Nederland aan zou vatten. En tot mijn verbazing had ik na drie dagen al een bevestiging in mijn mail-boxje dat ik geregistreerd was kiezer voor de Staten-Generaal. Het is wel een beetje flauw dat ik de hele procedure nog eens over mag doen teneinde mij te laten registreren voor de Europese verkiezingen. De registers zijn namelijk volledig van elkaar gescheiden. (Meer info: http://www.kiezenuithetbuitenland.nl/ of http://www.denhaag.nl/)

Inmiddels heb ik hier in Milltown-Malbay ook bezoek gehad van een jongeman die het verkiezingsregister aan het bijwerken was. (Dit is vreemd genoeg geen overheidstaak maar wordt doorgaans uitgevoerd door vrijwilligers van politieke partijen.) Mijn eerste vraag was natuurlijk of ik überhaupt wel stemrecht bezat in Ierland. Als EU-burger (en dat ben ik natuurlijk als Nederlander) heb ik in Ierland stemrecht voor de lokale verkiezingen en voor het Europese Parlement. Ik moet mij eens goed gaan verdiepen hoe het stemsysteem in Ierland in elkaar zit, met zijn meervoudige overdraagbare stemmen en voorkeursstemmen, want tot nu toe snap ik er geen bal van! Maar goed, dat komt later wel.

En nu hoop ik dat er bij de laatste alinea een aantal mensen eens even teruggelezen hebben.
a) Ik ga mij registeren als “Nederlander wonend in het buitenland” ten bate van de Europese verkiezingen.
b) Ik ben als geregistreerd kiezer in Ierland gerechtigd mijn stem uit te brengen voor de Europese verkiezingen.

Nu, het zit toch niet zo in elkaar als de eerder genoemde jongeman deed voorkomen. Ik heb inderdaad het recht te stemmen voor lokale verkiezingen maar voor de rest dus niet. Ik mag geen president kiezen, geen leden (TD’s, waar dat precies voor staat weet ik niet maar ik kan het vast niet uitspreken aangezien het Gaelic is) van de Dáil (Ierse versie van de Tweede Kamer) en geen leden van het Ierse contingent in het Europees Parlement. Hoe de Senaat gekozen word is mij ook nog een mysterie maar ook daar kom ik nog wel achter.

Ow, en voor degenen die zich als kiezer willen laten registreren:
Gemeente Den Haag
Dienst Burgerzaken
Projectbureau Kiezers Buiten Nederland
Postbus 12620
2500 DL Den Haag
Telefoon: 0031 (0)70 3534400
Mail: verkiezingen@dbz.denhaag.nl

Kleine ongemakken om rekening mee te houden

2006-09-08T15:19:00.000+02:00

Verhuizen naar Ierland is in principe niet moeilijker dan verhuizen van Groningen naar Zeeland (of om een andere wereldreis te beschrijven: van Amsterdam naar Zaandam).

Oké, er zijn een aantal dingen anders waar je wel even rekening mee moet houden:
a) de verhuizing is door de grotere afstand wat kostbaarder dan Groningen-Zeeland. Hoe meer spullen je mee wilt nemen, hoe kostbaarder het wordt. Verhuis je, zoals ik, in een gewone personenauto volgeladen met je meest intieme spullen en zonder meubelen, dan hoeft de gehele reis niet meer te kosten van een kleine 1000 euro (inclusief reis- en benzinekosten).
b) let goed op tot wanneer je reisdocumenten geldig zijn. Tot voor kort was het mogelijk je reisdocumenten te verlengen bij het dichtstbijzijnde consulaat (in mijn geval Limerick) maar na de laatste wijziging moet je gewoon naar de ambassade in Dublin. Als je reisdocumenten nog maar kort geldig zijn, is het meestal goedkoper om ze alvast in Nederland te laten verlengen.
c) Als je een braaf Nederlander bent en wilt blijven stemmen, dan moet je zelf actie ondernemen. Je kunt je registreren bij de gemeente Den Haag als wonende in het buitenland en zij zenden je dan formulieren voor registratie en voor de wijze waarop je wilt gaan stemmen.
d) Sommige Nederlandse instanties worden spontaan vergeetachtig wanneer je in het buitenland woont. Belangrijk voorbeeld hiervan is de Informatiseringsbank. De afgelopen jaren gebeurde het aanvragen van draagkrachtmeting voor mij studieschuld hoofdzakelijk door niet te reageren op een brief (alleen terug te sturen wanneer je geen draagkrachtmeting meer wilde) waarna zij zelf bij de Belastingdienst mijn inkomensgegevens over het afgelopen jaar opvroegen. Nu ik in Ierland woon snappen zij dat niet meer en moet ik zelf voor een jaaropgave van de Belastingdienst zorgen. Dat is tamelijk vervelend, aangezien de Belastingdienst hierover niet gemaild kan worden. Alleen bellen is mogelijk. Zorg er dus voor dat je de jaaropgaven van de Belastingdienst van de laatste drie jaar al in huis hebt vóór je vertrekt. Dat scheelt een hoop ergernis.

Maar goed, tot zo ver de ergernissen.

Ik kwam er laatst echter weer achter dat Ierland wezenlijk anders is dan Ierland. Terwijl ik wat ziekig was (helaas kennen ze in Ierland ook de griep) besloot ik toch gewoon door te werken. Ik was wel zo wijs even niet op de fiets naar mijn werk te gaan maar even gebruik te maken van de lokale taxi (niet meer dan vijf euro voor een rit van ongeveer vier kilometer van mijn huis in Milltown Malbay naar mijn werk in Spanish Point) en van collega’s (verschillende collega’s wonen in Ennis en passeren direct mijn huis). Op één avond ging het echter bijna gruwelijk mis. Ik had mijn collega-nachtportier gevraagd mij thuis op te pikken om samen aan het werk te gaan. Helaas was hij door het krediet heen van zijn mobieltje zodat hij mij niet kon melden dat dat niet mogelijk was. En dus stond ik 2 minuten voor het begin van mijn werk nog voor de deur thuis, op een afstand van een half uur stevig wandelen. En toen bleek maar weer dat burenhulp in Ierland absoluut nog niet uitgestorven is. De eigenaar van een winkel bij mij in straat zag mij wachten en vroeg of ik op een lift stond te wachten. Ik bevestigde dat en gaf aan dat ik inmiddels een probleem aan zag komen. Zonder aarzelen bood hij aan mij even naar het werk te brengen. Zo gezegd zo gedaan en slechts 2 minuten te laat arriveerde ik op het werk. Een dankjewel was voldoende...

Wat ook heel opvallend is in Milltown Malbay is de totale afwezigheid van hondenpoep. Het is in Ierland niet gebruikelijk een hond puur als huisdier te hebben. En dus heeft men in de “stad” (Milltown Malbay telt zo’n 1200 inwoners) bijna geen honden. (Daarbuiten zijn prompt veel meer honden, maar dat zijn honden met een baan: bijvoorbeeld racehonden, jachthonden en waakhonden.) Het is wel prettig gewoon door te kunnen stappen zonder vuile schoenen op te lopen of te lopen glibberen :-)

Ow, en voor de fanatieke volgers van mijn weblog. Ik heb al eerder aangegeven dat het hier in Ierland prima met mij gaat en dat ik in hoog tempo aan het veranderen ben. Als bewijs voor dat heb ik even een kleine kwis.

Zoek de verschillen!

Foto 1: Een (scan van een) foto van mijn oude werk Groningen, gemaakt in februari.

Foto 2 & 3: Een tweetal foto's gemaakt aan het einde van mijn dienst op mijn werk in Spanish Point, Ierland.

Sommige dingen moet je gewoon ervaren.. (2)

2006-08-04T19:34:00.000+02:00

Vandaag kon ik mijn eerste betaalchecque ophalen die onder het normale belastingtarief was gemaakt. Het is wel een enorm verschil met wat ik eerder uitbetaald kreeg onder het regime van Emergency-tax. Het is ook een enorm verschil met wat je in Nederland op je loonstrookje te zien krijgt!

Ik heb de afgelopen week 40 uren gewerkt à 9 euro per uur. Dat leverde bruto dus 360 euro op. Tot mijn eigen verbazing betaalde ik daarover maar € 9,32 aan belasting. Geen WAO-premie (bij langdurige ziekte sta je gelijk op bijstandsniveau, maar verder geen gezeur met eindeloos herhaalde keuringen), geen ziektepremie (bij een laag inkomen is Medical Card gratis), een WW-premie (kennen ze gewoon niet), geen pensioenpremie (moet je zelf regelen, collectieve regelingen zijn zeldzaam) en vooral een overheid die minder weggrabbelt dan in Nederland. Ik moet bekennen dat ik mijn salarisbriefje toch zeker vijf keer opnieuw heb moeten bekijken voor ik het daadwerkelijk geloofde!

Wat ook duidelijk anders is in Ierland is de zekerheid van je baan. Als je zat bent van je werk kun je een "one-week-notice" inleveren dat je gaat vertrekken. En met een week ben je dan inderdaad foetsie. Aan de andere kant is het ook voor de werkgever veel makkelijker om mensen te ontslaan.
Afgelopen week heb ik eindelijk mijn arbeidscontract gekregen dat ik nodig heb om een oprot-premie van de gemeente Groningen te kunnen incasseren. Het was even wennen aan de nieuwe regels van het spel. In feite liggen alle rechten bij de werkgever en alle plichte bij de werknemer. Geen eindeloze half onleesbare CAO-boekjes maar gewoon simpel: als je ingeroosterd bent moet je komen werken. (Met enig nuances natuurlijk.) Niet werken is geen geld. Simpel. Duidelijk. En hard!
En toch bloeit de economie hier als nooit te voren. De enorme instroom aan Polen, Litouwers en Letten wordt hier moeiteloos geabsorbeerd door de arbeidsmarkt. En de duizenden Fransen, Spanjaarden, Canadezen, Australiërs en andere buitenlanders vinden ook moeiteloos hun plaats in de toeristensector.

Ik heb eerder al eens een aantal foto's beloofd van het prachtige uitzicht bij mijn werk. Als eerste heb ik een foto van het hotel zelf.

Ondanks dat het hotel minder dan dertig jaar oud is, is het toch een hotel met een flinke historie. Op de plaats waar nu Burke's Armada Hotel staat, stond namelijk vroeger het Atlantic Hotel. Dit hotel was gesticht rond 1860 maar moest in de straatarme jaren dertig de deuren sluiten. In de jaren veertig was het onderhoud te kostbaar en werd het gebouw overgeleverd aan de elementen. Het gebouw werd toen vervangen door een pub. In de jaren zeventig nam Johnny Burke de enorme gok door de pub en het riante stuk grond eromheen te kopen. En vanaf dat moment begon een serie uitbreidingen en verbeteringen.

Het hotel is in feite de motor van de weder opstanding van Spanish Point geweest. Immers, als er iemand een gok waagt iets op te bouwen, zijn er altijd wel meer mensen die de rug rechten en de uitdaging aangaan. Met het strand (en achterland) als trekker zijn er verschillende hotels geopend of heropend. En er is een groot aantal "guesthouses", B&B's, campings en dergelijke ontstaan. Een aantal daarvan zijn (slecht zichtbaar) links te zien op de foto van het strand.

Dit strand is trouwens de naamgever van Spanish Point. Hier kwamen namelijk de Spaanse soldaten en zeelieden aan land in 1588. Hun schip, deel uitmakend van de Spaanse Armada, was hier aan de grond gelopen en een groot aantal opvarenden kwam veilig aan land. Ongelukkiger wijs was de "Hoge Sheriff" van county Clare als de dood voor een Spaanse invasie en beval de executie van de Spanjaarden...

Op deze foto is een deel van de baai te zien waaraan het hotel ligt. Deze foto is gemaakt vanaf de binnenplaats en toont duidelijk hoe dicht het hotel ligt bij de Atlantische Oceaan.

Ik had ook nog steeds de belofte open staan om een foto van mijn appartementje te publiceren. Deze foto, gemaakt omstreeks 7.30 uur in de morgen (na mijn nachtdienst dus), toont een deel van het pleintje waaraan mijn appartement ligt. De deur op de foto is mijn voordeur, het raam links daarvan is van mijn woonkamer en het volgende raam is van mijn slaapkamer. De rest van het complex behoort toe aan zes andere huurders.

Al jaloers?
Inpakken en wegwezen is dankzij de Europese Unie niet moeilijker dan verhuizen naar de andere kant van Nederland! En (West-)Ierland is zeker niet duurder dan Nederland.

Sommige dingen moet je gewoon ervaren..

2006-07-28T20:34:00.000+02:00

Tja, Ierland is gul voor mij geweest de afgelopen maanden. Een baan, een huisje, betere gezondheid. Niet slecht voor een paar maandjes Ierland.

En toen vond ik mijzelf ineens terug in het midden van een groot roddel-circus. Het was best grappig te horen hoe een knappe receptioniste/reservations-manager met mij in verband werd gebracht. Natuurlijk heb ik prompt mijn kans gewaagd. Maar helaas. Roddels zijn roddels en de uitkomst was een blauwtje. Maar goed, er is meer vis in de zee...

Voor mensen die nieuw in Ierland aankomen is het ook boeiend te weten dat je in eerste instantie "Emergency Tax" moet betalen. Als ik het goed heb een tijdelijk belasting tarief van 54% over je inkomen. Na enkele weken kom je in het gewone belastingtarief van 22% terecht en krijg je het te veel betaalde bedrag terug. In mijn geval ging er iets gigantisch mis en stond ik tien weken (in plaats van de gebruikelijke 2 weken) op "Emergency tax". Gelukkig is dat nu voorbij en kon ik een zeer boeiende loonstrook met cheque ophalen :-)
Het is in Ierland ook nog steeds gebruikelijk om veel dingen cash af te handelen hoewel de creditcard sterk in opkomst is. Maar ik betaal bijvoorbeeld mijn huur nog netjes per week welke wekelijks door de huisbazin persoonlijk opgehaald word. En mijn loon krijg ik ook wekelijks uitbetaald door middel van een cheque. Overmaken op een bankrekening gebeurd hier maar zelden.

Aan de andere kant kennen ze hier wel de automatische betaling. De ESB (energiemaatschappij) maakt daar bijvoorbeeld gebruik van. Ik kon kiezen of ik een voorschot wilde storten of een kaart voor een "direct debit" tekenen. Na enige navraag bij de bank wat ik dan wel op zo'n kaart in moest vullen heb ik toch maar zo'n automatische betaling genomen. Verwarrend genoeg wordt de energierekening nu maandelijks van mijn rekening afgehaald.

Het was de bedoeling nu ook wat foto's te plaatsen van mijn huis en het uitzicht van mijn werk. Helaas is de verbinding in het internetcafé weer eens tragisch langzaam (IK WIL BREEDBAND!!) dus dat moet even wachten tot een volgende keer.

Na de Willie Clancy Week

2006-07-20T19:06:00.000+02:00

Als er één ding duidelijk is geworden tijdens de Willie Clancy Week is het wel het verschil in betekenis van “een mensenmassa”. Enigszins tot verrassing van mijn collega’s in het Armada Hotel was ik nooit echt onder de indruk van de drommen mensen die het hotel bezochten. Zelfs op de vrijdagavond, toen wij twee dansfeesten en twee muzieksessies gelijktijdig in huis hadden, was ik niet onder de indruk van de mensenmassa. Ik heb in Groningen wel met grotere menigten te maken gehad…

Goed, het draait hier natuurlijk allemaal om het begrip “relatief”. Voor Groningen, en de wijk Lewenborg in het bijzonder, is een aantal van duizend mensen dat een activiteit als de Startmanifestatie bezoekt niet echt bijzonder. Zeer zeker wetende dat de wijk Lewenborg alleen als zo’n 14.000 inwoners telt.

Voor Milltown Malbay, Spanish Point en Quilty ligt dat een beetje anders. Ik schat dat Milltown Malbay en wijde omgeving zo’n 1500/2000 inwoners telt. Dan is het best wel veel wanneer voor één week zo’n 8000 bezoekers neerstrijken! En het leeuwendeel van de activiteiten vond plaats in Milltown Malbay, een plaats van ongeveer 700 inwoners (inclusief seizoenspersoneel in de toeristensector). De drukte daar was dan ook goed vergelijkbaar met het winkelcentrum in Lewenborg op zaterdag… :-)

Op de eerder genoemde vrijdag hadden wij naar schatting 600 mensen in huis. Verdeelt over een dansfeest in de Lower Bar (ca. 150 mensen), een dansfeest in de Atlantic Suite (ca. 300), een muzieksessie in de Flagship Bar (ca. 75) en een muzieksessie in de lobby (ca. 100 mensen). Voldoende om alles bomvol te maken en de waterdruk in een aantal toiletten weg te laten vallen maar nog steeds niet voldoende om mij onder de indruk te krijgen.

Het voelde wel heel anders aan dan de activiteiten die ik, samen met Sandra, voor Wijkcentrum Het Dok georganiseerd heb. Nu was het gewoon heel veel en heel hard werken terwijl ik met de Startmanifestatie en met bijvoorbeeld “Lewenborg Danst” ook een deel van de organisatiedruk op mijn schouders had. Nu had ik gewoon elke nacht de uitdaging om het hotel weer bruikbaar te krijgen voor de nieuwe dag aanbrak. En het is beslist geen simpele opgave om de Flagship Bar, de lobby, de toiletten en aanpalende ruimten netjes en schoon te krijgen vóór 07.00 uur wanneer de laatste gasten rond 05.30 uur eindelijk eens vertrekken of hun kamer opzoeken. Ik geloof niet dat wij daar ook maar een dag in geslaagd zijn maar wij kregen de tent toch wel weer aan kant voor het restaurant om 07.30 uur open ging.

Toch was ik blij dat na tien dagen het festival weer afgelopen was. Wat mij bijna nekte was het feit dat ik door een roosterfoutje twee series van 6 nachten moest werken. Eerst 2 nachten “gewoon” en vier dagen Willie Week, 2 dagen vrij (zat ik prompt in de pub), vier nachten Willie Week en 2 nachten “gewoon”. Dat is toch een serie die je in je botten voelt. Het was een schrale troost te horen dat nog veel meer mensen dringend een paar dagen bij moesten komen van de Willie Week :-)

Maar wat heel erg was, was de hitte in de lobby. Met zo’n 75 tot 100 mensen in de lobby is de temperatuur daar moordend. En aangezien ik netjes in uniform (= kostuum met stropdas) moest blijven, stond ik achter de receptie geregeld mijn overhemd uit te zweten. Zelfs wanneer ik halverwege de nacht van overhemd en onderhemd wisselde was mijn colbert nat van het zweet in de morgen. Ik heb het echter overleefd en dat is het enige wat echt telt.

Ow, en als je nu trek krijgt om volgend jaar ook naar de Willie Clancy Week te komen, boek dan op tijd je kamers. Op de laatste dag van het festival hadden wij ook de eerste boekingen voor 2007 weer binnen. Alle hotels, campings en B&B’s zitten dan vol en geen politieagent doet moeilijk over mensen die in hun auto liggen te slapen. 6 juni 2007 gaat de week officieel weer van start.

Foto’s van de dansfeesten zijn te vinden op de site www.setdanceweek.com/gallery. En wees gerust: ik sta er niet op!

Op naar de Willie Clancy Week

2006-06-21T01:30:00.000+02:00

Ook in County Clare zijn natuurlijk allerlei evenementen te vinden. De paardenmarkt van Spancilhill is daar een bekende van. Ooit was het een markt met een internationale reputatie maar op een gegeven moment is de markt ter ziele gegaan. Enige jaren geleden is de markt weer opgestart en loopt van succes naar succes! Eigenlijk had niemand verwacht dat deze paardenmarkt zo'n succes zou worden! Voor de liefhebbers: Spancilhill is een klein dorpje net buiten Ennis.

Wat veel meer werk op gaat leveren is de jaarlijkse Willie Clancy Week voor traditionele Ierse muziek. Heel Miltown Malbay en wijde omgeving staat dan op z'n kop. Elk café heeft Ierse sessie's met soms gerenommeerde muzikanten uit binnen- en buitenland. En allerlei grotere gebouwen hebben feesten, cursussen of lezingen.

Ik heb helaas niet de mogelijkheid om van deze muziek echt te gaan genieten. Ook het hotel waar ik werk doet er namelijk aan mee. Zij houden een "set dancing week" ("set dancing" is een dansvorm voor paren, detail weet ik verder niet) met een groot aantal feesten en workshops. Er staan in ieder geval 20 (!) activiteiten gepland in een periode van 10 dagen. De "Summer School" is hierin nog niet meegeteld (daarvoor moet men zich inschrijven).

Het is mij in ieder geval duidelijk dat het een ontzettend drukke week gaat worden. Ik verwacht dan ook tien dagen lang nachtdienst te hebben! Ik hoop dat het daarbij blijft...

Ik zal wel zien wat er allemaal gaat gebeuren. Ik ben gewaarschuwd voor "een hel op aarde" en daar zal ik mij ook op voorbereiden. Dan kan het immers alleen maar meevallen. :-) In ieder geval is het zeer goed voor mijn betaalstrookje, zoveel uren draaien.

Komt allen, maar houd er rekening mee dat overnachten wel eens moeilijk kan worden.

Huisvesting

2006-06-05T20:11:00.000+02:00

Ik had al verwacht dat het een hele klus zou worden maar het is mij toch nog tegen gevallen om “Uitdaging 2” waar te maken: het vinden van een eigen optrekje. Maar goed, afgelopen donderdag ben ik in mijn eigen (huur-)appartementje in Milltown-Malbay getrokken.

Ik wist al dat zowel de huizenmarkt als de kamermarkt ontzettend moeilijk zijn. Dit komt onder meer door de sterk gestegen prijzen van koopwoningen en een hoeveelheid nieuwbouw die achter blijft zelfs al bij de natuurlijke bevolkingsgroei van Ierland. Voeg daarbij een forse instroom van Oost-Europeanen en een flinke toevloed van doorgaans West-Europese seizoenswerknemers en een puinhoop is gegarandeerd.

Ik heb ontzettend veel geluk gehad bij het vinden van dit appartement. Ten eerste wisten mijn zuster en zwager dat de eigenaresse van de plaatselijke supermarkt ook een aantal appartementen in de verhuur had. Ten tweede wist mijn zuster haar zo ver te krijgen dat ik het eerstvolgende lege appartement zou kunnen betrekken. Ten derde bleek ik op mijn “hoge” leeftijd prima te voldoen aan wensenlijst van de “landlord” (zij verhuurt niet aan jongeren). En ten vierde bleek er op korte termijn iemand te vertrekken. Volgens collega’s van het hotel waar ik werk heb ik met dit appartement ongeveer de hoofdprijs gewonnen op de plaatselijke woningmarkt!

Maar de centrale vraag van het hoog geëerde publiek zal toch zijn: wat heb je dan op de kop getikt? Nu ja: een volledig gemeubileerd 1-persoonsappartement bestaande uit een woon/eetkamer, kleine keuken, slaapkamer, badkamer en zolder. In de woon/eetkamer staan een leren 3-zitsbank met bijbehorend fauteuil, een salontafel, en een uitschuifbare ronde eetkamertafel met vier stoelen. De slaapkamer bevat een grote en hoge kledingkast, een 2-persoonsbed met toebehoren, 2 nachtkastjes, strijkbout & -plank en 2 eenvoudige stoelen. Alle meubelen zijn in lichte kleuren en in beide kamers ligt laminaat. De keuken is vanzelfsprekend voorzien van allerlei kastjes maar ook van een dubbeldeurs koelkast, een elektrisch fornuis met oven en grill, een wasmachine, een magnetron (toch geen slecht plan om mijn oude te verkopen), waterkoker, toaster, bestek, borden, pannen en een plavuizen vloer. De badkamer is voorzien van toilet, wastafel en een douchecabine (die groot genoeg is voor mij!), netjes voorzien van zwarte en witte tegels. En daar betaal ik slechts 80 euro in de week voor. Daar komt verder alleen nog de stroom overheen en waarschijnlijk (dat moet ik nog navragen) de Ierse versie van Kijk- en Luistergeld.

De moraal van dit verhaal: Ierland-gangers moeten voorbereid wezen op vele moeilijkheden voor wat betreft het vinden van huisvesting. Zeer zeker bij bedrijven in de toeristensector is er een trend om eigen “staff-guesthouses” op te zetten. Voor seizoenswerkers is dat zeker een reële optie omdat de kamers redelijk goedkoop zijn. Wil je echt een huis hebben, wees dan bereid naar het platteland te verhuizen. Daar zijn de prijzen nog enigszins redelijk te noemen hoewel ze ook daar vlot aan het stijgen zijn door de forse vraag.

En ondanks alle moeilijkheden die ik ondertussen ondervonden heb, ben ik nog steeds gelukkig met mijn besluit te vertrekken. De economie groeit hier nog steeds fors (het afgelopen jaar per saldo 90.000 banen erbij, waarvan de helft bezet door mensen met een niet-Ierse nationaliteit) en het is geen enkele probleem om hier als iets oudere werknemer aan de slag te komen. En de grote toestroom van buitenlanders biedt je vlot de gelegenheid een zeer internationale vriendenkring op te bouwen. (Zo heb ik, naast Ieren, bijvoorbeeld collega’s uit India, Filippijnen, Spanje, Frankrijk, Polen, Litouwen, Duitsland en Canada.) En vooral: je kunt hier leven en ademhalen!

Enne:
Dank jullie wel, geliefde zuster en zwager, voor het huisvesten van een ouwe sik met een totaal ander leefpatroon dan het Ierse boerenleven vereist. Jullie hebben het toch maar tien weken met mij uit kunnen houden. En mijn dank voor alle hulp en adviezen op zo’n beetje elk terrein van het leven in Ierland. Daarvoor mijn allergrootste dank!

Nachtportier

2006-05-21T19:06:00.000+02:00

Het is wel even wennen allemaal, die nieuwe baan. Ik heb met deze baan veel meer “verantwoordelijkheid” en tegelijkertijd meer fysiek werk dan in mijn vorige baan.

Grof gesteld ben je als nachtportier verantwoordelijk voor de zorg voor alle gasten gedurende de nacht. Deels houd dat in dat ik geregeld roomservice moet leveren: drankjes en eenvoudige hapjes (doorgaans sandwiches). Maar ik moet ook zorgdragen voor de veiligheid van alle gasten. Wat dat betreft ben ik zeer blij met het feit dat mijn vorige werkgever (Wijkcentrum Het Dok in Groningen) mij in staat gesteld heeft mijn diploma’s EHBO en BedrijfsHulpVerlening (BHV) te behalen. De daarbij opgedane kennis is nu een welkome steun voor mijn zelfvertrouwen. Dus: dankjewel Liesbet en Herman! Het afsluiten van ramen en deuren en de controle van nooduitgangen valt ook onder mijn pakket.

Een ander belangrijk onderdeel van mijn werk is veel “lichamelijker” dan mijn vorige baan als administratief medewerker. En dat heeft mij dus ook een nieuw respect opgeleverd voor de schoonmaakwereld. Nu wist ik sowieso al dat zij ook belangrijk werk deden maar ik heb toch stelselmatig de zwaarte van het werk van mijn collega’s onderschat. Er zit nog een duidelijk verschil in tussen “een keertje toiletten schoonmaken” en “zorgen dat de dames en heren toiletten voor 06.00 uur schoon zijn”. En met het genoegen van veel (huwelijks-)feesten in het hotel kan men wel een schatting maken van de goorheid van de toiletten. Maar met rubber handschoenen en de mogelijkheid naar buiten te vluchten voor frisse lucht valt het toch prima te doen. Alleen vertel mij geen verhaaltjes meer over het feit dat damestoiletten altijd schoner zijn dan herentoiletten… [Verdere details zijn op verzoek van de “Nederlands-Ierse Vereniging Van Toiletten-Poetsers” weggelaten.]
Om heel eerlijk te zijn moet ik ook toegeven dat ik het stofzuigen onderschat heb. Het maakt toch wel verschil of je je eigen huis staat te stofzuigen (doorgaans zo’n 90 tot 120 vierkante meter) of dat je bedrijfsmatig aan het stofzuigen bent. Meestal moet ik namelijk eerst nog even de stofzuiger opsporen maar daarna kan ik de Lower Bar (ca. 20x20 meter), de gangen (ca. 40 meter van 3 meter breed), de lobby (ca. 10x10 meter), de receptie (ca. 4x4 meter) en kantoor (ca. 5x2 meter) doen. Na dat “kleine klusje” pak ik doorgaans even mijn pauze omdat ik ongeveer mijn overhemd uitzweet. En twee dagen in de week wacht dan nog het schoonmaken van de Flagship Bar vol met tegels en groeven. Hmmm, en ik zou bijna het lulligste schoonmaakklusje nog vergeten te noemen: het opvegen van de peuken voor het gebouw met behulp van een soort stoffer en blik aan lange stelen. (Het is verboden in openbare gebouwen te roken!)

Maar goed, er zijn ook tal van andere dingen te doen. De roomservice heb ik al eerder even aangestipt. Ik moet echter ook de kaarten voor de ontbijtservice ophalen die de mensen aan hun kamerdeur op moeten hangen. Dat betekent dat ik geruime tijd na 03.00 uur (de uiterste tijd op de kaart op te hangen) even het gehele hotel door mag lopen om de kaarten te verzamelen. Met de “maaltijden lijst” en de restaurantsleutels gaan deze vervolgens naar de ochtendploeg van het restaurant en de keuken. Ergens gedurende de nacht moet ik ook nog de kassa’s tellen en verwerken in het computersysteem, de update en de backup draaien, de room-charges (kamerrekeningen op z’n Nederlands??) inkloppen, de 4 nachtrapporten uitprinten en het financiële dagoverzicht printen (wat gedurende een uur het reserveringssysteem platlegt). En soms duiken er wat andere verrassingen op zodat ik al als uitsmijter gefungeerd heb, een dronken man naar de taxi gehesen heb, kandelaars schoon heb staan te maken en een grote spiegel heb staan te poetsen.

Maar goed, als beloning voor deze inspanningen krijg ik een heel behoorlijk loon en kan ik elke morgen genieten van het uitzicht op de zee aangezien het hotel op niet meer dan een metertje of dertig van de Atlantische Oceaan ligt…

Yippy!!!!!! Een baan!

2006-05-21T19:03:00.000+02:00

Het heeft allemaal veel langer geduurd dan verwacht maar de droom is toch werkelijkheid geworden: ik heb een baan. Niet bij het hotel dat een halfzachte toezegging had gedaan (en waar ik dus prompt niets meer van hoorde) maar bij een “buurman”-hotel in Spanish Point, County Clare. [Dit bericht komt met een flinke vertraging binnen op de weblog, sorry daarvoor!]

Het is even een wilde zoektocht geweest naar een baan. Ik heb mij namelijk in eerste instantie wat in slaap laten wiegen door de gedane toezegging. Na het rauwe ontwaken ben ik als een idioot gaan solliciteren bij alles wat los en vast zat. En nauw kijken deed ik ook al niet. Dus heb ik nog sollicitatiegesprekken gehad voor een baan als nachtportier in Kilkee voor 2 nachten per week, als kassamedewerker bij een supermarkt in Kilrush en als “deli/hotcounter” (zeg maar de broodjes en warme hapjes afdeling van een supermarkt) medewerker in Quilty. Geen van drieën werd wat. Naast deze drie heb ik nog zo’n beetje elke supermarkt en bouwmarkt in de omgeving benaderd. Maar het was juist de serie open sollicitaties naar hotels die de winnaar opleverde. Tja, ik kon ook niet weten dat mijn sollicitatie binnen kwam daags na het ontstaan van een vacature. En dat zij daar graag een wat ouder en veelzijdig iemand voor wilden hebben. Het was wat vreemd een sollicitatiegesprek te hebben op een zondag om 17.00 uur maar het was duidelijk de inspanning waard…

Naast alle paperassen-perikelen en sollicitatie-activiteiten heb ik ook nog even tijd gevonden om de medische stand hoofdpijn te bezorgen. En voor Nederlandse begrippen deed ik helemaal niets vreemds: vragen om nieuwe insuline, nieuwe teststripjes voor mijn glucosemeter en ik wilde mijn naaldencontainer omruilen. In Nederland wisselde ik de naaldencontainer gewoon om bij de apotheek, teststripjes bestelde ik gewoon bij postorderbedrijf Hermedico en voor de insuline leverde ik een doosje in bij de huisarts en daags daarna kon ik het ophalen. Echter, ik blijk zo’n beetje de enige insulineafhankelijke diabetespatiënt te zijn in Milltown-Malbay. De akelige situatie ontstond dus dat ik beter wist wat er aan de hand was dan hij. Ruim voor ik naar Ierland vertrok had ik al gecontroleerd of mijn medicijnen daar ook leverbaar waren en zo ja, onder welke naam. De huisarts moest echter nakijken of mijn Levemir ook daadwerkelijk in Ierland geleverd kon worden (ja dus) en in welke vorm. Goed, receptje uitgeschreven en klaar leek het (hier kom ik dus nog op terug). De teststrips leken makkelijker te gaan, dit was vrij simpel gevonden in het naslagwerk van leverbare middelen. Dus ook hier een receptje uitgeschreven. Ik wilde ook even weten hoe het beleid was ten aanzien van de vergoeding van de teststripjes. Dat was echter iets wat mijn huisarts niet wist maar hij zou er met spoed navraag naar (laten) doen. Wordt vervolgd dus. En toen de naaldencontainer. Hiervoor moest de huisarts toch even de aan de groepspraktijk verbonden verpleegkundige raadplegen. Zij bleek echter ook niet te weten hoe het met de verstrekking van deze containers zat. Zij hebben mij voorlopig van mijn volle exemplaar afgeholpen en mij een overgeschoten container gegeven maar ook dit moest nagevraagd worden…
Goed, met twee receptjes op weg naar de apotheek. Geen probleem, alleen een flinke wandeling (de huisartsenpraktijk ligt een stukje buiten het dorp). Al ras bleek mij dat er wel een probleem was. De Levemir was inderdaad leverbaar maar bleek helaas niet voorradig. Of ik de volgende dag dit op kon halen? Oké, ik moet dat spul toch hebben. De teststrips leverden ook problemen op. Men had wel teststrips voor de Roche AccuChek maar voor een ander type. Na veel vijven en zessen kwamen wij tot de conclusie dat mijn glucosemeter in Ierland een andere naam droeg dan in Nederland. De voorradige strips bleken gelukkig gewoon te werken, dus die hobbel was met enige moeite genomen. De volgende dag was ik dus terug bij de apotheek voor mijn Levemir. Tot mijn verbazing kreeg ik een drietal grote dozen in handen gedrukt. In plaats van kleine doosjes met 5 penfills voor mijn injectiepen kreeg ik doosjes met vijf voorgevulde injectiepennen. Ik zal de komende keer eens navragen het in Ierland standaard is om voorgevulde injectiepennen te verstrekken of dat hij mijn bestelling verkeerd begrepen heeft. In ieder geval heb ik alles wat ik nodig heb!

Het leven op de boerderij gaat natuurlijk ook gewoon door. Het voorjaar begint eindelijk door te zetten wat een aantal flinke klussen oplevert. Kunstmest uitrijden en kalfjes onthoornen bijvoorbeeld. Ik heb over deze klussen eerder wat verhalen gepubliceerd maar ik weet even niet of dit hier was. Op verzoek ik wil deze verhalen wel hier publiceren. Met name het drijven van koeien leverde een geweldig grappig verhaal op aangezien het niet helemaal naar wens ging! Inmiddels zijn alle moederkoeien en kalfjes vanuit de stal de weide in gestuurd. Vanwege het slechte voorjaar is er nog (te) weinig gras maar met een beetje bijvoeren van kuilgras en krachtvoer doen alle koeien het prima. Inmiddels is ook het bijna 2-jarige veulen uit zijn stal gehaald en naar het weiland gebracht. Deze hengst moest even wennen aan dat groene spul maar na een flinke renpartij had hij toch door dat het prima te eten was. Inmiddels is er al een paardenliefhebber annex handelaar even een babbel met mijn zwager komen maken over dit paard, dus mogelijk dat het spoedig verkocht kan worden. Dat geeft weer ruimte want er is nog een veulen (1-jarige merrie) op stal. De merrie zou trouwens weer drachtig zijn maar dit bleek toch een misvatting.

Hellup, papierwerk!

2006-04-08T17:15:00.000+02:00

Zo langzaam aan begint het leven hier weer vorm te krijgen. Ik heb eerst even een paar dagen “vakantie” genomen na aankomst hier in County Clare. Dat wil zeggen: ik kwam op vrijdagmiddag 17 maart 2006 (Sint Patricksday) aan en begon pas maandag 20 maart 2006 aan het papierwerk.

De eerste stap was het aanvragen van een PPS-nummer oftewel de Ierse versie van het SOFI-nummer bij het kantoor van “Social and Family Affairs”. Na geruime tijd wachten was iemand zo vriendelijk ons te vertellen welke papieren wij exact nodig hadden voor het aanvragen van een PPS-nummer: identiteitsbewijs (aanwezig), adreslegitimatie (had mijn zuster mee), bewijs dat ik daadwerkelijk bij mijn zuster inwoonde (in orde), geboortebewijs (ehm, nee). Gelukkig was de dame ook zo vriendelijk ons te verwijzen naar het kantoor in Kilrush, wat aanzienlijk dichterbij was dan het kantoor in Ennis waar we toen waren.

Tweede stap was het ophalen van papieren ten bate van het aanvragen van de Medical Card (zeg maar ziekenfonds) en het Long Term Illness Scheme (diabetes mellitus is inderdaad een langdurige ziekte en dus is het wel prettig de medicijnen en hulpmiddelen vergoed te krijgen). Helaas zit het kantoor van de Mid-Western Health Board exact aan de andere kant van Ennis dan de Rijkskantoren waar we voor het PPS-nummer waren. Dus tuffen maar. Afijn, die papieren waren snel opgepikt en na een rondje boodschappen doen konden we weer op huis aan.

Derde stap was het invullen van alle papieren. Mijn zwager, veefokker van beroep, heeft een enorme bloedhekel aan papierwerk en hij vond mij dan ook te beklagen. Nu ben ik altijd een bureaucratisch van inslag dus ik had er geen problemen mee. Een uurtje lezen, navragen en pennen verder waren de formulieren zo ver mogelijk ingevuld. De papieren voor de Medical Card e.d. moesten wachten tot ik mijn PPS-nummer had.

Vierde stap (op dinsdag) was het bezoek aan het kantoor van de van “Social and Family Affairs” in Kilrush. Helaas was er pal voor ons een busje vol met Polen gearriveerd en het personeel was een tikje dol daarvan. Ze begrepen er namelijk collectief geen bal van van wat ze aan het invullen waren. De dame achter de balie was zichtbaar opgelucht toen de volgende buitenlander gewoon haar vragen verstond en soepel kon beantwoorden. Een klein hikje was dat de meegenomen elektriciteitsrekening op naam van mijn zuster echtgenoot stond en dus moest hij eigenlijk de brief schrijven dat ik daadwerkelijk bij hem inwoonde. Een vlot gepresenteerde telefoonrekening op mijn zuster naam bleek echter ook te voldoen en ter plekke schreef zij de gewenste verklaring. De volgende dag kon ik mijn PPS-nummer al ophalen.

Vijfde stap (op woensdag) was het ophalen van het PPS-nummer. Tot mijn verrassing kreeg ik alleen een post-it velletje met een nummer erop. De fraaie pas met het nummer moest apart aangevraagd worden, wat ik dus maar ter plekke deed. Drie dagen later had ik de pas in huis, de officiële kennisgeving dat mij een PPS-nummer was toegekend kwam pas na een week binnen…

Zesde stap was het afmaken van de formulieren voor de Medical Card. Met mijn papieren, medisch dossier en nieuw verworven PPS-nummer kon ik vervolgens naar de huisarts gaan. Al eerder had mijn zuster nagevraagd of haar huisarts nog nieuwe patiënten aan nam en dat was gelukkig het geval. De nieuwe huisarts moest namelijk een verklaring invullen dat hij mij als patiënt accepteerde. En dus stond ik donderdag 23 maart 2006 voor zijn neus. De dokter humhumde zich even door het (Nederlandstalige) medische dossier en was vervolgens blij verrast met de (Engelstalige) verklaring van de apotheek over mijn medicijngeebruik. Alle genoemde medicijnen kende hij en dus was dat geen probleem. Na een korte controle van de bloeddruk (in orde) en gewicht (minus vier kilo, jippie) vulde hij het formulier in en kon ik weer verder.

Met de verklaring van de dokter had ik alles compleet en kon de zevende stap zetten. De papieren moest ik afleveren bij een meneer O’Loughin (of iets dergelijks) die op vijf verschillende plaatsen spreekuur hield. Boerderijperikelen verhinderden een gang naar deze man op donderdag en dus moest ik wachten tot hij op dinsdag spreekuur hield in Mullagh (de dichtstbijzijnde van de vijf locaties). Naar goed Iers gebruik kwam meneer een kwartier te laat voor een spreekuur van een half uur. Echter, binnen vijf minuten stond ik weer buiten met een goedgekeurde aanvraag voor de Medical Card en een verwijzing naar Ennistymon voor het aanvragen van een uitkering. Hij vond het veiliger dat ik maar gewoon een uitkering aanvroeg (ik de hoop dat ik die niet nodig heb) dan dat maar blijven wachten op de uitslag van een sollicitatiegesprek…

Goed, als zevende stap stond ik dus op woensdag 29 maart in Ennistymon bij het kantoor van Social Welfare voor het aanvragen van een uitkering (daar heb je als EU-burger ook gewoon recht op). Hier werd vrolijk gevraagd naar drie (3) vormen van identificatie. Lichte paniek volgde prompt. Mijn ID-kaart bleek de eerste te zijn. De adreslegitimatie met verklaring dat ik bij haar inwoonde bleek te volstaan als tweede. Met een wanhoopsgebaar trok ik vervolgens mijn EHBO-pas (met foto) te voorschijn en tot mijn verrassing werd die geaccepteerd. Mijn Jaaropgave 2005 en geboorteakte completeerden de benodigde documenten. Ik hoefde nu alleen maar ter plekke een tweetal formulieren in te vullen. En dus stond ik nonchalant leunend op een archiefkast een aanvraagformulier van twee kantjes en het een of andere Rijksformulier van acht kantjes in te vullen. Een tafel was er in het piepkleine kantoortje niet aanwezig. En na inlevering van alle paperassen kreeg ik een papier mee met de inleverdata van de uitkeringsformulieren plus een papiertje met een verwijzing naar een meneer O’Conner (of zo iets) in Milltown-Malbay

Tot slot kwam op donderdag de afspraak met de als zeer onsympathiek omschreven heer O’Conner. Nu heb ik in Nederland wel ergere ambtenaren meegemaakt, maar deze meneer wordt beslist niet uitgenodigd op mijn verjaardagsfeestje. Meneer had zijn huiswerk grondig gedaan en had blijkbaar het dossier van mijn zuster en zwager ook al even gelicht. Echter, ook wij hadden ons huiswerk gedaan en dus werd de aanvraag netjes goedgekeurd.

Al met al duurde het dus tien dagen en een groot aantal bezoeken in allerlei plaatsen in County Clare voor ik alle officiële papieren compleet had!

Maar goed, er is natuurlijk meer tussen hemel en aarde dan officiële papieren en dus heb ik in de tussentijd een tweetal sollicitatiegesprekken gehad, heb bij mijn Ierse bank een adreswijziging doorgegeven en een bankpas aangevraagd, heb na enige moeite een mobieltje gekocht (een Vodafone-abonnement was moeilijk leverbaar, de Nokia 3220 niet), heb mogen helpen bij de operatie van een kalf (na nog een operatie is het kalf helaas toch overleden), heb mij een huiselijk klusje toegeëigend (ik zorg voor voldoende turf bij de “stove”) en krijg van mijn zuster, zwager en tal van vrienden een spoedcursus “hoe wordt ik een boerenknecht”.

Mwah, het bevalt mij hier uitstekend!

I’m an Irish Wannabee!!

2006-04-02T16:38:00.000+02:00

Het heeft even geduurd, maar nu is er weer een aanvulling. De reden is simpel: ik woon inmiddels in Ierland.

De verhuizing was een normale verhuizing (een nachtmerrie dus) met wat extra complicaties (ruimtegebrek). Ik bleek op het laatste moment een aantal dingen niet kwijt te kunnen. Zo weigerde Mamamini mijn wandmeubel en bedden en heeft een belangstellende voor mijn bankstel zich niet meer laten horen. Ook bleek mijn 19 inch monitor niet in de wagen te passen. Das jammer, maar het zij zo (Ik heb inmiddels in Kilrush een tweedehands monitor gekocht, 17 inch dit keer).

De reis naar Ierland ging redelijk goed. Het verkeer in Nederland was een zooitje en vol met files maar we hebben geen moment echt stil gestaan (soms reden we met een gangetje van 10 km/u). Inchecken in Hoek van Holland ging ook soepel. Het was mij enigszins onduidelijk welk papiertje nu precies mijn reisticket was, dus had ik het hele spul in 1 enveloppe gestopt. Bij de incheckbalie gaf ik gewoon de hele enveloppe of en de medewerkster pikte eruit wat zij nodig had. (In Holyhead werkte dat net zo). De overtocht zelf ging soepel. Het diner was eenvoudig en degelijk (er waren veel vrachtwagenchauffeurs aan boord!) maar ook smakelijk. En na een matige nachtrust werden we door een vriendelijke stem gewekt. Het ontbijt was ook nogal Engels en bepaald degelijk te noemen. Mijn kameraad zag zo’n ontbijt om 6.00 uur niet zo zitten en beperkte zich tot brood, toast en jam. Ik heb mij wel lustig bediend van de roereieren en een tweetal worstjes, maar de witte bonen in tomatensaus heb ik ook maar even overgeslagen…

In Engeland en Wales bleek het gebruik van de TomTom inderdaad zo handig als men heeft geadverteerd. Wij kozen voor de noordelijke route, langs Ipswich en Cambridge. Toen mijn zuster naar Ierland vertrok hebben wij, al kaartlezend, deze route ook genomen. Alleen zijn wij toen van Kettering rechtdoor gegaan, via Coventry, Birmingham en Shrewsbury naar Holyhead. TomTom had echter een andere mening! Na Kettering werden wij ineens noordwaarts gestuurd. De route bleek via Leicester, Derby, Newcastle-Under-Lyme naar Chester te lopen waar wij op de duidelijk nieuwe A55 kwamen. En in een mengeling van hagelbuien, bleke zonnetjes en complete stortbuien reden wij over een prachtige tweebaansweg (soms zelfs vierbaans) soepeltjes naar Bangor. Even voorbij Bangor passeerden wij de fraaie brug over de Menai Strait en waren op het eiland Anglesey. Van daar was het maar een hortje naar Holyhead waar wij om ongeveer 16.00 uur arriveerden. Een beetje vroeg, maar heb ik liever wat speling. Zeker met een chauffeur die nog nooit in Engeland, Wales of Ierland gereden heeft…

De overtocht naar Ierland liep vervolgens wat moeizamer. Het inchecken, ruim na 17.00 uur, ging nog wel normaal. We zaten in de juiste “lane” om vlot aan de beurt te zijn. De papieren waren in orde en dus was het zo geregeld. Maar toen begon het wachten op de catamaran. Om 18.00 uur, een half uur voor vertrek, was hij nog steeds niet gearriveerd maar wij konden hem wel zien op enige afstand buiten de haven. Uiteindelijk bleek dat door een vreemde combinatie van springtij (en dus een lage eb) en oostenwind het waterpeil in de haven te laag was om veilig binnen te komen. De catamaran moest dus wachten op het opkomen van de vloed maar door de wind duurde dit nogal lang. Uiteindelijk was het over zevenen dat wij eindelijk aan boord konden maar toen ging het vervolgens ook vlot. De overtocht zelf was een beetje wiebelig door de wind maar leverde verder geen problemen op. Het mooiste was nog wel de aankomst in de baai bij Dublin en Dun Laoghaire. Waar mijn kameraad bij het zien van de lichten van Dublin iets had van een neutraal “land in zicht” verzuchtte ik hardop: “bijna thuis!”…
Vanzelfsprekend ging het ontschepen weer vlot en de douanecontrole was een formaliteit. Het vinden van het geboekte B&B bleek echter wat moeizamer te zijn dan verwacht. Ik had wat plattegrondjes meegenomen van de omgeving van Dun Laoghaire en Glenageary maar een paar verwachtte herkenningspunten bleken niet te vinden te zijn. De verwachtte spoorwegovergang bleek namelijk een weinig zichtbare brug te zijn, het gezochte park was weggewerkt achter een hoge stenen muur en de straatnaambordjes waren ook onvindbaar (natuurlijk, wij keken op de normale Hollandse hoogte en niet op Ierse hoogte). Na enig zoeken vonden wij wel een straatnaambordje en konden ons dus weer oriënteren. Het bleek dat wij niet fout gereden waren maar gewoon te ver. Even keren en binnen enkele minuten hadden wij ons B&B gevonden. Ondanks dat wij meer dan anderhalf uur later waren dan verwacht, wachtte ons een warm welkom. Na de slechte nacht op de boot waren de bedden meer dan welkom en het duurde dan ook niet lang voor we lekker in ons bedje kropen voor een welverdiende nachtrust. Aangezien het ontbijt de volgende morgen ook prima verzorgd was kan ik Claremont House beslist aanbevelen.

Op St. Patricksday hebben wij vervolgens de oversteek gemaakt van Dun Laoghaire naar County Clare. Het vinden van de weg in de omgeving van Dublin was simpel. Al heel snel na ons vertrek uit Claremont House pikten wij de bordjes op die ons naar de M50, de rondweg van Dublin, leidden. Het was overduidelijk dat dit stuk rondweg pas recent geopend was aangezien er nog behoorlijk wat geknutseld moet worden aan de toegangswegen. Zowel deze toegangswegen en de snelweg M50 zelf hebben nog een portie afwerking nodig maar het is in ieder geval een prima weg.
Wij doken vrijwel op het zuidelijkste puntje de M50 op en daardoor duurde het nog een flinke tijd voor we eindelijk bij de afslag van de M7/N7 waren. Het is wel een lekker idee om aan de oostkust van Ierland te zitten en daar al richtingaanwijzers te zien staan voor een plaats aan de oostkust. De M7/7 is wel een weg met meerdere gezichten. Het eerste stuk N7 tot Naas is één grote bouwput. Hier is men hard bezig de weg op te waarderen van een “National Route” tot een “Motorway”. Het tweede deel van Naas tot Portlaoise is al een fraaie motorway zodat wij even door konden gassen (even onderbroken door een lunch in Kildare). Na Portlaoise wordt het weer de N7 en het verschil was duidelijk te merken. Kort voor Mountrath kwamen wij namelijk gezellig in de file te staan. Goed, na een paar kilometer sukkelen bleek dat wij wat last hadden van de plaatselijke St. Patricksday-parade. Moet kunnen om daarvoor een nationale route even af te sluiten. Daarna konden wij lekker doorrijden op de N7 tot aan Limerick. Toch blijf ik het een vreemd gezicht vinden om fietsers en tractoren te zien op zulke wegen!
Bij Limerick was het echter weer even opletten. Er is een prachtige omleiding buiten de stad om gemaakt die echter een veel te kleine capaciteit heeft. Volgens de verhalen is een deel van die omleiding dan ook vrijwel permanent een file. De tip was dan ook om de eerste bordjes voor Shannon en Ennis gevoeglijk te negeren en gewoon de N7 door de stad zelf te volgen. Dat hebben wij dan ook maar gedaan en ondanks de drukte waren we redelijk snel weer Limerick uit. Al midden in Limerick hadden wij de bordjes voor Ennis al weer opgepikt en dus zaten wij al snel weer op de N18. Na een klein hikje bij Dromoland (daar wordt aan de aansluiting op de Ennis Bypass gewerkt) na ging het soepel tot we bij Clarecastle kwamen. Daar is namelijk gewoon de snelweg op en sukkel je weer door de stad. Toch hadden wij al vlot de afslag naar Milltown-Malbay gevonden en konden echt het platteland op. Ik had mijn kameraad al gewaarschuwd dat er nu geen grote wegen meer waren en dat ze gevoegelijk kleiner zouden worden. Dat leek hem wat overdreven. Het laatste stukje vanaf Milltown-Malbay naar het huis van mijn zuster en zwager leerde hem rap wat ik daarmee bedoelde…

Op St. Patrickday om ongeveer 16.45 uur arriveerden wij gezond en veilig in Knocknahilla, county Clare na een reis (inclusief overnachtingen en wachttijden) van 50 uur.

Nu ben ik echt een “wannabee Irish Man”!

Wat een bende!

2006-03-14T00:03:00.000+01:00

Aaaaaaaahhhhh!

Wat heb ik toch een hoop rommel in huis! Ongeloveloos.
En al die rommel moet opgeruimd, gesorteerd en ingepakt of weggegooid worden.

Het scheelt dat ik toch nog een boel spullen verkocht heb. Afgelopen zaterdag gingen in hoog tempo een koelkast, hoekkastje, naaimachine, elpees en een doos mineralen de deur uit. Inmiddels zijn ook de wasmachine, de kamerlamp, de schemerlamp en het tapijt in de logeerkamer en slaapkamer weg. De boel raakt echt leeg.
Woensdag komt gelukkig Mamamini om een hoop onverkochte spullen op te halen: mijn wandmeubel, bureaustoel, dozen met boeken, elpees, singels en een lading kleingoed. Ik hoop dat het nog gaat lukken om ook (één van) de bedden te verkopen, anders gaan die ook naar Mamamini. Een vriendin komt dinsdag ook nog langs om zich te ontfermen over wat overgeschoten restanten als waspoeder en potten groenten.

Ik zal blij zijn wanneer het zo ver is en we daadwerkelijk op pad gaan...

Nog even wat tips:
- Zorg altijd voor goede afspraken over de kosten van de reis. Zet deze desnoods op papier.
- Houd rekening met eventuele feestdagen en Bank-holidays in Ierland en Engeland. Hotels, hostels en B&B's willen dan nog wel eens vol zitten.
- veel informatie over emigreren en gewone Ierland-vakanties is te vinden op het prikbord van Startpagina over Ierland.

Het einde van een tijdperk

2006-03-11T22:26:00.000+01:00

Tja, na 11 jaar en 3 maanden zal ik niet meer werkzaam zijn in of bij Wijkcentrum Het Dok.

Zowel bij het Wijk Overleg Lewenborg (en opvolgers) als bij Wijkcentrum Het Dok heb ik tumultueuze tijden beleefd. Maar het genoegen overheerst en ik zal ook altijd met genoegen terugkijken op deze periode.

Bij het Wijk Overleg Lewenborg (WOL) , gevestigd in Wijkcentrum Het Dok, heb ik een gedegen opleiding gekregen van wijlen Kees Idema. Hij was soms een moeilijk man om mee samen te werken aangezien hij soms liever een juiste opvatting zag in notulen dan een juiste weergave van het besprokene. Evengoed was hij de man die mij leerde hoe ik privé en zakelijk van elkaar kon scheiden. (Niet geheel onbelangrijk aangezien zowel mijn vrijwilligerswerk als mijn werk op het gebied van de bewonersbelangenbehartiging lagen.) Hij was ook een uitermate sociaal man met veel gevoel voor de mensen om hem heen. Hij was dan ook niet alleen een leerzaam leidinggevende maar ook zeer betrokken op het gebied van kerk, samenleving en vluchtelingen. Hij mocht helaas niet oud worden. God hebbe zijn ziel.
In de 3,5 jaar bij de bewonersorganisatie van Lewenborg heeft mijn werkgever verschillende namen gehad. Hiervan mogen het Samenwerkingsverband van WIL en WOL in Lewenborg (SWWL) en de Bewoners Raad Lewenborg (BRL) niet ongenoemd blijven.

Sinds 1998 ben ik in dienst van Wijkcentrum Het Dok. In een geheel nieuwe functie die ik voor een belangrijk deel zelf inhoud kon geven. En aangezien Het Dok in die tijd een stormachtige ontwikkeling doormaakte veranderde het werk voortdurend. In eerste instantie heette ik "Wijkinformatieverzorger" te zijn. Het verstrekken van informatie aan wijkbewoners werd al snel een minder belangrijk onderdeel van mijn werk. Vele andere taken kwamen en gingen weer: systeembeheer, administratieve ondersteuning van de leiding, Public Relations, stagemanager, cursuscoördinatie, organisatie van manifestaties en culturele avonden, telefonist/receptionist, zaalverhuur enzovoort enzovoort. Aangezien niets mij beter stimuleert dan contacten met mensen kon ik mijn hart ophalen. Heerlijk.
Natuurlijk moet daarbij aangetekend worden dat ik ook alle ruimte kreeg om mijzelf te onwikkelen door middel van verschillende cursussen en opleidingen. En vooral: ik kreeg de ruimte om na mijn ziekte weer rustig aan mijn volledige herstel te werken. Iets waarvoor ik het bestuur en de leidinggevenden van het Dok altijd dankbaar zal blijven.

Vrijdag 10 maart kwam daar een einde aan. Mijn laatste werkdag. Het is een raar gevoel allerlei zaken te regelen ten bate van je opvolger. Zaken vast te moeten leggen die je toch gewoon weet. Maar de toekomst wenkt uitdagend en daar heb ik gehoor aangegeven.

Vrijdag was ook de dag waarop Wijkcentrum Het Dok mij een afscheidsreceptie aanbood. Ik ben nu eigenlijk nog steeds verbluft door de grote opkomst. Ik schat iets van 60 mensen. En niet alleen collega's maar ook "gewone" bezoekers van Het Dok en vertegenwoordigers van organisaties waar Het Dok mee samenwerkt.

Ik ben schaamteloos verwent door allen. Prachtige cadeau's en heel veel waarderende woorden. Ik werd er soms werkelijk wat verlegen van. Blijkbaar was mijn rol als ondersteuner, probleemoplosser en vraagbaak toch belangrijker dan ik dacht.

Ik dank allen voor het gestelde vertrouwen!

Transport

2006-03-04T22:36:00.000+01:00

Nog een paar weken en mijn vertrek is daar. Een nerveus soort spanning begint zich dan ook van mij meester te maken. Een combinatie van angst voor het onbekende, ongeduld, gelukzaligheid en verhuisfrustratie.

Ik ben vandaag even naar Noord-Holland geweest om een lading spullen bij mijn moeder te parkeren. Op zich was het niet eens zo veel maar wel allerlei onhandige spullen. Luxaflex bijvoorbeeld en mijn eetkamertafel. Tezamen met een aantal dozen met speelgoed en boeken toch goed voor een slordig geladen wagen vol.
De tocht zelf ging ondanks het soms barre weer soepel. De meeste stoplichten mee en alle bruggen open (voor ons dan). Alleen het uitladen van de wagen moest even wachten vanwege een enorme hagelbui....

Mijn huis begint steeds minder mijn eigen huis te worden. Mijn koelkast, TV, wasmachine, schemerlamp, Workmate en dergelijke zijn al verkocht maar staan nog bij mij. En de lege plekken worden steeds groter.

Het aardige is dat je soms de meeste vreemde dingen tegenkomt waar je vervolgens over moet beslissen wat er mee te doen. Zo kwam ik bij het opruimen een doos met 2 druipkaarsen tegen. Geen idee wat ik daar mee aan moet. (Ik denk dat ik ze meeneem naar het werk en probeer ze een collega aan te smeren). En een paar rollen inpakpapier (meenemen, in Ierland hebben ze alleen kleine vellen). Een sigarenknipper (indien mogelijk meenemen). En zo ga je maar door.
De vele postzegels en munten die ik te koop heb staan op Speurders.nl ga ik gewoon meenemen. Misschien kan ik ze in Ierland nog verkopen. Meubels en dergelijke gaan naar de kringloopwinkel. De tijd raakt op om die nog te verkopen.

Om nog even wat bruikbare tips voor andere potentiële landverhuizers:
- neem de tijd om de emigratie/landverhuizing voor te bereiden. Dit scheelt je een hoop kopzorgen.
- begroot de kosten voorzichtig en wees bedacht op zaken die snel van prijs kunnen veranderen zoals benzinekosten en vliegtuig/bootkosten.
- houd geen rekening in je begroting met de verkoop van je spullen. De kans op tegenvallers is daarvoor te groot.
- bij de Halfords verhuren ze ook TomToms. Ik meen voor een € 10,- per dag plus een waarborgsom. Groot-Brittannië hebben ze wel geprogrammeerd, Ierland niet.
- LPG is buiten de grote steden erg moeilijk te krijgen. Probeer hier niet afhankelijk van te zijn.

Leegloop

2006-03-01T15:27:00.000+01:00

Het is ronduit akelig om steeds weer stukken uit je huis te zien verdwijnen. Het kan gewoon niet anders, maar leuk is het niet. Gisteren kon ik bijvoorbeeld mijn woonkamergordijnen verkopen. Die vrouw wilde ze ongelukkigerwijs gelijk mee hebben, zodat ik met een kale kamer zat. Ik heb vandaag maar even een gordijn weggehaald uit de logeerkamer en opgehangen. Het is veel te klein maar beter dan helemaal niets.

De deur van mijn studeerkamer is zich nu aan het vullen met van die gele papiertjes. Ik begin toch te merken dat ik nu wat meer last krijg van verhuisstress en vaak uit zich dat bij mij door een overbelastheid van mijn geheugen. En dus staat op de gele papiertjes wie wat gekocht heeft en wanneer het opgehaald wordt. Kan ik mijn geheugen voor andere zaken gebruiken!

De reis zelf is nu helemaal rond. De tickets zijn binnen, de plattegronden geregeld en het "Bed and Breakfast" geboekt en betaald. Ik hoef alleen nog maar een portie Engelse Ponden te regelen voor het hapje en drankje onderweg en dan is alles rond.

Enne, voor de betere egotripperij: ik krijg van mijn werk een afscheidsreceptie in plaats van een afscheidsbijeenkomst voor personeel. Dat geeft toch een bijzonder goed gevoel!

Slopen...

2006-02-20T14:45:00.000+01:00

Dit keer geen constructief, maar puur destructief nieuws!
Natuurlijk klinkt dit heel erg maar gelukkig is het dat niet. Het geeft gewoon aan dat ik nu een nieuwe fase ingegaan ben: slopen en wegdoen.

Mijn boeken, platen, singels, witgoed en huisraad staan nu op mijn verkooppagina en/of op Speurders. Dat hoef ik nu "alleen" nog maar te verkopen. (Wat overigens nu soepel loopt!) Daar hoef ik dus niet zo veel tijd meer in te steken.

Nu ben ik dus spullen aan het slopen of verwijderen. Met hulp van mijn Moeder heb ik het hoekstuk van mijn L-vormig bureau losgehaald. Een naar klusje, aangezien dit blad aan de onderzijde vastzat met een groot aantal schroeven. Gelukkig begrepen de schroeven goed wat er van ze verlangd werd en had ik in een half uurtje de plank los. Evengoed kostte het wat tijd om mijn lijf weer in de normale plooi te krijgen na de ongelukkige werkhouding onder het bureau. Zonder dat blad is het bureau veel beter te hanteren en vooral: veel makkelijker te demonteren.

Het naar beneden halen van de houten luxaflexen en de houders was daarna een fluitje van een cent. En ook de oude, gammele keukenkast sputterde niet lang tegen toen zijn tijd gekomen was!

Iets complexer waas het weghalen van het laminaat uit de hal. Ik had geen idee wat voor kwaliteit dit was: sterk of slap, licht of zwaar. Uiteindelijk kostte het leegruimen van de hal nog meer tijd dan het verwijderen van het laminaat. Dit (derdehands) laminaat lag niet vast aan de vloer en was deels al verzaagd. Dat maakte het aanzienlijk simpeler te hanteren. Het kostte dan ook weinig inspanning om de grote platen te breken in hanteerbare en handzame stukken. Binnenkort de gemeente maar eens bellen voor het ophalen van een vrachtje grof vuil.

Dat grofvuil gaat sowieso nog een moeizaam verhaal worden. Je mag namelijk maar vier keer per jaar gratis grof vuil af laten voeren. Dit is echter aan veel regels gebonden, zodat je niet onbeperkt de rommel naar buiten kan gooien. Zo mag je voor 150 punten afval aanbieden. Op zich geen probleem, waren het niet dat een rol tapijt of zeil al 50 punten is. Dan worden 5 kamers met vloerbedekking ineens wel een probleem. Misschien moet ik maar eens een babbel met de buren gaan maken...

Naast al het sloopwerk is er ook nog iets opbouwends gebeurd. Ik heb nu twee zware dozen staan met allerlei breekbaar spul en glaswerk. Niets van hoge waarde, maar toch wel een hoop snuisterijen waarmee "een huis" ineens "jouw huis" wordt. Ik ben er zelf niet zo goed is maar mijn Moeder is geniaal op dat gebied. Het spul is dus zeer efficiënt en zeer veilig ingepakt. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit glaswerk zonder mankeren de overkant haalt!

De tickets zijn binnen.

2006-02-19T21:58:00.000+01:00

Het was even schrikken, P&O die ineens veel duurder werd dankzij de semi-flexibele tarieven. Mijn chauffeur kon mij pas heel laat bericht of hij op de gewenste dagen ook beschikbaar was en daardoor kon ik pas afgelopen week boeken. Gelukkig keek ik eerst nog even op de website van P&O. Pfffft, alleen al de overtocht Rotterdam Europoort naar Hull was al 150 euro duurder geworden. Paniek in de tent dus.

Gelukkig is er nog een alternatief: Stena Line. Dat levert een heel andere route op maar brengt je wel naar Ierland. Tot mijn verrassing bleek Stena Line zelfs wat goedkoper geworden te zijn dan eerst.
En dus had ik woensdag de boekingspapieren van Stena Line in handen.

Een hikje van mijn chauffeur kon de pret niet meer drukken. Mijn chauffeur moet namelijk nu drie keer zo veel rijden als in het oorspronkelijke plan, terwijl hij toch al moeite heeft met links rijden. Na van de schrik bekomen te zijn gaf hij gelukkig toch aan te willen rijden!

Ow, en om welke route het nu gaat? De oorspronkelijke route was Rotterdam Europoort - Hull - Liverpool - Dublin - County Clare. De nieuwe route is Hoek van Holland - Harwich - Holyhead - Dun Laoghaire - County Clare. Een tochtje van ongeveer 48 uur, inclusief overnachtingen.

Ik heb er hoe langer hoe meer zin in!

Eindelijk is de lijst af..

2006-02-12T03:16:00.000+01:00

Er leek geen einde aan te komen: het inkloppen van boeken. Achteraf ook niet zo verwonderlijk aangezien er nu 293 titels op mijn verkooppagina staan. Goed voor een kleine 9 bananendozen aan boeken die klaar staan voor de verkoop. Plus nog vier dozen met een tweetal encyclopediën.

Naast de 5 dozen die al ingepakt staan vormen deze 13 "verkoop-dozen" alles wat ik nog over heb van 32 meter boeken. Heel veel boeken zijn weggegooid, verkocht of al naar de kringloopwinkel gebracht.

Het reduceren van 32 strekkende meter boeken tot 5 bananendozen vol heeft mij veel tijd en hartepijn gekost. Ik ben dan ook blij en gelukkig dat deze klus afgerond is. Nu is het wachten op de kopers zodat Mamamini minder boeken hoeft op te halen (en mijn reisfonds dus wat meer gevuld wordt)! Nu liggen de elpees klaar om ingeklopt te worden maar dat zijn er hooguit zo'n 50...

Vrijdag is trouwens ook de inspecteur van de woningbouwvereniging geweest. Het bleek een heel schappelijke man te zijn die voor niet meer dan 2200 euro aan klussen op schreef. Dat klinkt flink maar vrijwel alles valt onder de noemer "schoonmaken en leeghalen". Alleen het verwijderen van spijkers en schroeven (opgeschreven voor 50 euro) valt daar niet onder. Nou, ik ga binnenkort wel eens even afstoffen op onmogelijke plaatsen. Das goed voor een besparing van 80 euro... Verder gelukkig geen gezeur.

Het werk gaat gewoon door

2006-02-09T00:18:00.000+01:00

Natuurlijk, het werk kan geen rekening houden met wilde plannen van een landverhuizer. En dus wordt deze week even fors aanpoten. Zondag 12 februari hebben wij op het werk het Beginbal van het project "Lewenborg Danst", een groot spektakel met allerlei dansdemonstraties en dansworkshops. Het belooft een gezellige dag te worden. Ik mag mij die dag gezellig bezig houden met informatieverstrekking en cursusinschrijving. En als het tegenzit moet ik ook aan de bak als EHBO-er en/of Bedrijfshulpverlener (bij brand en ontruiming). Geen idee dus of ik het die dag druk krijg...

In ieder geval heb ik vandaag weer mijn jaarlijkse herhaling gehad van Bedrijfshulpverlening, dus dat zit wel snor. En morgen is EHBO aan de beurt voor een herhalingsles. Met die les erbij voldoe ik weer netjes aan de eisen voor een geldig EHBO-diploma. Ik ben er alleen nog niet achter in hoeverre Bedrijfshulpverlening in Ierland ingevoerd is.

De sollicitatie-inspanningen staan vanwege al deze activiteiten wel even een paar dagen op een laag pitje...

Ik rommel natuurlijk wel gewoon door in huis. Ik heb net weer een aantal enveloppen verkocht (ten bate van het reisfonds) en mijn elpees uitgezocht. 75% is prompt op de afstootlijst gezet. Ik ben nu weer volop bezig met boeken op mijn verkooppagina te zetten en binnenkort gaan daar dus ook de elpees volgen.

Zaterdag of maandag ga ik de tickets voor de boot boeken. En vrijdag komt er een mannetje van de woningbouwvereniging eens kijken of mijn woning in orde is en zo nee wat ik in orde moet gaan maken voor ik mijn huis verlaat. Ik vind het wel prettig dat ze erg vroeg komen want dat geeft mij wat meer ruimte om eventuele klussen uit te voeren.

Zo gaat het leven kalm voorbij... :-)

Weer een stap verder

2006-02-02T22:14:00.000+01:00

Een emigratie levert ook een hoop papierwerk op. Gelukkig heb ik daar veel tijd voor genomen maar soms loop je tegen onverwachte obstakels op. Zo kan ik mijn adreswijziging niet via internet aan de gemeente doorgeven. De reden: men wil een straatnaam en een huisnummer hebben. Het schijnt dat mijn zwager inderdaad een huisnummer en een straatnaam voor zijn huis heeft, maar wat heb je daaraan wanneer de postbode dat adres niet kent? De postbode kent wel mijn zwager en daar rijd hij of zij soepel naar toe...

Goed, een contactadres in Nederland volstaat ook, dus mijn Moeder kan wat post tegemoet zien van de nodige instanties. In één moeite door ga ik maar even een officiële machtiging schrijven zodat mijn Moeder mijn zaken waar kan nemen. Lijkt mij toch wel handig bij problemen!

Het grote uitzoekwerk is nu gelukkig gebeurd. Het gereedschap staat klaar voor Stichting Gered Gereedschap, allerlei huishoudelijke spullen staan klaar voor Mamamini, een lading verfspullen heb ik dinsdag aan een collega gegeven die gaat verhuizen (was ik ook weer van die bakjes, rollers en stokjes af), een lading computerrommel gaat naar het Wijkinternetcafé en zo worden tal van mensen blij van mijn "uitverkoop".

De tijd dringt, ik heb ook nog maar twee maand te gaan...

Geen weg meer terug

2006-01-27T00:10:00.000+01:00

Het lag mij zwaar op de maag maar soms moet je gewoon even de grote jongen spelen...

En dus zijn vandaag weer de nodige brieven de deur uit gegaan. Allemaal brieven die mij een behoorlijke portie schrik aanjoegen vanwege hun "definitiefheid"! Ik had nog steeds de achterdeur open om heel stilletjes met de staart tussen de benen de emigratie af te kunnen blazen. Maar dat is nu niet meer mogelijk!

Wat is er dan vandaag gebeurd?
Wel, ik heb vandaag de volgende zaken geregeld:
- opzegbrief voor mijn baan is de deur uit
- de telefoon is opgezegd
- internet is opgezegd
- de huuropzegging is de deur uit
- het mutatieformulier voor het afzeggen van de zorgtoeslag is aangevraagd
- het formulier voor het opzeggen van mijn ziektekostenverzekeringen is aangevraagd
- de opzegging van mijn energielevering is de deur uit
- ik kan met mijn chauffeur de definitieve vertrekdatum gaan plannen

De weg terug is nu afgesloten, ik kan alleen nog voorwaarts naar het uitdagende onbekende!

Mijn levensmotto luid niet voor niets: "Je kunt met kleine stappen wel een marathon uitlopen, maar je kunt nooit in twee stappen droog een sloot overkomen." Ik sta nu voor de brede sloot en ben nu echt aan de aanloop voor "De Sprong naar Ierland" begonnen!

Soms zit het mee...

2006-01-24T02:22:00.000+01:00

... en soms juist weer mee.

Tot mijn grote schrik raakte ik van het weekeinde mijn chauffeurs kwijt. Het leverde uiteindelijk te veel moeilijkheden op. Ik vind het erg jammer want ik had hun graag laten zien waar ik nu kom te wonen. Nu ja, ze hebben al beloofd wat later te komen, wanneer ik mijn eigen optrekje heb.

Gelukkig heb ik meer goede vrienden, dus binnen een dag was een nieuwe chauffeur met auto geregeld. Deze vriend heeft helaas wel een kleinere auto dus kan ik nog wat minder meenemen. Daar valt gelukkig mee te leven. Immers, mijn moeder is nu ook begonnen met plannen te maken voor een emigratie. En zij wilt absoluut een busje huren om wat meubeltjes mee te kunnen nemen. Dat is ook voor mij handig omdat sommige grote stukken (o.a. schilderijen, kinderledikantje en eettafel) dan met haar mee komen.

Intussen verloopt het opruimen voorspoedig. Ik heb onlangs ook maar eens mijn keuken aangepakt. Het is toch raar keuzes te moeten maken over spullen die je zo lang gebruikt hebt. Maar ik kan nu eenmaal niet alles meenemen. En nu is dus mijn koffieservies gereduceerd tot 2 kop en schotels en is de helft van mijn mokken weg. Ook mijn friteuse en bakspullen (toch al van twijfelachtige kwaliteit) zijn gesneuveld. Mijn broodbakmachine en bloemenvazen (in Ierland peperduur) gaan echter wel mee. Over de combimagnetron twijfel ik nog...

Ook mijn "gereedschapskast" heb ik inmiddels aangepakt. Grutjes, wat heb ik nog een hoop gereedschap! Ik heb maar een grove sortering gemaakt in "kan weg", "nog eens bekijken" en "gereedschap" anders zag ik door de bomen het bos niet meer.
Een deel van de spullen is inmiddels verzegd. Ik had een flinke c100-tas vol met stroomdraden, stekkers, fittingen en meer van dat soort rommel. Dat blijkt op rommelmarkten gewild spul te zijn, dus binnenkort komt iemand die tas even ophalen. Binnenkort moet ik het gereedschap maar eens gaan bekijken. Ik heb bijvoorbeeld drie hamers en dat is wel wat veel. En ik zal vast wel meer dubbel gereedschap hebben. In ieder geval kwam ik ook nog wat brommergereedschap tegen terwijl ik al 20 jaar geen brommer meer heb. Stichting Gered Gereedschap kan dus binnenkort een telefoontje verwachten!

En kabbelt het leven rustig voort terwijl de kalender met een noodtempo de dagen weg tikt!

Eetkamerset & sollicitaties

2006-01-15T21:06:00.000+01:00

Wat een opluchting! Eindelijk ben ik mijn eetkamerset kwijt. Hij was erg mooi, maar wel loodzwaar. En de vijf stoelen waren ook tamelijk massief. Eigenlijk tot mijn eigen verbazing heb ik hem nog kunnen verkopen voor de vraagprijs ook! Nu hoop ik dat die Polen de set in Polen met een leuke winst kan verkopen. Dan zijn we allemaal blij!
Het geeft in ieder geval veel ruimte in huis. Niet alleen omdat de vervangende tafel veel kleiner is (80x80 tegen 80x120) maar ook omdat die veel lichter van kleur is. Tjonge, wat maakt dat veel uit.

De gemeente Groningen is al tijden moeilijk aan het doen met gesubsidieerde banen. Blijven of niet blijven, tijdelijke of vaste contracten. Een heel akelig gedoe, vooral voor de pechvogels die een tijdelijk contract kregen. Die vliegen er de komende tijd massaal uit. Ik heb wat dat betreft geluk gehad door een zogenaamde "maatschappelijk nuttige baan" te kunnen krijgen voor onbepaalde tijd. Maar inmiddels is de gemeente op het punt van "onbepaalde tijd" weer aan het kl*ten. Dat heeft toentertijd al meegespeeld bij mijn beslissing om te vertrekken.

Bij de laatste ronde kwam de gemeente ineens met een aardig voorstel: een bonus voor de werknemer die een reguliere baan aanneemt, een bonus voor de werkgever die een werknemer naar een reguliere baan weet te krijgen en een loonkosten-subsidie voor de werkgever die iemand met een gesubsidieerde baan een reguliere baan geeft. En toen ging er bij mij niet zo zeer een lichtje branden, maar eerder heel Philips en Osram! Hmmm, ik wil graag weg en zij geven mij geld mee? Das bepaalt boeiend! Goed, er zitten wat haken en ogen aan, maar het lijkt wel te gaan lukken.

Inmiddels heb ik mijn netwerk in Ierland even aangespoord om met verdubbelde kracht te gaan werken. En zelf ben ik mij ook actiever gaan bewegen op de arbeidsmarkt. Nu staat mijn CV al bij Fàs (de Ierse versie van het CWI) en Jobs.ie (een banensite). En ook heeft een bekend rekruteringsbureau (O'Neill) al een exemplaar van mijn CV. De afgelopen week alleen al heb ik drie sollicitaties de wereld ingestuurd. Ierland mag weten dat ik eraan kom!

En intussen gaat het gewone leven nog gewoon door. Op het werk heb ik het werk van een zieke collega overgenomen, zodat ik nu naast baliewerkzaamheden en systeembeheer ook de PR doe. Moet kunnen! Ik ben ook volop bezig met een zogenaamde EVC-procedure. Dit een procedure waarbij gekeken wordt of je "Verworven Competenties" (werkervaring!) "Erkend" kunnen worden. Zo ja, dan krijg ik zonder studie een diploma 'Receptionist' in handen. Dat lijkt mij niet geheel onnuttig wanneer je op zoek bent naar dat soort banen...

Gelukkig Nieuwjaar

2006-01-01T11:48:00.000+01:00

Athblain shona duit!

Ik wens iedereen een gezond, gelukkig, plezierig en veelbelovend 2006 toe.

Het begint nu werkelijk op te schieten. Het is nu namelijk niet meer "volgend jaar" dat ik vertrek. Het scheelt qua dagen niet veel ten opzichte van gisteren, maar gevoelsmatig wel...

In ieder geval beginnen mijn spullen nu eindelijk het huis wat te verlaten. Pal voor Kerst verkocht ik mijn twee-persoons bed al en morgen gaat mijn grote stellingskast weg. Van de week heeft een vriend eindelijk zijn boeken opgehaald die hij al eerder gekocht had, wat mij een bananendoos met boeken scheelde. En een meevallertje was dat ik mijn oude computertje (pentium 2) aan een kennis van een collega kon verkopen.

Ik had mij voorgenomen om de stellingkast nog in 2005 plat te krijgen. Dat werd echter nog flink doorwerken. Wat kun je een ongelovelijke massa rommel kwijt op tien strekkende meter plank! Uiteindelijk ben ik maar opgehouden het spul op te ruimen en uit te zoeken en heb de lading gewoon in dozen op de grond gemikt. Ik haalde het net: ik was om 19.00 uur klaar...
Nu is mijn studeerkamer opnieuw een puinhoop maar de kast is eindelijk uit elkaar. Nah, de komende tijd maar rustig alle dozen doorwerken dan komt dat allemaal wel weer aan kant.

En misschien kan ik ook mijn kledingkast verkoper. Een kennis heeft er wel belang bij, maar heeft de centen niet om mijn huidige vraagprijs te betalen. Ik probeer hem dus gewoon op Speurders.nl te verkopen maar heb in ieder geval de garantie dat ik niet met die kast blijf zitten. En dat geeft een goed gevoel.

Nu eerst maar eens verder met de boeken op mijn website zetten...

Stroomversnelling

2005-12-22T01:53:00.000+01:00

De laatste tijd was ik wel hard aan het werk met de voorbereidingen, maar het zichtbare effect daarvan was niet of nauwelijks te zien. En nu staat in een paar dagen mijn volledige huis op zijn kop!

Na wat opruimerij had ik een goed plekje voor de dozen met boeken. Dat is nu een nette stapel en een bescheiden 5 dozen hoog (zie de vorige posting). Er was nog net een mooi hoekje vrij waar ik veilig het kinderbedje (met ruim 70 jaar ervaring inmiddels) neer kon zetten. Zo'n oud bedje doe je niet weg en ik hoop dat het mij of mijn zuster het nog eens gegund zal worden hier gebruik van te maken.

Dinsdag zal ik eindelijk weer eens een advertentie in de krant staan van iemand die zich ontfermd over oude en kapotte TV's. Nu heb ik al tijden een kapotte TV staan, waarvan ik nog steeds niet wist of die te repareren was of niet. Nu er laatst iemand meldde dat ze in Ierland ander TV-frequenties hebben, was het vonnis geveld. Ik heb dus gelijk maar even gebeld of hij de TV wilde hebben. Lollig, binnen het uur was hij er om de TV op te halen. Misschien krijgt hij hm nog aan de praat, dan heeft hij mazzel, maar ik ben in ieder geval een TV met een 70 centimeter scherm kwijt!

Nu de TV weg was, heb ik ook maar gelijk de eetkamertafel, waar hij opstond, uit elkaar gehaald. En deze staat nu netjes in het hoekje bij de het kinderbedje. Hopelijk kan ik hem daar binnenkort weer weghalen! Maar goed, dan moet eerst die Pool die belangstelling heeft voor mijn eetkamerset die belangstelling omzetten in een aankoop...

Inmiddels had zich ook iemand gemeld voor het tweepersoonsbed dat ik te koop heb. Ik twijfelde even over zijn bod, maar zag er vervolgens een bod overheen komen. En de liefhebber bod vervolgens het gewenste bedrag. Hij wil ook nog de matrassen overnemen, dus de deal was snel gemaakt. Wat ik niet verwachtte was dat hij het bed al heel snel wilde hebben. Na telefonisch contact hebben wij afgesproken dat hij nog deze week het bed op komt halen. Eh, oeps...

En dus stond ik vanmiddag mijn bed af te breken. En toen dat klusje geklaard was begon ik vrolijk mijn logeerbed af te breken. Vervolgens heb ik de delen daarvan vanuit de logeerkamer/dozenopslagruimte naar mijn slaapkamer gebracht en daar het bed weer opgebouwd. Aangezien de nachtkastjes ook verkocht zijn, heb ik een nieuw kastje geïmproviseerd van een tweetal kisten. Tot mijn verrassing is het "nachtkastje" bijna net zo hoog als mijn bed. Klokkie er op, lampje erop, klaar...

Nou, klaar?

Oké, dus heb ik ook nog maar even het te koop staande reservebed uit de inloopkast gepeuterd en opgebouwd in de logeerkamer. Mijn moeder komt de jaarwisseling bij mij vieren en die zal een bed vast wel op prijs stellen... :-)

Mijn huis is nu een onvoorstelbare puinhoop maar ik zie tenminste dat ik opschiet. Na Kerst trek ik wel ten strijde tegen al het kleine spul wat nu in beeld kwam. Daar zal de oud-papierploeg van de plaatselijk drumband wel weer vrolijk van worden!

Nu eerst even een paar dagen Kerstvakantie, ander wordt ik gillend gek!

Sof :-)

2005-12-19T00:28:00.000+01:00

Ik hoopte mijn 32 meter aan boeken, tijdschriften, plattegronden en aanverwante artikelen te reduceren tot 5 bananendozen. Met een maximaal gewicht van ongeveer 17 tot 17,5 kilo per doos haalde ik dat net niet.

Ik hou ongeveer een halve meter (circa een halve doos) over. Toch geen slecht resultaat, al zeg ik het zelf.

Er zit wel een klein nadeeltje aan deze inpaksessie: de stapel te verkopen boeken is weer met een meter gegroeid. Goed, die krijg ik ook wel weer weggewerkt. :-)

Intussen lopen de verdere voorbereidingen soepel.
Een vriend komt na Kerst het tweede deel van een pakket boeken ophalen die hij van de zomer van mij gekocht heeft. De verkoop van bijna twee bananendozen aan linkse/communistische boeken had ik niet verwacht. Maar goed, als je net een liefhebber treft...
De paperassenhandel is ook weer even afgehandeld, begin januari verdwijnt mijn magazijnstelling/boekenkast en ergens in maart mijn bankstel. En nu maar hopen dat men massaal gaat kopen op mijn verkooppagina of op Speurders.

Ik kan gelukkig de komende tijd ook nog blijven fitnessen. Ik fitness via mijn werkgever en die kon alleen maar jaarcontracten leveren. Daar baalde ik flink van. Maar wat heen en weer gepraat leverde gelukkig een oplossing op. De komende paar maanden kan ik gewoon 1 keer per week sporten. Dat is wel lekker, want nu kan ik mij tenminste 1 keer in de weke even geheel ontspannen en afreageren.

Maar de tijd is ineens aan het rennen!

Waarom emigreren?

2005-12-08T22:44:00.000+01:00

Dat is een vraag die ik de laatste tijd geregeld hoor. Men vind het vaak een hele stap. Ik hoop dat ik duidelijk kan maken waarom ik Nederland verlaat.

Emigreren is niet een stap die je zo maar doet. Ik heb dan ook veel tijd besteed aan het onderzoeken van de voordelen en nadelen van het blijven in Nederland en de voordelen en nadelen van een vertrek naar Ierland. Van alle vier heb ik vijftien redenen verzameld en die gewaardeerd (op een schaal van 1 tot 10) naar belangrijkheid. En op die manier kon ik alles wegen. Het onderzoek heeft heel 2004 gelopen en is afgesloten met Kerstmis van dat jaar.

Eerst maar de simpele vraag: waarom naar Ierland en niet elders?
Nou, eigenlijk ben ik helemaal geen avontuurlijk type. Na eerder al eens naar Italië, Groot-Brittanië, Noorwegen, Nieuw-Zeeland, Canada en Zweden gekeken te hebben, heb ik toch gekozen voor het "vertrouwde". En het "vertrouwde" is in Ierland aanwezig in de vorm van mijn (Nederlandse) zuster en (Ierse) zwager. Al snel na de start van mijn onderzoek bleek dat zij bereid zijn mij te helpen met een nieuwe start. Informatie verzamelen, hun netwerk aanspreken en een kamer verhuren hadden zij in de aanbieding. Dat levert een degelijk fundament op om op verder te bouwen.

De tweede vraag is eigenlijk: waarom niet lekker in Nederland blijven?
Het is inderdaad een logische vraag. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? De voordelen van blijven waren dan ook duidelijk en makkelijk te omschrijven: o.a. leuke baan, familie dichtbij, goede gezondheidszorg (handig met een kwetsbare gezondheid), veel sociale contacten & mogelijkheden tot het uitoefenen van mijn hobby's. De nadelen bleken echter wat harder te zijn: o.a. invoering eigen bijdrage ziekenfonds en sterke verhoging van de premie, knagen aan de I/D-regeling, steeds verdergaande intolerantie waardoor je nauwelijks nog je eigen mening uit kan spreken & geen toekomstperspectief in baan. Uiteindelijk bleken de redenen om te blijven 86 punten te scoren. De redenen om te vertrekken scoorden 94 punten...
Inmiddels is gebleken dat deze scores momentopnamen zijn. Zo is het belang van goede gezondheidszorg belangrijk afgenomen toen de cardioloog mijn hart weer gezond verklaarde. Daarentegen is het "knagen aan de I/D-regeling" juist ernstiger geworden en wordt er flink druk uitgeoefend op de inleners om het aantal banen te verminderen. "Het stimuleren van doorstroming" heet deze bezuinigingsmaatregel!

De derde vraag: Is Ierland nu zoveel leuker dan Nederland dat het het waard is al het bestaande op te geven?
Dit is een wat moeilijker vraag geweest. Ook hier heb ik dus grondig onderzoek naar gedaan, vaak met hulp van mijn zuster en zwager. Voordelen van vestiging in Ierland zijn: o.a. gebrek aan diploma's is geen nadeel meer, mogelijkheden tot een nieuwe start (moreel en fysiek), persoonlijke ontplooiïng, ruimte, natuur, historie & misschien mogelijkheden voor een eigen bedrijfje. De nadelen bleken te zijn: o.a. houders van een Medical Card (ongeveer ons huidige ziekenfonds) zijn 2e rangs patiënten, (mijns inziens) matige beheersing van de taal, geen zicht op de sociale omgangsvormen en plaatselijke gewoonten en gebruiken, hogere prijzen voor eten, kleding en energie in verhouding tot het inkomen & matige verbinding met Nederland. Opgeteld bleken de reden voor vertrek 85 punten te scoren. De redenen om er vanaf te zien scoorden niet meer dan 75 punten.
En ook hier bleek de betrekkenlijkheid van deze scores. Zo bleken mijn kansen op de arbeidsmarkt veel beter te zijn dan ik had verwacht, ondanks het gebrek aan diploma's. En verloor de Medical Card aan gewicht in de score door het gezondverklaren van mijn hart!

Conclusie:
De voordelen van Nederland en Ierland zijn nagenoeg gelijk. De nadelen van Nederland zijn echter aanzienlijk groter dan die van Ierland.

En dus viel het besluit om ongeveer april 2006 te vertrekken naar Ierland.

Eireann go braugh!

Inpakken

2005-12-04T15:09:00.000+01:00

Soms is een klein klusje vreselijk moeilijk. Niet qua uitvoering, maar moreel. Zo ben ik vandaag na een langdurig uitstel begonnen met het inpakken van mijn zomerkleren. Het idee om te beginnen mijn kasten leeg te ruimen lag mij nogal zwaar op de maag. Ik ben echter blij dat ik er vandaag eindelijk mee begonnen ben. In een hoog tempo zijn twee van die Curverkratten gevuld met overhemden, t-shirts, zomerjacks, badlakens en zo'n anti-mot houtje. Mijn linnenkast is ineens half leeg...

Nu ik deze stap gezet heb lijkt het ineens allemaal vlotter te gaan. Ik kan nu verder kijken en plannen, wat ik onlangs nog niet kon. Woensdag worden er oor de kringloopwinkel een aantal spullen opgehaald, wat mij de ruimte geeft om de boeken uit de kast in te pakken. En met die boekenkast leeg, kan ik hem afbreken en klaarzetten voor de liefhebber die hem begin januari op komt halen. En met de vrijgekomen ruimte kan ik de volgende stap weet zetten.

Intussen loopt het papierwerk ook aardig. Er is duidelijkheid over de zorgverzekering (ik doe niks en houd alles bij het oude), de vergeten afzeggingen zijn weg en het ontwerp van de nieuwjaarsgroet/adreswijziging is klaar. Nu nog de adreslijst maken en ik kan de boel gaan printen en versturen.

Time flies when you are having fun!

Administratie

2005-11-19T23:04:00.000+01:00

Pffft, wat een hoop administratieve rompslomp krijg ik nog net even voor mijn kiezen. Eerst de aanvraag voor de zorgverzekering, daarna de levensloopregeling en nu de basisverzekering. En dat allemaal voor die laatste paar maanden dat ik nog in Nederland verblijf.

Goed, de zorgtoeslag is aangevraagd. Naar schatting zo'n 200 euro per jaar waar ik dus 75% van terug kan storten omdat ik dan in het buitenland zit. De administratie van de Belastingdienst kent het fenomeen landverhuizers niet dus dat gaat vast nog een hoop gezeur worden om van die toeslag af te komen. Mijn spaarrekening is echter geduldig...

De Levensloopregeling, waarmee je kan sparen voor o.a. sabbatical year en vervroegd pensioen, bleek achteraf een eitje te zijn. Kern van de regeling is dat je zelf bepaald of je spaart en waarvoor. Dat was dus simpel te regelen: ik spaar niet. Ik kan mijn centen wel beter gebruiken en ik denk niet dat drie maanden sparen een royaal voordeel aan rente op gaat leveren. :-)

Het wachten is nu op de offerte van de basisverzekering en eventuele aanvullende verzekeringen. Eén belangrijke keuze heb ik al gemaakt: ik ga niet wisselen van verzekeraar. Ik ben tevreden over mijn huidige verzekeraar en ik ga voor een paar euro voordeel niet een enorme lading administratieve rompslomp op mijn nek halen.

Ook mijn aankomst in Ierland zal met een lading administratieve rompslomp gepaard gaan. Belangrijk voordeel daarbij is dat ik in eerste instantie bij mijn zuster in kan trekken. Dat levert namelijk gelijk iemand op die referenties voor je op kan geven. Dat levert soms belangrijke (administratieve) voordelen op!
Een paar dingen die ik moet regelen bij aankomst:
a) het aanvragen van een PPS-number (Ierse versie van het sofi-nummer). Dit moet je doen bij Social Welfare Office waar je onder valt. Doorgaans is dat gewoon de dichtsbijzijnde. Je moet daarbij ook bewijs leveren dat je daadwerkelijk een bepaald adres bewoond. Dit kan door middel van een rekening, brief van de verhuurder (als je tenminste huurt) of door een referentie mee te nemen. Zie ook hier!
b) zodra ik een baan heb, kan ik de Belastingdienst bellen voor een belastingformulier. Pas wanneer ik een "belastingnummer" heb, val ik namelijk in het lagere tarief met werknemerskorting. (even grof gesteld)
c) een keuze maken tussen de Medical Card (= ziekenfonds) of particuliere ziektekostenverzekering. Het is best mogelijk dat mijn werkgever de keuze al voor mij bepaald, aangezien je alleen in aanmerking komt voor een Medical Card wanneer je inkomen beneden een bepaalde grens ligt.
Het openen van een bankrekening is ook altijd handig. Dat heb ik echter enige maanden terug al gedaan.

Ik prijs mij in ieder geval gelukkig dat ik in eerste instantie bij mijn zuster en zwager in kan trekken. Op huizenjacht gaan vanuit Nederland is niet echt simpel. Nu kan ik mij eerst in Ierland vestigen, dan een baan opsnorren en vervolgens een huis zien te vinden in de nabijheid van mijn werk.

Nog een paar maandjes...

Leuke dag

2005-11-10T00:03:00.000+01:00

Over het algemeen is het verkopen van spullen een saaie en vervelende aangelegenheid. Maar soms is het juist bijzonder leuk.

Afgelopen zondag, 6 november, was zo'n dag. Een samenwerkingsverband van de Vensterwijk Lewenborg, Buurtvrouwencentrum De Boei, Alfa College en Wijkcentrum het Dok en anderen hadden een Kinderbeurs georganiseerd. Dat leek mij wel een leuke dag om een lading van mijn stripboeken te verkopen. En dus heb ik maar een tafel gereserveerd.
De dag zelf liep boven alle verwachting. Ik heb aardig wat stripboeken verkocht, daar ben ik beslist niet ontevreden over. Waar ik echter prettig door verrast werd was de hoeveelheid halfedelstenen die ik verkocht. Ik had er geloof ik 15 meegenomen en heb ze allemaal kunnen verkopen. En een forse stapel voorleesboeken heb ik ook kunnen verkopen. Mwah, drie grote dozen boeken heen en slechts twee dozen weer terug. Niet slecht voor drie uurtjes verkopen! Daarbij waren er verschillende activiteiten georganiseerd: o.a. spellencircuit, voorlezen, poppenspel, workshop streetdance en schminken. Door de flinke opkomst werd het echt een leuke middag.

Ik dacht inmiddels alle tijdschriften en abonnementen opgezegd te hebben. Tot mijn verrassing kwam er gisteren weer post binnen van een club waarvan ik lid ben maar waaraan ik niet had gedacht. Nu ja, dan krijgen de Vrienden van Het Utrechts Archief binnenkort ook een opzegging. Ik maakte toch al geen gebruik van hun dienstverlening...

Verzekeringen

2005-11-01T20:40:00.000+01:00

Ik heb al eerder geschreven dat ik mij wat zorgen maakte om mijn verzekeringen. Binnen één dag zijn echter de belangrijkste onzekerheden weggenomen!

Gisteren (maandag) kreeg ik al antwoord op mijn op zondag verstuurde vragen aan Menzis/Geové op mijn vragen over de contractduur en eventuele opzegtermijnen. Hier het belangrijkste deel van de reactie:
"Alleen wanneer u in Nederland woont of in Nederland loonbelasting afdraagt dient u vanaf 1 januari 2006 middels de basisverzekering verzekerd zijn. Op het moment dat u naar Ierland verhuist en ook geen loonbelasting meer in Nederland afdraagt dan dient u uw basisverzekering per uw emigratiedatum op te zeggen. Een door u ondertekende brief kunt u sturen naar: (...)"
Als ik dit goed lees betekent dit dat je de basisverzekering op kunt zeggen zodra je je laatste inkomen (en eventuele nabetalingen) hebt ontvangen, met terugwerkende kracht tot je feitelijke emigratiedatum.

Ook de gewone verzekeringen bleken bij emigratie niet tot problemen te leiden. Normaal gesproken wil het nog wel eens lastig zijn om hier van af te komen maar gelukkig is emigratie één van de redenen waarom een verzekering tussentijds opgezegd kan worden. Ik kan gewoon een afspraak maken met mijn verzekeringsadviseur en de boel opzeggen. Een hele geruststelling, om eerlijk te zijn...

Zo, ook weer gebeurd...

2005-10-30T22:25:00.000+01:00

Wat een gedoe met die zorgverzekeringen. Er zijn zo veel onzekerheden waar ik rekening mee moet gaan houden...
Ik heb vandaag eindelijk eens de aanvraag voor de zorgtoeslag voor volgend jaar de deur uit gewerkt. Het is erg leuk dat je je inkomen voor 2006 moet schatten, maar daar heb ik echt geen flauw benul van. En daarbij: 3 kwartalen van 2006 zit ik in Ierland en heb dus noch een Nederlands inkomen noch een Nederlandse zorgverzekering. Ik heb uiteindelijk maar gewoon de jaaropgave van 2004 overgenomen. Dat zou goed zijn voor een zorgtoeslag van 205 euro per jaar. Ik heb geprobeerd meer informatie over mijn geval te krijgen maar de Belastingdienst kon met mijn vraag niet uit de voeten. Het enige advies was dat ik in maart maar een mutatieformulier op moest sturen. Goed, ik gebruik 50 euro en de rest gooi ik wel op een spaarrekening. Daar kan het geld rustig rente trekken voor ze eindelijk eens het mutatieformulier verwerkt hebben en doorhebben dat ik het land uit ben!

Ik zal mij binnenkort ook moeten verdiepen in de offerte van Menzis/Geové. Nu de premie bekent is de offerte vast vlot arriveren. Prijzen vergelijken doe ik niet. Voor die paar maanden wil ik niet al te moeilijk doen. Maar ik kan mij niet permitteren om onverzekerd rond te lopen, daarvoor ben ik een te goede klant van de gezondheidszorg. Dus dus kijk ik veel meer naar contracttermijnen en opzegtermijnen. Mocht het allemaal ongunstig uitpakken, dan wip ik misschien gelijk op 1 januari al over naar Ooms Verzekeringen. We zullen zien wat de toekomst brengt.

De opzeggingen waar ik het de vorige keer over had zijn nu allemaal de deur uit. Niet op maandag, maar pas donderdag. Er kwam even iets onverwachts tussen door. Er is trouwens ook één opzegging meer de deur uit dan ik het vorig weekeinde had voorbereid. Ik had geen opzegbrief gemaakt voor "Reddingswezen", maar het Oranje Kruis was zo vriendelijk mij even op dit abonnement te attenderen. En als reactie op het nieuwe nummer dat woensdag kwam, is donderdag de opzegging de deur uit gegaan. Ik neem aan dat in Ierland de EHBO heel anders werkt dan in Nederland, dus zullen ze ook wel andere tijdschriften hebben!

Voor de rest rommelt het wel. Het project "Boeken Selecteren" heeft weer 60 cm aan slachtoffers gemaakt. Het inkloppen van de boeken voor de verkooppagina gaat langzaam maar gestaag verder. De advertenties voor de encyclopedie in de wijkkrant en bij de supermarkt hebben nog geen resultaat opgeleverd. Wel is de tafel is gereserveerd voor de kinderbeurs binnenkort in Het Dok. Eens kijken of dat weer een lading boeken de deur uit werkt...

Opzeggingen en adreswijzigingen

2005-10-22T18:52:00.000+02:00

Het opzeggen van lidmaatschappen en abonnementen is iets waar veel geld mee te besparen valt. De opzegtermijn van twee maanden is echter een gemene valkuil. Voor je het weet zit je weer aan een jaarabonnement vast.

Voor de zekerheid heb ik nu al alle opzegbrieven klaar. Als ik die maandag op het werk uitgeprint heb (mijn eigen printer is defect) kan ik ze tijdig wegsturen. En hebben verschillende clubs ineens een lid of vriend minder. Maar liefst vijf verenigingen gaan zo'n brief krijgen.
Ook heb ik de opzegbrieven al klaar voor de verschillende abonnementen die ik nu nog heb lopen. Ik denk dat de PC Active en de NS-Voordeelurenkaart er wel over heen komen dat ik uit hun bestand weg val...

Complexer was het met het lidmaatschap en de abonnementen die ik aanhoud. Voor de Nederlandse Genealogische Vereniging kom ik nu in hun hogere buitenland-tarief te vallen. Niet zo vreemd, als je je realiseerd dat de verzendkosten natuurlijk flink hoger zijn dan in Nederland. Ik moet niet allen zorgen dat mijn nieuwe (tijdelijke) adres goed overkomt, ook het factuuradres (deze keer nog in Nederland) en de afdeling waar ik bij ingedeeld wordt moesten geregeld worden. Die brief is nu gereed en klaar voor printen en posten!
Ook moest ik wat regelen voor de internet-domeinen die ik bezit. Deze laat ik gewoon doorlopen bij mijn huidige provider. Hij bevalt goed, dus waarom moeilijk doen? Alleen is het niet mogelijk automatische incasso's af te halen van buitenlandse bankrekeningen en dus moest de betalingswijze veranderd worden. En gelijktijdig wil De Heeg natuurlijk weten waar zij de acceptgiro's naar toe moeten sturen...

Het is mij ook eindelijk gelukt om een afspraak te maken met de verzekeringsman van de RVS. na verschillende pogingen via internet, heb ik uiteindelijk maar een klassieke methode toegepast: opbellen. Even goed duurde het nog bijna twee weken voor ik teruggebeld werd voor het maken van een afspraak. De datum is nu wel een tikje ongunstig, maar goed. Ik heb 31 oktober overdag een cursus HACCP. En dat op een lokatie die ongeveer drie kwartier fietsen van mijn huis is (met openbaar vervoer ruim een uur met ongunstige tijden). Ik kom dus flink vermoeid thuis en moet dan gelijk aan het eten gaan beginnen wil ik klaar zijn voor die man komt. Maar het is nu eenmaal zo.

Binnenkort ga ik weer verder met het project "Boeken selecteren" om uiteindelijk toch op de vijf meter boeken uit te komen (Ik heb nu nog zo'n acht meter in de kast staan.) Inmiddels zit ik er sterk over te denken om de lat nog wat hoger te leggen: maximaal vijf bananendozen. Ik zal wel zien hoe ver ik kom....
De verkoop van mijn spullen loopt gestadig door. Met name de verkoop van boeken en enveloppen loopt aardig, maar zeker niet schokkend. Na de eerste idiote boden op mijn meubels heb ik verder niets meer gehoord, dus dat wordt even afwachten. Voor mijn encyclopedieën heb ik maar wat extra kanalen ingeschakeld: naast mijn verkooppagina staan ze nu ook als advertentie in de wijkkrant van Lewenborg en bij de C1000. Helaas heeft nog niemand zich gemeld. Op de eerder genoemde verkooppagina staan niet alleen spullen, maar ook een flinke voorraad boeken en sinds kort mijn singles. En voor dat laatste heeft zich al een liefhebber gemeld. En dan niet voor één singletje, maar voor alle 139 stuks. Toch handig wanneer je iemand met een ouderwetse jukebox in je kennissenkring hebt!

En zo komt ik met kleine stapje toch steeds dichter bij het einde van de marathon. En De Grote Sprong komt juist met rasse schreden naderbij!

De lolligste thuis

2005-10-11T16:21:00.000+02:00

Zoals in de vorige posting al gemeld staan mijn eerste meubeltjes op Speurders.nl. Gezien de aantallen keren dat de advertenties bekeken zijn liggen de spullen redelijk goed in de markt. Helaas zijn er altijd grapjassen te vinden daar. Zo heb ik inmiddels een tweetal boden gekregen op mijn salontafel. Eerst eentje van 30 euro en een paar uur later een bod van maar liefst 20 euro. Met een vraagprijs van 50 euro zijn zulke boden natuurlijk onacceptabel. Enige ruimte om te onderhandelen is er wel, maar die ruimte bedraagt zeer zeker geen 40 tot 60 procent...

Het vullen van mijn website verloopt ook voorspoedig. Het gaat weliswaar langzaam, maar met de forse aantal te verwerken boeken en singles is dat eigenlijk ook wel logisch. Het is doodsaai werk...

Er is eindelijk ook wat beweging gekomen op het gebied van de verzekeringen. Na vier pogingen via de website ben ik nu maar eens aan het bellen geslagen. En warempel, na een ellenlang doorkiesmenu kreeg ik een levend mens aan de lijn. Het hoofdkantoor belt nu met mijn verzekeringsagent, waarna hij mij moet bellen voor het maken van een afspraak. Misschien gaat het toch nog tijdig lukken om mijn verzekeringen op te zeggen voor ik naar Ierland verdwenen ben. Maar in ieder geval is één ding nu volstrekt duidelijk: de website van de RVS functioneert voor geen meter. Vergeet de contactformulieren maar, gewoon klassiek bellen!

En in Ierland kabbelen de ontwikkelingen ook rustig voort. Mijn zuster en Ierse zwager hebben mijn CV eens kritisch onder de loupe genomen. Het is een beetje ontluisterend om te zien dat ze er een paar honderd aanpassingen op hadden. Slik! Na het zoeken en vervangen van de koppelstreepjes was echter 75% van de aanpassingen verwerkt.
Ook is mijn zuster aan het informeren geslagen over hotelreserveringssystemen. Ik wil best op zoek gaan naar een hotel om ervaring in zulke pakketten op te doen, maar dan wil ik wel weten welke systemen in Ierland gebruikelijk zijn. Op die manier voorkom ik dat ik tijd investeer in een pakket terwijl dat van nul en gene waarde is!

Och, ik kom er wel...

Zo, de boel komt weer op gang

2005-10-05T12:26:00.000+02:00

De pauze is voorbij en dus gaat het werk weer beginnen.

Ik heb aardig wat foto's klaar van mijn huisraad. De eerste meubeltjes staan dan ook inmiddels op speurders.nl. In eerste instantie de "onschuldige" spullen: mijn salontafel, mijn eetkamerset en mijn tweede logeerbed. Ik ben inmiddels goed voor ruim 100 artikelen daar. Ik hoop dat dat snel af gaat nemen!

Ik ben inmiddels ook begonnen met de verkooppagina van mijn website weer te vullen. De eerste boeken, singles en andere "dingen" staan er nu op. De afgelopen tijd functioneerde de pagina heel aardig en ik hoop dat dat zo blijft!

De administratieve dingetjes voor de verhuizing gaan ook gewoon door. De zorgtoeslag moet bijvoorbeeld geregeld worden. Dat lijkt wat lastig te worden, aangezien de regeltjes geen rekening houden met uitzonderingen als landverhuizers. :-)
Ook probeer ik ijverig in contact te komen met mijn verzekeraar maar om de één of andere reden lukt dat niet. Blijkbaar heeft de RVS moeite met gespreks-aanvragen via internet. Nu ja, de derde aanvraag is nu de deur uit. Volgende week ga ik anders maar eens bellen. Zouden ze er geen zin in hebben om mij uit te leggen hoe ik al mijn verzekeringen op moet zeggen?

Ook heb ik nog steeds ruzie met de website van Fas (de Ierse versie van het Arbeidsbureau). Die website snapt er niets van wanneer ik mijn CV probeer te wijzigen. Er gebeuren dan de vreemdste dingen. Nu hoopte ik dat het zou werken op een cursus weg te halen en die later opnieuw in te vullen. En wat gebeurt er dus: niet één cursus verdwijnt maar alle negen. Morgen maar weer eens een boos mailtje sturen...

Even bijkomen

2005-09-23T16:21:00.000+02:00

De spitsuur op het werk is nagenoeg afgerond. De Startmanifestatie is voorbij en de cursusinschrijving is ook teneinde. Maandag beginnen de eerste cursussen en de rest volgt in de week daarna. Over een weekje is het spitsuur dus echt helemaal over!

Voor mij persoonlijk is het cursusseizoen wel al begonnen. Gisteravond was de eerste van negen herhalingslessen EHBO. Ik moet nog even kritisch naar deze cursus gaan kijken. Volgens de planning valt de negende en laatste les namelijk op een moment dat ik al hoog en droog in Ierland zit. Ik zal even moeten overleggen of ik de laatste les kan missen om toch in het bezit te blijven van een geldig EHBO-diploma.

Aanstaande dinsdag mag ik naar nog een "herhalingscursus". Dan volgt namelijk een herhalingsworkshop voor de cursus "Leefstijl, sociaal-emotionele vaardigheden voor kinderen van 2 tot 12 jaar". Een leuke cursus om te leren hoe je kinderen de nodige sociaal-emotionele vaardigheden bij kunt brengen om zich staande te houden in de maatschappij. En dan niet in de vorm van gedragen, formele lessen (dat werkt bij kinderen toch nauwelijks) maar in de vorm van leerzame spelletjes. Een voorbeeld uit de eerste cursus was het stimuleren van samenwerking. Iedereen kreeg daarbij een stikker met een bepaalde kleur op geplakt en moest vervolgens een groepje vormen met de andere die dezelfde kleur stikker op hadden. Kleine complicaties: de stikker zat op je rug en je mocht niet praten.... :-)

29 oktober mag ik aantreden voor een cursus HACCP (toepassing van de hygiënecode) en in februari is de jaarlijkse herhaling van de Bedrijfshulpverlening.

Het is mijn plan om een baan te zoeken in het snel groeiende hotelwezen in Ierland. Daar zullen al deze cursussen vast wel toe te passen zijn!

Eindelijk eens grote opruiming!

2005-09-19T17:37:00.000+02:00

Tot nu toe ging de opruiming van mijn boeken bijzonder traag. Afgelopen zaterdag, tijdens de Startmanifestatie 2005 in Lewenborg, heb ik echter een flinke portie boeken kunnen (laten) verkopen. Laten verkopen, want als co-organisator van de Startmanifestatie had ik het zelf veel te druk om nog boeken te kunnen verkopen. En dus was mijn moeder gestrikt.
Ik had in totaal 11 bananendozen boeken overgebracht naar Het Dok om te verkopen. Volgens mijn moeder was dat een stapeldolle actie. In Alkmaar, waar zij geregeld op rommelmarkten staat, krijg je bijna geen fluit voor boeken. Voor een dubbeltje gaat nog net en dan nog moet het een dik boek zijn. Mijn moeder vond het dus heerlijk om hier boeken voor echte prijzen te verkopen. En dat deed ze dan ook veel! Twee bananendozen zijn geheel leeg gegaan, terwijl de nodige andere dozen beduidend lichter zijn geworden. En de opbrengst was meer dan respectabel!

Na deze verkoop kan ik ook eindelijk het bos weer terug vinden tussen alle bomen. De komende tijd mag Mamamini zich dus ontfermen over een aantal dozen met pocketboekjes, gaan de echt mooie boeken richting Speurders en komt het restant op de verkooppagina van mijn eigen website. Stap voor stap hoop ik zo het benodigde bedrag bijeen te krijgen voor de feitelijke reis naar Ierland.

De Startmanifestatie was in ieder geval weer een gezellig feest. Braderie in Winkelcentrum Lewenborg, informatiemarkt voor Wijkcentrum Het Dok, kleedjesmarkt en luchtkussen bij de Emmaüskerk, concerten in jongerencentrum ACL, Antilliaanse muziek en eten bij Ambiënte/Stichting Forsa en verschillende Open Huizen verspreid door de wijk. Er was voor elk wat wils.
Ik vind het ook altijd heel prettig om te zien hoe verschillende instellingen, organisaties, clubs en verenigingen op de startmanifestatie met elkaar in contact komen. Op een heel informele wijze komt men dan wat te weten over het werk van anderen en kunnen er persoonlijke contacten gelegd worden. En zo babbelen Nederlandse hangjongeren ineens met Antilliaanse ouderen, speelt een Indische band voor asielzoekers uit diverse verre landen en wordt de cursus peutermuziek gehouden in het Zorgcentrum Mercator. Geen moeilijk gedoe of ambtelijke blabla over integratie, maar gewoon direct kennismaken met elkaar. Respect voor je buren is een belangrijk onderdeel van de strijd tegen verdergaande moreel verval en intolerantie.

Elke baby, arm of rijk, van welke kleur dan ook, is immers naakt en hulpeloos geboren...

Succesjes...

2005-09-15T22:24:00.000+02:00

Zoals een vriend in een reactie op mijn weblog al schreef, dreigde de boekenselectie een eindeloze worsteling te worden. In deze drukke tijd moet ik echter altijd wat zuinig aan doen met mijn energie. En dus werden er geen wilde dingen gedaan in de sportschool, maar werd er weer een portie boeken bekeken.

En dinsdag werd een belangrijke mijlpaal bereikt in deze "worsteling": alle boeken, tijdschriften en aanverwante artikelen zijn tenminste één keer bekeken en door de selectie gegaan. Resultaat: ruim 31 meter boeken is teruggebracht tot 7 meter boeken en een enorme stapel dozen in de woonkamer. Het stemt mij bijzonder tevreden dat ik dusdanig streng heb kunnen selecteren dat ik nog maar zo weinig over heb. Eigenlijk had ik verwacht dat ik na de eerste ronde nog een meter of 12 à 14 over zou hebben. Een overwinning op mijzelf dus...

Woensdag was echter ook een belangrijke dag. Een oude vriend wilde wel even langskomen om mijn politieke boeken te bekijken en er eventueel een paar van te kopen. Nu wist hij wel dat ik veel, erg veel boeken had, maar niet dat ik ook veel politieke boeken had. Prompt veranderde deze anti-materialist in een enorme hebbert! :-) Het stapeltje "hebben" groeide namelijk drie keer zo snel als het stapeltje "niet interessant". Uiteindelijk bleek de stapel "niet interessant" maar 25% te omvatten van mijn 2 bananendozen politieke boeken. Toen hij ook nog eens eeen heel aardig bod deed, was de koop snel gesloten. En zo raak ik een flinke voorraad moeilijk te verkopen boeken (o.a. Marx, Engels, Lenin etc.) kwijt aan een echte liefhebber. Voor zijn enthousiasme alleen al dient die man beloond te worden met een Communistische samenleving. (Ehm, kijk voor de juiste definitie van "communistische samenleving" bij voorkeur naar de originele werken van Karl Marx en Friedrich Engels en niet naar het prutswerk van Cuba, China, Rusland/Sovjet-Unie en nog wat staten en partijen. Deze aanfluitingen hebben niets met communisme te maken!). Hij moet nu alleen nog even bedenken hoe hij met zijn fiets alle boeken weer thuis krijgt... :-)

Zaterdag 17 september mag ik mij nog even het leplazarus werken voor de Startmanifestatie 2005, de jaarlijkse Open Dag voor tal van verenigingen en instellingen uit de Groningse wijk Lewenborg (en omstreken). Dat beloofd weer een groot festijn te worden, vooral nu de weergoden positief gestemd lijken. Terwijl ik dan aan het werk ben, mag mijn moeder proberen een groot aantal boeken en andere spullen aan de man/vrouw te brengen. Eens kijken of dat ook een groot succes wordt!

Om in stijl te blijven: Amandla! Ngwetu!
Op de bijeenkomst in Johannesburg ter gelegenheid van zijn vrijlating na een decennia durende gevangenisstraf opende Nelson Mandela de bijeenkomst met de kreet: "Amandla". Waarop de meer dan honderdduizend mannen en vrouwen tellende menigte antwoordde met de kreet: "Ngwetu". In vertaling krijg je ongeveer het volgende:
Nelson Mandela: "Macht!"
Menigte: "Aan het Volk!"
:-)

En het gaat maar door...

2005-09-11T15:05:00.000+02:00

Er lijkt geen einde aan te komen.
Boeken uitsorteren heb ik het dan over. Beslissen welke boeken je wilt houden en welke weg mogen. En daaropvolgend: hoe ik de "afgekeurde" boeken af ga stoten. Via Speurders.nl, mijn eigen website of door ze in toepasselijke nieuwsgroepen in de aanbieding te gooien.

Ik ben de afgelopen dagen eens door mijn pocketboekjes heen getrokken. Met als aardig resultaat dat ik gelijk anderhalve meter aan boekjes uit de kast gooide.
En vandaag ben ik bezig met mijn "onderwerpsboeken". Geschiedenis, informatica, muziek, edelstenen, oude studieboeken en zo verder. Een rotklus, bleek al snel. Ik heb een eerste selectie gemaakt van boeken die wegkunnen maar ik zal beslist nog een paar keer moeten gaan kijken. Uit twee meter boeken slechts 20 centimeter (10%) wegfilteren is niet conform de doelstelling van 80 tot 85 procent! :-)

Maar goed, ik ga de komende dagen eens rustig de boel gereed maken voor een grote afstootactie. Een vriend komt kijken naar mijn politieke boeken en komende zaterdag (17 september) ga ik op een rommelmarkt in de buurt proberen wat te verkopen. Ik heb inmiddels zestien bananendozen vol met boeken in mijn woonkamer staan, daar begin ik toch wat genoeg van te krijgen!

Ziek

2005-09-06T20:14:00.000+02:00

Ik heb al eens eerder aangegeven dat het hele gedoe met de ziektenkosten een forse bron van zorg is. Je moet ook wel, met mijn medische staat van dienst.

Gelukkig heb ik in juni te horen gekregen dat mijn hart weer helemaal gezond is. Een feit waar ik aan het begin van mijn ziekte vijf jaar geleden beslist geen rekening mee gehouden heb. Het maakt het leven in ieder geval al een stuk eenvoudiger en (verzekeringstechnisch) goedkoper.
Maar behalve die hartklachten heb ik ook nog Diabetus Mellitus onder de leden. Dankzij de goede behandeling valt daar prima mee te leven. Een dieet, een lading leefregels en regelmaat voorkomen een hoop ellende. Helaas heeft de diabetes ook een nadeel wat ik nog niet onder de knie heb gekregen: een soort vermoeidheidsaanvallen. Bij dit soort vermoeidheidsaanvallen ben ik vrijwel continu flink vermoeid. Tegenwoordig lukt het mij vaak om mij door dit soort aanvallen heen te knokken. Dan haal ik precies het einde van de werkdag, maak mijn eten klaar en lig daarna zo'n twee/drie uur te slapen. Van een sociaal leven komt dan niet zo veel meer. Soms lukt het mij echter niet om mij door de aanval heen te knokken en dan ben ik het haasje.

En vandaag was weer eens zo'n dag. Al direct bij het opstaan was ik doodvermoeid. Na mijn ochtendritueel en de boterham was het nog veel erger geworden. En toen heb ik maar de handdoek in de ring gegooid. Ondanks alle drukte op het werk heb ik mij ziek moeten melden. Bah! Ik haat mijn lijf wanneer ik midden tijdens "spitsuur" (van zo'n zes weken) op mijn werk om val. Nu maar eens kijken of ik donderdag weer aan het werk kan, dat houdt de schade nog enigszins beperkt.

Deze vermoeidheidsaanvallen zijn ook een grote zorg voor mijn vertrek naar Ierland. De gezondheidszorg en sociale verzekeringen zijn daar immers flink anders dan hier in Nederland. Een Ziektewet bestaat daar bijvoorbeeld niet, zodat een dag ziek thuis gewoon een dag minder loon betekent.

Ik moet er dus maar op hopen dat het totaal afwijkende leefritme, leefwijze en eetpatroon in Ierland ook de oorzaak wegnemen van mijn vermoeidheidsaanvallen! Dat zou beslist prettig zijn...

Soms zit het mee, soms zit het tegen...

2005-09-02T00:10:00.000+02:00

Tja, ook tegenvallers horen bij een verhuizing. Afgelopen zaterdag heb ik een aantal spullen weggeven aan Van Harte Pardon. Het lukte toen niet om een kastje mee te krijgen. En vandaag kreeg ik te horen dat ze helemaal van het kastje afzien. Zij zeggen geen ruimte te hebben, maar ik heb eigenlijk het idee dat de nieuwe eigenaresse gruwt van een "donker eiken-look". Daar heb ik geen problemen mee, maar zeg het dan eerlijk. Nu ja, ik zal de kast nog een maandje bewaren voor ze. Maar daarna gaat hij toch echt naar het grof vuil...

Een meevaller was er vandaag echter ook: een aanbod voor een betaald klusje. Een boerin wil in County Clare een soort groente-abonnement op gaan zetten. Deelnemers hieraan krijgen wekelijk tegen een vast bedrag verschillende groenten, fruit en mogelijk wat andere verse producten (eieren, zuivel, zuivelproducten e.d.) thuis bezorgd. Het behoort een winstgevend project te worden, maar heeft vanwege de vele ouderen ook zeker een sociale inslag. Vandaar dat er her en der hulptroepen verzameld worden. Meneer Pastoor gaat benaderd worden voor het leveren van klanten (hij zal de hulpbehoevende mensen van zijn parochie vast wel weten te vinden), anderen worden benaderd voor deelname aan het project als teler of als afhaaladres. En ik ben benaderd voor kantoorwerk. Zeer zeker in het begin van het project zal ik mij dan bezig mogen houden met het ontwerpen van folders en het registreren van abonnementen.
Ik vind het een aantrekkelijk aanbod. Het zal mij zeker in het begin niet al te veel tijd kosten, maar het zal mij wel voorzien van een netwerk in de omgeving. En dat is voor een nieuwkomer zeer zeker van belang. Wat ik er aan verdien is nog onbekend, maar dat is nu ook even bijzaak. het opbouwen van het netwerk is veel belangrijker en nuttiger dan een zak met centen!

Daar gaan de eerste spullen...

2005-08-28T20:52:00.000+02:00

Een heleboel spulletjes zijn inmiddels al uit mijn huis verdwenen. Boeken, tijdschriften, rommeltjes, postzegels en meer van dat kleine spul. Maar vandaag is een begin gemaakt met het afstoten van meubilair en dat is toch gevoelsmatig heel anders...

Het was de bedoeling dat vandaag een kastje en een staande schemerlamp opgehaald zouden worden door mensen van de Stichting Van Harte Pardon. Deze stichting vangt uitgeprocedeerde asielzoekers op om te voorkomen dat ze op straat komen te staan. Eigenlijk vond ik het wel lullig om een beschadigde kast en een lelijke lamp te doneren, maar zij wilden hem graag hebben. Als je helemaal niets hebt, ben je gauw tevreden...

De kast is niet gelukt. Het afgebroken gedeelte en de laadjes zijn al meegenomen, maar de rest bleek te zwaar te zijn. De schemerlamp en een paar stukken overgeschoten tapijt zijn wel in dank aanvaard en meegenomen. Van de week zal een nieuwe poging ondernomen worden voor de kast. :-)

Als er één meubelstuk over de dam is....

Rustig rond rommelen

2005-08-22T15:59:00.000+02:00

Dit weekeinde ben ik niet met echt schokkende zaken bezig geweest. Ik heb mij heerlijk vermaakt met het ontwijken van regenbuien, het ophalen van nieuwe vacuumzakken en het nodige opruim- en sorteerwerk.

Ik ben vooral lang bezig geweest met het uitzoeken van een aantal rommeldozen en -mandjes. Van die leuke mandjes waarin je kleine rommeltjes mikt tot je het ooit eens echt op gaat ruimen (wat dus nooit gebeurd!). De raarste dingen kom je soms tegen: een collectie penningen en vaantjes van mijn "voetbalcarrière", 12 doosjes lucifers, 7 niet-werkende markeerstiften, van die zenuwenspelletjes met kogeltjes, half verroeste buttons, zo'n Hongaarse kubus en twee afgeleiden daarvan, een kaartspel uit Spanje, 3 spelden (waarvan er dus 1 rechtop in mijn vinger stond), etc. etc.

Wat ik echter ook terug vond waren mijn dasgespen en verschillende badges van de padvinderij. Erg lang geleden heb ik namelijk op de Mhala Panzi-groep in Beverwijk gezeten. En dat bracht toch best wel leuke herinneringen boven. Bijvoorbeeld van een kamp in Ommen, waar wij elke morgen lekker gingen zwemmen in de Regge. Of het uitwisselingsproject met padvinders uit Chelsea, London.
Ik heb er echter ook nuttige lessen geleerd. Liefde en respect voor de natuur bijvoorbeeld. En het leggen van knopen. Maar het belangrijkste was wel het effect van de regionale kookwedstrijden. Daar leerde je ten eerste dat een beetje zand in het eten niet schadelijk is (de brandgang waar die wedstrijden plaatsvonden bestond uit rul duinzand wat makkelijk wegwaaide). Ten tweede dat een kippenbout beter geblakerd kan zijn (houtvuurtje!) dan half rauw. De andere leden van mijn patrouille namen de goed uitziende doch deels rauwe kippenpootjes en lieten mij de gare geblakerde. Ik weet niet wat er met die pootjes aan de hand was, maar ik was de enige die er niet ziek van werd...

Het opruimen van spullen gaat ook gewoon door. Tot voor kort was ik van plan mijn beide computers mee te slepen naar Ierland, maar eigenlijk is dat complete onzin. Het aantal woningen waar een computer staat is dan wel procentueel veel minder dan in Nederland, qua techniek is men helemaal bij. En dus ga ik de komende tijd eens kijken of ik een computerknutselaar (voor een schappelijke prijs) kan voorzien van een voorraad computeronderdelen en een Pentium 2-machine...

Op de plaats rust

2005-08-19T02:34:00.000+02:00

Na het vele harde werk van de laatste weken, doe ik het nu even wat kalmer aan. De toenemende drukte op het werk is daar onder meer debet aan. Op 17 september is er weer de Startmanifestatie (Open Dag), een week later starten de cursussen en nog een week later moet het handleidingen-project rond zijn. Voor al deze zaken ben ik tenminste mede-verantwoordelijk. En het dagelijkse werk gaat natuurlijk gewoon door.

Toch is het een raar idee dat je sommige dingen voor het laatst doet. De komende Startmanifestatie is de zesde waarvoor ik verantwoordelijk ben. Maar in 2006 zal een ander het mogen trekken. En voor de cursussen ben ik nu vier jaar verantwoordelijk. Een taaie klus is het geweest om een serie verlieslatende, ietwat elitaire en op vriendjespolitiek gebaseerde cursussen om te bouwen naar een serie quite draaiende, voor een breed publiek toegankelijke en betaalbare cursussen. En dat te midden van een lading bezuinigingsgeweld. Zo'n moeilijke klus laat je niet gemakkelijk los, vooral als je weet dat de klus nog niet af is...
Het handleidingen-project is heel duidelijk ontstaan als gevolg van mijn aanstaande vertrek. Ik heb namelijk in de loop der jaren aardig wat kennis opgedaan over de apparatuur en de procedures op mijn werk. En om dat over te dragen aan mijn opvolger kan heel lastig worden. Ik mag namelijk aannemen dat de nieuwe medewerker pas aan zal treden wanneer ik al hoog en breed in Ierland zit. Maar ook voor het inwerken van vrijwilligers en stagiaires zag mijn chef het wel zitten om te kunnen beschikken over handleidingen. En dus liggen er nu 41 handleidingen klaar om kritisch getest te worden. Ik heb mijn collega's gevraagd kritisch te zijn en op elke slak zout te leggen. Dus dat gaat nog een hele klus worden om hun bijtende commentaren te gaan verwerken! :-)

Intussen stroomt speurders.nl vol met allerlei kleine en grotere materialen die ik te koop aan bied (ten bate van het reisfonds). Dat zal binnenkort ook wel minder worden, simpelweg omdat de voorraad op gaat raken. Wel begint zich al een aardig stapel lege bananendozen te vormen, zodat ik over een tijdje niet gehinderd wordt door een gebrek aan inpakdozen.

Alles zal nu even een paar versnellingen terug moeten schakelen, maar dat komt in oktober wel weer op gang. Het doorsnuffelen van rommeldozen en het selecteren van de boeken kan in ieder geval nog gewoon doorgaan. Maar ik houd even op de plaats rust!

Huisdieren

2005-08-15T14:43:00.000+02:00

Een item wat bij veel emigraties voor flinke hartepijn zorgt zijn de huisdieren. Ik houd zelf muizen en had al netjes uit zitten rekenen wanneer al mijn muisjes van ouderdom overleden zouden zijn. Natuurlijk werkt zo'n kille rekentruc niet. Vannacht is dan ook de laatste van mijn "oude" muizen vertrokken naar de Regenboogbrug. Niet rond de gemiddelde leeftijd van 2 jaar, maar pas na ruim 2,5 jaar. Het was een oude, frêle, magere dame geworden, maar zat nog vol streken. Zij heeft mijn veel plezier bezorgd. Nu heb ik nog één muizendame over. De kille rekentruc werd namelijk om zeep geholpen door mijn zwager die mij nog even twee jonge muizen cadeau deed voor mijn verjaardag. Maar niet getreurd: ook voor haar is een goede oplossing gevonden. Bij leven en welzijn gaat zij namelijk rond Kerst naar een goede kennis van mij in het zuiden van het land. Een vrouw met een huis vol dieren en een om muizen zeurende dochter. Dat was dus soepel opgelost.

De regels voor de invoer van huisdieren zijn best wel streng. Alle dieren zonder "EU Pet Passport" moeten zes maanden in quarantaine. En het enige quarantinecentrum in Ierland zit in Swords, even boven Dublin. Daarnaast kan het huisdierenpaspoort alleen bekomen worden voor katten, honden en fretten!

Het aanvragen van een "EU Pet Passport" is niet zo moeilijk, maar wel strikt aan voorwaarden en termijnen gebonden.
Het paspoort garandeert de volgende zaken:
- het huisdier komt uit een goedgekeurd land binnen de EU
- het huisdier is voorzien van een geïmplanteerde microchip
- het huisdier heeft een bloedtest ondergaan waarbij de aanwezigheid van anti-stoffen tegen rabiës is vastgesteld, tenminste zes maanden voor het vertrek naar Ierland
- het huisdier is ingeënt tegen rabiës
- het huisdier is behandeld tegen teken en wormen. Daarbij moet het huisdier behandeld zijn 24 tot 48 uur voor de reis en het moment dat de behandeling op het paspoort wordt ingeschreven.

Daarnaast mag een huisdier niet zo maar het land worden binnengebracht. Er zijn een aantal voorgeschreven routes en vervoersmaatschappijen teneinde de controle zo efficiënt mogelijk te maken. Zo mag Irish Ferries alleen huisdieren vervoeren op de route Cherbourg - Rosslare terwijl British Ferries dit alleen mag doen op de route Roscoff (Frankrijk) - Cork. Van de luchtvaartmaatschappijen is tot nu alleen het op Spanje vliegende Futura Airlines goedgekeurd. En tot slot moeten de huisdieren op deze routes begeleid worden door of namens de eigenaar.

Meer informatie is te vinden op de website van Oasis of via de directe link.

Investeren helpt echt

2005-08-13T18:24:00.000+02:00

Mijn zuster tipte mij dat het misschien een goed idee was om vacuum-zakken te kopen voor het transport van kleding, beddegoed en dergelijke. Dat leek mij inderdaad een praktisch idee en dus ben ik op zoek gegaan naar zulke zakken.

Natuurlijk zijn zulke zakken dan prompt even niet leverbaar. Dus een weekje gewacht en bij een ander bezoekje aan de binnenstad van Groningen toch de Blokker eens opgezocht. En daar waren ze inderdaad wel beschikbaar. Eén grote en één kleine zak voor € 7,99 leek mij niet duur. En aangezien ik te weinig cash geld op zak had heb ik maar gelijk twee stel genomen.

Het was een fluitje van een cent om mijn reserve-dekbed in de grote zak te krijgen (ik ga het toch eens met de kleine zak proberen) maar daarna werd het even pielen voor ik goed door had hoe het vacuum trekken werkte. De instructie was namelijk wat onduidelijk, waardoor ik er wat meer onderdelen van de zak af schroefde dan noodzakelijk. En dus ook het ringetje wat het ventiel weer afsloot. Maar goed, stofzuiger er op en zuigen maar. Het was beslist een aardig gezicht om het dekbed (ongeveer 2 bij 1,40 meter) ineen te zien schrompelen tot een onooglijk lelijk maar vooral klein pakketje.
Helaas bleef dat niet lang zo. Een luid gesis maakte mij duidelijk dat er een heel klein winkelhaakje, niet groter dan een halve centimeter, in de zak zat ondanks een onbeschadigde verpakking. Toch maar even terug gaan dus. :-(

Maar het werkt wel en scheelt een ongelovelijke hoeveelheid ruimte! Misschien kunnen mijn dekbedden dus toch nog mee naar Ierland!

Inpakken

2005-08-09T17:17:00.000+02:00

Nu er voor een belangrijk deel besloten is welke spullen meegaan en welke niet, kan er ook begonnen worden met inpakken. Ik had de laatste tijd de plaatselijke supermarkt al regelmatig van bananendozen ontdaan en zal daar voorlopig nog wel mee bezig blijven.

Zo waren er alleen al 13 dozen nodig om alle afgeschreven boeken in onder te brengen en handzaam te hebben voor de verkoop. Daar komt zeker nog wat bij, want tot nu toe gaat het uitdunnen van de boeken voorraad beslist harder dan de verkoop van de afgeschreven boeken.

Het nodige speelgoed is inmiddels overgebracht naar mijn moeder. Afscheid nemen van mijn playmobil, autootjes en kasteel-steentjes was toch wat veel gevraagd. Maar aangezien moeder regelmatig pakjes naar Ierland stuurt (en zal sturen) kan zij dit speelgoed eenvoudig als opvulmateriaal gebruiken. Met name de plastic kasteelsteentjes nemen veel ruimte in maar wegen bijna niets.

Goed inpakken vergt echter ook enige voorbereiding. Niet alleen moet je bepalen wat je in welke doos stopt, je moet er ook voor zorgen dat het spul in de doos blijft en dat je het later weer terug kunt vinden. Gelukkig was de Aldi zo vriendelijk om een tape-roller in de aanbieding te doen. En zo heb ik voor € 3,49 een houder en twee rollen tape van 50 mm breed en 62 meter lang. Daar moet een doos toch mee dicht te krijgen zijn! :-)
Ook heb ik bij de Image een hele dikke stift gekocht. Nu valt tenminste te lezen wat ik op de dozen geschreven heb. Met name voor woorden als "fragile" en "this side up" is dat wel belangrijk.

De eerste kast is nu bijna leeg en vijf dozen gevuld. Het begint heel voorzichtigjes op een verhuizing te lijken...

De ontmanteling is begonnen.

2005-08-07T17:32:00.000+02:00

De afgelopen week is een belangrijke klus afgerond: de beslissingen welke meubels en grote spullen mee gaan of achterblijven. En ik ben in één moeite door maar gelijk begonnen met de ontmanteling van mijn huishouden.

Twee kwetsbare schilderijen heb ik nu ingepakt op een wijze die een veilig transport garandeerd. Een loze ruimte in een kinderbedje was groot genoeg voor het ene schilderij, terwijl het oppervlak van het kopschot groot genoeg was om daar letterlijk het andere schilderij tegenaan te plakken. Een lading bubbeltjes-plastic maakte het pakket veilig af.
Misschien is het vreemd dat ik een kinderbed meesleep, als alleenstaande man, maar er zit wel een heel verhaal achter. Het kinderbedje is namelijk ruim 70 jaar oud. Het bedje is door mijn grootvader gekocht voor mijn moeder. Nadat zij eruit gegroeid was is het naar mijn tante gegaan en hebben haar kinderen erin gelegen. Toen weer terug naar mijn moeder voor haar kinderen. En weer naar tante, nu voor de kleinkinderen. Ik mag het nu meenemen naar Ierland in de hoop dat spoedig mijn eigen of mijn zusters kinderen er gebruik van kunnen maken.

Ik heb inmiddels bij vrienden ook een heleboel van mijn huisraad in de aanbieding gegooid. Eens kijken waar ik hen mee kan verblijden. Gezien de reacties zit er wel wat tussen.
Verkopen via Speurders of weggeven (een opvang voor asielzoekers of de kringloopwinkel) kan altijd nog.

Eerst ga ik nog een groot aantal kleine zaken op Speurders zetten, daarna zullen zo rustig aan de meubels gaan verschijnen. De ontmanteling van mijn huishouden is nu echt zichtbaar begonnen!

Waarom deze titel?

2005-08-04T13:59:00.000+02:00

Ik heb nu al een paar keer een vraag gekregen naar de titel van dit weblog.

Echt filosofische bespiegelingen zitter er niet achter verborgen. Het is natuurlijk een hele stap, zeg maar zelfs Sprong, om van Nederland naar Ierland te verhuizen.
Maar de titel heeft veel meer te maken met mijn levensmotto: "Je kunt wel met kleine stapjes een marathon uitlopen, maar je komt nooit in twee stappen droog een sloot over." Een heleboel van de "Problemen des levens" kun je oplossen door ze te analyseren en in kleine, hapklare brokken op te delen. Maar soms loop je tegen zaken aan die niet op te splitsen zijn, een sloot bijvoorbeeld. En dan is de enige methode die werkt: "even een aanloop nemen en springen".

Nu het kabinet in hoog tempo de economie aan het slopen is, racisme en intolerantie hand over hand aan het toenemen zijn, de kosten voor levensonderhoud de pan uitrijzen en mijn carrièremogelijkheden verdampen tot een vage droom, is het tijd het roer drastisch om te gooien. Ik zie er geen heil in om daarbij in Nederland te blijven, waar ik hoe langer hoe meer in de verdrukking kom.

Dan maar een aanloopje nemen, springen en in Ierland een nieuw bestaan opbouwen. Niet dat het daar het paradijs is, maar de mogelijkheden zijn er stukken beter dan hier....

Zorgen om morgen!

2005-08-03T21:16:00.000+02:00

Nou, morgen is de verhuizing gelukkig nog niet aan de orde. Dat duurt nog een paar maandjes. Maar zorgen zijn er wel.

Ten eerste de ziektekostenverzekering. Als diabeet ben ik natuurlijk wel chronisch ziek, dus is het voor mij een noodzaak om mijn ziektenkosten goed te blijven verzekeren. Ik heb weinig zin om failliet te gaan als gevolg van een onverwachte medische complicatie. De Geove doet het op dit moment uitstekend. Geen enkele zorg daarover. En in Ierland weet ik inmiddels ook wat mij op medisch gebied te wachten staat: het Ierse ziekenfonds (Medical Card). Maar juist de periode tussen 31 december en mijn aankomst in Ierland baren mij zorgen. Ik hoor steeds van die nare verhalen over jaarcontracten terwijl ik maar vier of vijf maand in Nederland verzekerd hoef te zijn. Geove kan mij op dit moment ook nog niet verder informeren...
Inmiddels ben ik er ook achter gekomen dat "OOM Verzekeringen" (https://www.oomverzekeringen.nl/index.asp) gespecialiceerd is in het kortdurend verzekeren van Nederlanders in den vreemde. Gezien de vrijblijvende premieberekening kan zo'n verzekering wel eens het gezochte vangnet zijn. Ik zal het maar eens grondig onderzoeken.

Ten tweede is er de energierekening. Mijn huidige leverancier Essent heeft al geregeld de krant gehaald met haar administratie. Voorzichtig gesteld is die namelijk niet helemaal bij de tijd. Afmeldingen worden vergeten, voorschotten niet of te veel berekend en nog veel meer ellende waar de gewone klant de dupe van is.
Wie garandeert mij nu dat de Essent het in 1 keer gaat snappen dat ik van Groningen naar Ierland verhuisd ben? En ontploft hun systeem wanneer blijkt dat ik in Ierland kom te wonen op een adres zonder straatnaam, huisnummer of postcode?
Het gaat bij Essent best wel om veel geld, dus dit baart mij serieus zorgen!

Op weg naar de grote uitverkoop

2005-08-02T15:24:00.000+02:00

Eén van de vele lastige voorbereidingen voor een emigratie is te bepalen welke spullen mee gaan en welke achter moeten blijven. Van een heleboel meubels was het niet moeilijk te bepalen of ze mee zouden gaan, anderen waren moeilijker.

De makkelijke meubels waren bijvoorbeeld mijn loodzware eetkamerset (blijft achter), mijn TV (gaat naar mijn moeder), mijn bureau (gaat mee) , de koelkast (blijft achter) en de wasmachine (blijft achter). Lastiger meubels waren bijvoorbeeld mijn salontafel (blijft wegens plaatsgebrek achter), mijn kledingkast (blijft vanwege het grote gewicht achter), mijn stalen boekenkast (blijft achter, ik doe zoveel boeken weg dat hij overbodig aan het worden is) en mijn bureaustoel (gaat mee, vervanging kost een fortuin). Over die lastige meubels heb ik trouwens pas maandagavond een beslissing genomen...

Verreweg de meeste spullen die (tot op heden) mee gaan, zijn afkomstig uit mijn studeerkamer: mijn bureau (demontabel), mijn bureaustoel en een kleine eettafel (demontabel). Uit alle andere kamers gaat nog minder mee.

Het is wel jammer om zo veel meubels weg te doen die ik in jaren bij elkaar verzameld heb. De transportkosten zijn echter hoog en sommige van mijn meubels zijn dat gewoon niet meer waard. Andere meubels (zoals het witgoed) zijn in Ierland minder goed bruikbaar vanwege een ander stekker-systeem wat daar gebruikt wordt.
Daarnaast verwacht ik in Ierland niet al te lang op mijn logeeradres te zitten. Zo lang ik geen rijbewijs heb lijkt het mij veel simpeler om dicht bij mijn werk te wonen. Woonruimte is echter ook in County Clare niet bijzonder makkelijk te vinden als je een huurwoning zoekt. Dus lijkt het mij realistisch om gewoon een kamer te gaan huren. En aangezien die kamers vrijwel altijd gemeubileerd verhuurd worden, zie ik niet in waarom ik zware of grote meubels mee moet gaan slepen.

Het gaat een nieuw begin worden. Nieuwe, eigen spullen maken die overgang makkelijker!

Blergh...

2005-07-31T19:29:00.000+02:00

Het maakt eigenlijk niet uit of je naar Ierland verhuisd of slechts een straat verderop. Maar het opruimen en sorteren van al die rommel die je in jaren verzameld hebt is bepaald geen leuk werk.

Gelukkig ben ik al een paar jaar geleden begonnen met uitdunnen. Niet omdat ik toen al wist dat ik zou gaan emigreren, maar omdat ik mij realiseerde dat ik werkelijk aan het omkomen was in het papier. Ik schat dat ik toen toch wel zo'n acht (8!!) kubieke meter papier in huis had. Exclusief mijn boeken en tijdschriften...

Het opgeven van verschillende vrijwilligersfunctie maakt het gelukkig ook mogelijk die archieven af te stoten. In één geval scheelde dat gelijk al drie kubieke meter. En daarna ben ik doos voor doos verder gegaan met weggooien. De Groninger Archieven hebben al een paar leuke bijdragen gekregen en de drumband kon mijn hoeveelheid oud-papier ook bijzonder waarderen.

Juist met die bloedhete dagen ben ik lekker opgeschoten. Een vel papier pakken, beoordelen en in een doos of op een stapel mikken valt zelfs met bloedhitte nog wel te doen. Het gaat alleen zo langzaam...

Maar goed, nog zeven dozen en doosjes te gaan...

Curriculum Vitae

2005-07-29T14:48:00.000+02:00

Reeds geruime tijd ben ik in Ierland op banenjacht. Ik heb weinig zin daar te gaan leven van een bijstandsuitkering of op kosten van mijn zwager. Nog afgezien daarvan: ik wil mijn eigen geld hebben en dit dus ook naar eigen inzicht uit kunnen geven.

Ik ben dus ook al geruime tijd begonnen met mijn basis-CV te vertalen. Tjonge, wat is dat een monsterkarwei. Taalkundig valt het nog wel mee. Maar de klus zat hem vooral in het vertalen van mijn opleidingen en werkervarin. Ze hebben in Ierland een wezenlijk ander schoolsysteem dus heeft het geen zin om mijn opleidingen 1-op-1 te vertalen. Bij elke opleiding moest ik dus een extra omschrijving toevoegen om het niveau aan te geven. Ook de werkervaring gaf de nodige problemen. Ik heb voor verschillende verenigingen en stichtingen gewerkt met namen als wijkraad, bewonersvereniging en dergelijke. Als je dat vertaalt, kom je steeds bijna op dezelfde woorden uit. Terwijl het toch echt verschillende organisaties waren...
Het Engels heeft helaas veel addertjes onder het gras voor mensen die hun CV gaan vertalen.

Inmiddels ben ik nu ook aan de echte banenjacht begonnen. Ik heb al bij een paar bedrijven een kort gesprek gehad over mijn banenjacht. En tot mijn verbazing wilde alle bedrijven mijn CV wel hebben om even te kunnen bekijken. Dat biedt dus zeker perspectieven.
Ook heb ik mij inmiddels aangemeldt bij FAS, de Ierse versie van het CWI. Zij hebben een aardige website met een hoop informatie over allerlei regelingen. Maar ook is er een overzicht van banen (voor de werkzoekenden) en de werkzoekenden (voor de werkgevers). Om je eigen CV daar op het net te zetten is een simpele aanmeldingsprocedure voldoende. Tot nu toe heb ik nog niets gehoord, maar dat verbaasd mij eigenlijk niet. Ik heb namelijk ook aangeven dat ik pas vanaf komend voorjaar beschikbaar kom op de Ierse arbeidsmarkt. Ik neem aan dat men even wacht met werven van personeel tot het seizoen weer op het punt van beginnen staat!

Voorkom rampen!

2005-07-28T00:07:00.000+02:00

Eén van de dingen waar ik heel snel door andere Ierlandgangers op gewezen werd was mijn geboortebewijs. Voor verschillende officiële zaken, bijvoorbeeld een huwelijk, heb je dat bewijs nodig. Dus ik ben even gaan zoeken of ik dat bewijs ook via internet kon bestellen. Mijn geboorte-gemeente maakte daar geen problemen van en voor slechts € 10,20 was ik de eigenaar van een fraai Nederlandstalig geboortebewijs. Ehm, Nederlandstalig? Kunnen ze dat in Ierland lezen dan? Afijn, voor nog een keer € 10,20 was ik de eigenaar van een internationale versie van mijn geboortebewijs. :-)

Met name andere (potentiële) Ierlandgangers wil ik even waarschuwen voor dit geboortebewijs. Niet dat het kostbaar is of lange levertijden heeft, maar het is iets wat je vanuit Nederland moet regelen. Dus vóór het vertrek naar Ierland. In mijn geboorte-gemeente werd de regel gehanteerd dat je hem via internet kon bestellen wanneer je een Nederlands adres hebt. Heb je echter een adres in het buitenland, dan moet men van het Rijk eisen dat je het bewijs in persoon op komt halen. Je mag dus vanuit het buitenland dan even langs je geboorte-gemeente om je geboortebewijs op te halen. Deze onhandige maatregel is genomen om identiteitsfraude te voorkomen.

En aangezien een gewaarschuwd mens voor twee telt:
Koop een internationale versie van je geboortebewijs VOOR dat je naar Ierland vertrekt!

Boekjes...

2005-07-26T20:43:00.000+02:00

Sommige voorbereidingen voor "De Sprong" klinken heel simpel, maar zijn in werkelijkheid monster-operaties. Zoals mijn besluit om niet meer dan 5 meter boeken mee te nemen naar Ierland. Ik moest toch wel even lachen toen ik mijn moeder deze doelstelling vertelde: zij stond mij met open mond aan te gapen....

Tja, het klinkt ook inderdaad heel opvallend wanneer een boekenliefhebber meedeelt minimaal zo'n 85% van zijn boeken weg te willen doen! Van ruim 30 meter boeken terug naar minder dan 5 meter.

Ik moet zeggen dat ik deze operatie steeds zwaarder ga vinden. Er blijken meerdere uitdun-rondes nodig te zijn om dit resultaat te gaan behalen. De eerste ronde was niet zo'n probleem. De slachtoffers waren grotendeels mijn stiefkinderen in de boekenkast, dubbele boeken (van sommige boeken heb ik later fraaiere exemplaren gekocht) en oude tijdschriften. Toch goed voor zo'n metertje of acht aan vrije plankruimte. De daarop volgende uitdun-rondes waren beduidend minder succesvol. Ik heb nog steeds een metertje of twaalf/dertien in de kast staan. En ik heb al een boel moeilijke keuzes moeten maken terwijl de pijnlijke keuzes zelfs nog moeten komen. Dat gaat nog een ware nachtmerrie worden.

Helaas staat een aardig deel (14 bananendozen vol) van de voorraad "afgeschreven boeken" nog steeds in mijn woonkamer. Na de eerste verkoopspurt is nu het tempo er even wat uit. Maar met wat geïnteresseerden in mijn kennissenkring, een paar rommelmarkten in de buurt, speurders.nl en een verkooppagina op mijn eigen website, gaat het vast nog wel lukken om een flink portie te verkopen. En anders kan ik vast nog wel Kringloopwinkel Mamamini een plezier doen.

Ruim 30 meter boeken als start, zo'n 13 meter als tussenstand. Dit gaat beslist wel lukken!

Hoe het begon...

2005-07-25T22:59:00.000+02:00

Al geruime tijd overwoog ik Nederland te verlaten. Het kabinet is in een hoog tempo de economie en de gezondheidszorg aan het afbreken. De intolerantie neemt schrikbarende vormen aan. En om de haverklap wordt er weer een poging gedaan mij uit mijn (gesubsidieerde) baan te drukken.

Ik kan rustig af gaan zitten te wachten tot alle rampspoeden van het kabinet over mij heen komen spoelen. Maar ik kan ook voor mij zelf kiezen.
Vandaar dat ik begin 2004 het besluit heb genomen om alle voordelen en nadelen van een emigratie naar Ierland te gaan onderzoeken. Na een gedegen onderzoek, via onder meer de Ierse Ambassade, internet, mijn Ierse zwager, vrienden in Nederland en in Ierland, heb ik met Kerst 2004 het besluit genomen. Alle risico's, kosten en kansen stonden toen op een rijtje. En evenals de moeilijke keuze van Generaal Eisenhower op 5 juni 1944, aan de vooravond van D-Day, luidde het antwoord "O.K. We gaan." In concreto betekent dat "De Sprong naar Ierland" in maart/april 2006 ten uitvoer gelegd zou worden.

Maar voor "De Sprong" mogelijk is, moeten er nog een heleboel voorbereidingen getroffen worden...